Auteur archieven: Jeppe Kleijngeld

De Facebook felicitatie

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Recentelijk was mijn vrouw Loesje jarig. Traditiegetrouw vielen er wat kaartjes in de bus, belden wat familieleden en stuurde sommige een mailtje. Toch ontbraken de nodige mensen, maar toen ik ’s avonds een kijkje nam op mijn Facebook account, zag ik een berichtje van Loesje’s tante waarin ze Loesje feliciteerde (via mijn account dus, komt omdat Loesje geen actief gebruiker van FB is). Dit is precies de reden dat ik geen enorme liefde koester voor Facebook; het is zo’n ‘lui’ medium. Wanneer je een kaartje per post stuurt laat je de persoon in kwestie weten dat je hem/haar belangrijk genoeg vind om echt even moeite voor te doen. Hetzelfde geldt voor bellen (voor mij dan, ik ervaar bellen vaak als vervelend klusje, sommige mensen vinden het fantastisch). E-mail is de minst persoonlijke, betrokken vorm, maar het kan nog net door de beugel, maar Facebook? Je klikt een naam van een contact aan op een pagina die je toch al aan het bezoeken bent, tikt een korte boodschap in; ‘Hoi, van harte! Maak er een mooi feestje van’ en ZENG! Verstuurd en klaar.

Overigens kreeg ik de dag daarna een uitnodiging via Facebook van een oom om ‘Verjaardagen’ te proberen; een app waarmee je nooit meer de verjaardag van je vrienden vergeet. Stuurt hij dat nou omdat ik zijn verjaardag vergeten ben? Snel checken op mijn analoge WC-kalender…

Gehaktbrood en Spelen

Posted on by Jeppe Kleijngeld

The Hunger Games
Suzanne Collins
Book 1 – The Hunger Games (2008)
Book 2 – Catching Fire (2009)
Book 3 – Mockingjay (2010)

De science fiction trilogie ‘The Hunger Games’ van Suzanne Collins staat al tijden hoog in de bestsellerlijst van Amazon. Het heeft dan ook alles om een breed publiek aan te trekken; actie, avontuur, spanning, romantiek en een maatschappij kritisch sausje eroverheen.

Het verhaal is een mix tussen ‘1984’ en ‘Battle Royale’. In het land Panem, een grauw toekomstig Noord Amerika, regeert de rijke hoofdstad ‘the Capitol’ met ijzeren vuist over 12 arme districten. Terwijl de mensen in de districten honger lijden, leven de mensen in de hoofdstad als vorsten. Op feestjes in de hoofdstad zijn zoveel soorten eten, dat de gasten pillen krijgen om over te kunnen geven, zodat ze van alle exclusieve gerechten kunnen proeven. Hun voornaamste interesses bestaan verder uit extravagante mode en de jaarlijkse Hunger Games, een live televisiespektakel waarin uitverkoren jongeren uit de districten vechten tot de dood.

Hoofdpersoon Katniss Everdeen offert zich op om namens haar gekozen zusje Primrose deel te nemen aan de 74ste Hunger Games als vrouwelijke afgevaardigde van haar district 12. De mannelijke deelnemer uit haar district is bakkerszoon Peeta, die al jaren een oogje blijkt te hebben op de krachtige Katniss. Samen vertrekken ze naar de psychotische hoofdstad, waar ze met de 22 andere uitverkoren jongeren in een hermetisch afgesloten arena vol met wapens en valstrikken worden gedumpd. Vanaf dat moment is er nog maar een regel: slechts 1 van hen kan het bloedbad overleven. Gelukkig heeft Katniss de nodige ervaring als jager en is ze een volleerd boogschieter.

Collins werd geïnspireerd door verschillende hedendaagse reality shows en de oorlog in Irak. Hoewel het gegeven van ‘The Hunger Games’ niet geheel origineel is, is de uitwerking wel uitstekend. De wrede wereld van Panem wordt op beklemmende en deprimerende manier beschreven en je leeft enorm mee met de personages die deze wereld bevolken. Verder is de spanning vrijwel constant aanwezig. Nagenoeg ieder hoofdstuk eindigt met een sterke cliffhanger, zodat je bijna gedwongen wordt, de boeken in een ruk uit te lezen.

Als je je afvraagt hoe je meerdere delen kunt schrijven over dit onderwerp – zeker vanuit eerste persoon – en het spannend kunt houden, dan kan ik je verzekeren dat Collins daar juist enorm goed in slaagt. De reis die je aan het begin verwacht, pakt steeds anders uit; grauwer, realistischer en schokkender, maar altijd prachtig mooi. Hoewel het tweede deel ‘Catching Fire’ iets minder is dan de eerste, maakt het derde deel ‘Mockingjay’ dat ruimschoots goed. De conclusie is werkelijk fantastisch.

Kortom, ‘The Hunger Games’ is een must-read voor liefhebbers van spanning en sci-fi. Als je eenmaal in deze serie zit zul je niet meer kunnen stoppen met lezen, dat kan ik je verzekeren. Terechte aanvoerder van de bestseller lijst dus.

Maniac Cop

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Director: William Lustig
Written by: Larry Cohen
Cast: Tom Atkins, Bruce Campbell, Laurene Landon

Year / Country: 1988, USA
Running Time: 85 mins.

In the eighties many, many (perhaps too many) slasher movies saw the light of day, trying to profit from the popularity of genre classics such as Halloween (1978) and Friday the 13th (1980). Many lacked the true passion for the art of exploitation filmmaking though and were merely cash-ins. This can not be said about Maniac Cop, because two inspired exploitation film makers are behind it. Larry Cohen produced and wrote the screenplay and William Lustig directed. Cohen was at the time mostly known as director of blaxploitation flicks Black Caesar and Hell Up in Harlem and the It’s Alive horror trilogy, while Lustig made the controversial Maniac in 1980.

The potential for a real cult treat was certainly there. Besides Cohen and Lustig, the cast had Bruce Campbell and Richard Roundtree in it, enough to make cult fans drool. The concept is also promising: police brutality offers plenty of opportunity for both humour and scares. The poster and tagline really sell this flick: ‘You have the right to remain silent. Forever!’ Great!!! Let’s watch this.

Unfortunately the execution of Maniac Cop is disappointing. As much as I wanted to enjoy this, it fell short on delivery. The positive critique is that the suspense is adequately delivered. The story is what you would expect it to be. A six foot tall cop is killing innocent people in New York and panic spreads through the city. Bruce Campbell’s cop Jack Forrest is wrongfully accused of the killings and he and a few accomplices have to discover the (supernatural) truth and stop the killer.

Why it is disappointing, is mostly because so much potential is wasted. There are no moments in which the police brutality angle is put to good use. There is hardly any humour in the movie and when you have Campbell in your cast that is a deadly sin. The action-packed finale of the film also fails to offer a satisfactory conclusion.

Perhaps part 2, which is said to be Lustig’s favourite entry in the trilogy, has more to offer. The third instalment Maniac Cop 3: Badge of Silence (1993) is best left alone though. When voodoo comes into play, it won’t do much good to this concept.

Rating:

Biography: William Lustig (1955, New York) always enjoyed exploitation flicks and wanted to pursue a career as filmmaker. After working as assistant on a few films, including Michael Winner’s Death Wish, he directed two porn movies under the alias Billy Bagg. In 1980, Lustig found himself at the center of a storm of controversy when he made the disturbing slasher film Maniac. Throughout the eighties and nineties he would continue to make exploitation films, including the Maniac Cop trilogy.

Filmography: Maniac (1980), Vigilante (1983), Maniac Cop (1988), Hit List (1989), Relentless (1989), Maniac Cop 2 (1990), Maniac Cop 3: Badge of Silence (1993), The Expert (1995), Uncle Sam (1996), Conducting Dario Argento’s ‘Opera’ (2011, short doc)