Het verdienmodel achter manosfeer uitgelegd

In zijn nieuwste documentaire Inside the Manosphere op Netflix doet Louis Theroux wat hij het beste doet: : mensen uit dubieuze gemeenschappen aan het woord laten, zodat ze zichzelf onthullen.

In dit geval duikt hij in de manosfeer, een groep influencers die jonge, onzekere mannen via social media beïnvloedt met anti-feminisme, toxische mannelijkheid, en andere giftige denkbeelden. Deze influencers hebben miljoenen volgers en hun invloed reikt ver.

Maar al bij de eerste manosfeer-vlogger die hij interviewt, de Britse fitness freak Harrison Sullivan (alias HStikkytokky, of HS), wordt duidelijk waar hun ideologie écht om draait: puur en alleen geld verdienen.

In dit social media tijdperk (door Sullivan aangeduid als de attention economy) draait het allemaal om aandacht. Hoe controversiëler de content, hoe meer de algoritmes het promoten. Dus waar kunnen influencers mee scoren? Vooral met boodschappen die veel emoties oproepen. En dus hebben de eerste manosfeer-influencers een ‘filosofie’ bedacht die ze gebruiken om volgers te winnen.

De centrale bewering van de manosfeer is dat de moderne samenleving ‘gynocentrisch’ is (gedomineerd door vrouwelijke belangen) en inherent in het nadeel van mannen is, wat resulteert in de onderdrukking, marginalisering en ‘slachtofferrol’ van mannen. De ideologie van de manosfeer stelt dat feminisme en de strijd voor gendergelijkheid geen rechtvaardigheid hebben gecreëerd, maar mannen juist actief hebben benadeeld, hen hun rechtmatige status hebben ontnomen en een ‘misandristische’ (vooroordelen tegen mannen) cultuur hebben gecreëerd. Deze bewering staven ze met nep-onderzoeken en desinformatie.

Het is niet moeilijk te begrijpen waarom dit standpunt onzekere mannen aanspreekt. De manosfeer stelt dat mannen zonder ‘waarde’ geboren worden – en met waarde bedoelen ze: economische waarde. Vrouwen zouden die wel hebben, in de vorm van hun uiterlijk. Volgens hen kunnen vrouwen hun uiterlijk economisch uitbuiten, terwijl mannen hun ‘dominante rol’ in de samenleving moeten heroveren.

Veel van deze influencers hebben een grote bek over dat ze hun vrouw de afwas laten doen en dat ze een eenzijdig polygamische relatie hebben (zij mogen seks met andere vrouwen, maar hun partner mag geen andere mannen), maar als Louis Theroux ze met hun partner spreekt, blijkt het allemaal gelul te zijn voor de camera.

Want het verspreiden van deze ideologie levert ze bakken met geld op. Wat verkopen ze aan hun volgers? Succestips, datingadvies, crypto- en aandelencursussen, en fitnessprogramma’s. Naast advertentie-inkomsten (bijvoorbeeld via YouTube) betalen volgers ook voor ‘exclusieve’ content, bijvoorbeeld over hoe je geld kunt dienen met trading. Theroux zoekt uit dat de ‘trading’ clubs die ze aanprijzen verschrikkelijk zijn. De negatieve gevolgen zijn groot: uit recent onderzoek blijkt dat de druk van social media twee op de drie Gen Z’ers in de schulden jaagt.

Een ander kenmerk: manosfeer-influencers doen alsof ze staan voor traditionele waarden, maar omringen zich wel voortdurend met schaars geklede vrouwen omdat het kliks oplevert. “I know it’s not good, but I only care about the money”, geeft Harrison toe.

Kortom, manosfeer-influencers zijn ordinaire oplichters die een lucratieve scam hebben ontdekt, perfect afgestemd op dit social media-tijdperk. Geen wonder dat ze fan zijn van de Trumps, een andere oplichtersfamilie die fortuin maakt met toxische online retoriek. Deze documentaire bevestigt een verontrustende waarheid: de verdienmodellen van social media zijn een van de grootste problemen van onze tijd – en het wordt tijd dat daar iets aan gedaan wordt.

An Open Letter to Bob Iger (and Other CEO’s)

Before Donald Trump was elected president, it was predicted that he would go full dictator the second time around. In his first term, he tested the waters and experienced the barriers of executive power. In the four years out of office, he figured out how he could change the game should he get in office again – helped by the Heritage Foundation, who drafted the diabolical Project 2025, an elaborate scheme to turn America into a conservative, Christian white nationalist hellhole.

So what the Trump regime is doing now is no surprise: he is implementing the authoritarian playbook step by step.

A little more surprising to me last year was how many business leaders in the US supported Trump. I thought: really? A convicted felon, con artist, and rapist with no morals whatsoever? I guess I was still pretty naive and did not realize yet that out-of-control capitalism in the United States is really in the terminal, self-destructive phase in which unlimited greed will bring down the entire system. I was naive because I thought that at least some leaders could also be a force for good and bring positive societal change.

These leaders – if they even existed – have now completely vanished. They supported Trump because they thought he would be good for business (boy, were they wrong). The level of greed is beyond appalling.

Just as appalling is the lack of push-back since Trump started his grand demolition of the former Land of the Free. I cannot name a single CEO who took a stance against Trump from a moral or even a business standpoint. Most CEOs, like Tim Cook of Apple, have sucked up to him and capitulated in advance. The disgusting tech billionaires have declared themselves morally bankrupt and decided to join the autocracy from Day 1.

The latest example of this cowardice and reprehensible behavior is Bob Iger’s (CEO of Disney) capitulation to Trump. And this is one of the most damaging instances for the nation yet. ABC, a subsidiary of Disney Entertainment, canceled the show of comedian Jimmy Kimmel. They did this after Brendan Carr, chairman of the Federal Communications Commission (FCC) and Trump sycophant, threatened to pull ABC’s license after Kimmel made remarks about Charlie Kirk’s killer’s political leanings (“We hit some new lows over the weekend with the MAGA gang desperately trying to characterize this kid who murdered Charlie Kirk as anything other than one of them and doing everything they can to score political points from it.” ) and cracked a joke about Donald Trump’s ultra short grieving process.

The canceling of a comedian on orders of the regime is really the final nail in the coffin of America’s democracy. And one man is responsible for this atrocity. I am talking about you, Bob Iger.

Iger had a good reputation, but now – with one fell swoop – he has torched it. He will go down in history as a gigantic coward who gave up to the fascists and didn’t even try to stand up to them.

And he didn’t even have to comply. The FCC doesn’t even have the power to revoke ABC’s license over their content. And besides, Kimmel hadn’t even said anything that was over the line. Compare his remarks to Fox Media Host Brian Kilmeade, who in the same week said that homeless people in the United States should get a lethal injection. A remark that has probably led to the shooting at a homeless shelter soon after. But this guy works for Fox News, which is already in Trump’s pocket, so he can get away with anything.

Bob Iger presumably did it because he wants to make deals (mergers and acquisitions), and he needs the FCC’s approval for that. So it was a cold and calculated business decision, as though morals, rules, and common decency don’t count anymore.

The irony is that Disney is the company that delivers America’s democracy this deathblow. Disney, with its classic movies about good versus evil. Disney, which was a stern advocate for inclusion and diversity. Now we know what these values really mean to them: jack shit.

Earlier this year, Disney released the second and final season of the Star Wars show Andor, the ultimate series about how to stand up to tyranny. The answer is that it takes thousands of actions by thousands of different heroes to defeat an authoritarian regime. Did you even watch that show, Bob? Then you might have picked up lines like: “The Empire cannot win. You will never be right unless you’re doing what you can to stop them.”

I think Iger, and these other gutless business leaders, made the wrong decision. For several reasons. First of all, you should never ever capitulate to a fascist leader unless perhaps your family is at risk. Otherwise, it is even better to be thrown in jail than to capitulate. Because when you do that, you’re corrupting your soul and enabling evil by which you make life more difficult for millions of people.

Secondly, if your bottom line is all you care about, this will suffer as well. Not only is Disney getting boycotted, but also Trump is wrecking the US economy. You might think authoritarianism is good for business, but only look at Vladimir Putin’s Russia to see that this is not the case. All right, the oligarchs might do okay for a while, but when things go south, they tend to start flying out of windows fast.

Thirdly, you may think that Trump is for sale, and sometimes he is, but as soon as you meet the demands of a bully he will always come back for more. With Trump, we have seen this countless times. Eventually, he will take you for everything you’ve got.

In other words, you fucked it up, Iger. Why don’t you grow a pair and go on television and tell Brendan Carr to go fuck himself and that Disney supports freedom and will resist authoritarianism in every type, shape, or form? The people will love you for it, and your bottom line will grow. Yes, you will probably lose your job, but at least you will be remembered as somebody who used his prominent position to stand up to the fascists.

Same goes for all the other CEOs out there… Shame on you for remaining silent in this time of crisis.

To conclude, I’d like to share this hilarious video my countryman Lubach made about Disney’s pathetic capitulation:

Recensie: ‘Conscious Business – Winst maken zonder dat mens of planeet daar de prijs voor betaalt’

Een paar jaar geleden maakte ik voor het eerst kennis met het gedachtegoed van Conscious Capitalism via het boek ‘Nine Visions of Capitalism’ van Fons Trompenaars en Charles Hampden-Turner.

Conscious capitalism (bewust kapitalisme) is een filosofie met als centraal uitgangspunt dat bedrijven alle belangrijke stakeholders, inclusief het milieu, dienen. Kapitalisme zelf is namelijk niet het probleem, maar wel de extreem smalle manier waarop we het definiëren en begrijpen.

Kapitalisme gaat vaak over de exclusieve rechten van aandeelhouders in plaats van over de belangen van alle betrokkenen. Over private verrijking, maar niet over het publieke belang. En over concurrentie in plaats van samenwerking. Door ‘de andere helft’ te negeren zijn we ons maar half bewust van de wereld en profiteren we slechts deels van het enorme potentieel dat het kapitalistische systeem ons te bieden heeft.

Pioniers in bewust kapitalisme betalen vaak betere salarissen – gewoonlijk vijftien tot twintig procent meer – dan het gemiddelde in hun industrie. De hogere salarissen dragen bij aan hogere productiviteit en meer innovatie, waar uiteindelijk alle stakeholders van profiteren. Het Amerikaanse Jordan Furniture is zo’n bedrijf. Salarissen zijn twintig procent hoger en de verkoop per medewerker is het dubbele. De verkoop per vierkante meter is zelfs zes keer zoveel als het gemiddelde in hun branche.

John Mackey, CEO van Whole Foods Market, het schoolvoorbeeld van bewust kapitalisme, spreekt nooit van werknemers maar altijd van teamleden. Goed zorgen voor werknemers is een cruciaal aspect van het bedrijfsmodel. Het idee is simpel: blije werknemers stralen dit uit naar klanten die het dan fijner in je winkel vinden en dus vaker komen en langer blijven.

Ook leveranciers leveren een cruciale bijdrage aan klantwaarde – in het geval van Whole Foods wel tachtig procent. Hoe je ze behandelt is cruciaal voor succes. Veel Angelsaksische bedrijven doen het tegenovergestelde: ze betalen leveranciers laat en knijpen ze uit voor steeds lagere tarieven. Ze zijn zich er onvoldoende bewust van dat dit uiteindelijk een negatieve impact op hun eigen waardepropositie heeft.

Dat fascinerende boek plantte het zaadje. Maar pas met ‘Conscious Business’ van Hendrik-Jan van Es vielen voor mij alle puzzelstukjes echt op hun plek.

Van Es slaagt erin om het complexe en veelomvattende concept van bewust kapitalisme op een toegankelijke én inspirerende manier uiteen te zetten. Zijn model, met purpose in het midden en daaromheen vier kerngebieden – businessmodel, stakeholders, leiderschap en cultuur & organisatie – laat zien dat echt bewust ondernemen meer is dan een marketingtrucje of een ethisch sausje. Het vraagt om een fundamenteel andere manier van kijken naar waardecreatie, waarin samenwerking, verantwoordelijkheid en wederkerigheid centraal staan.

Wat het boek bijzonder maakt, is hoe helder het de onderlinge samenhang tussen deze elementen blootlegt. Het is niet voldoende om alleen een sterke purpose te formuleren of een open cultuur te hebben; bewust zakendoen vereist dat alle onderdelen met elkaar in balans zijn en elkaar versterken. Dat holistische perspectief maakt het model krachtig én toepasbaar – voor zowel grote corporates als kleinere bedrijven of teams binnen grotere organisaties.

De praktijkvoorbeelden in het boek spreken tot de verbeelding en maken het gedachtegoed tastbaar. Bedrijven als Auping, die hun duurzame matrasontwerp ook met concurrenten delen vanuit hun maatschappelijke missie, of Vebego, dat in overleg met NS de arbeidsomstandigheden voor schoonmakers structureel wist te verbeteren – het zijn stuk voor stuk cases die bewijzen dat een meer bewuste manier van werken niet alleen wenselijk, maar ook haalbaar is.

Zelf werk ik niet in de directie van een bedrijf, maar dit boek heeft mij wel geholpen om met een andere bril naar mijn organisatie te kijken. Het zet aan tot reflectie én actie, ook binnen je eigen invloedsfeer. Dat is misschien wel het grootste compliment dat je een boek kunt geven: dat het iets in beweging zet.

‘Conscious Business’ biedt niet alleen een kompas voor bewuster ondernemerschap, maar laat ook zien hoe bedrijven een positieve kracht in de samenleving kunnen zijn. Niet door kapitalisme af te wijzen, maar door het bewust te herdefiniëren.

Een absolute aanrader voor iedereen die gelooft dat zakendoen ook anders kan – en moet.

Lees ook: Conscious business: meer waardecreatie zonder de negatieve effecten

Van Capo tot CEO: Bedrijfslessen van de maffia

Voor de jaarlijkse CFO Day vonden we bij Sijthoff Media dit jaar een bijzondere spreker. Jan-Joost Kroon is organisatiedeskundige én maffia-expert. Sinds hij Scarface zag in zijn jeugd is hij gefascineerd door de Italiaanse en Siciliaanse misdaadorganisaties.

Hij vond mijn blogs over gangsterfilms erg tof – en we hadden dus meer dan genoeg reden om bij elkaar te komen voor een sit-down. Erg leuk om iemand te ontmoeten die weet wie Anthony ‘The Ant’ Spilotro en Benjamin ‘Lefty’ Ruggiero zijn.

In 2022 bracht hij een boek uit dat de basis was voor zijn CFO Day verhaal: ‘Van CAPO naar CEO: Leerzame inzichten van de Italiaanse maffia’.

In zijn boek bestudeert hij de Drie, de drie grote organisaties/families die de georganiseerde misdaad besturen in Italie en Sicilie:
● ‘Ndrangheta – Oorsprong: Calabrië
● Camorra – Oorsprong: Napels
● Cosa Nostra – Oorsprong: Sicilië

Deze Zuid-Italiaanse organisaties zijn al decennialang succesvol – hun gezamenlijke jaaromzet wordt geschat op zo’n 150 miljard euro. Jan-Joost beschrijft hoe dat succes tot stand komt.

Sterke tradities
Iedere business professional kent de uitspraak ‘culture eats strategy for breakfast’. Een hele serie tradities houdt de organisatie bij elkaar. Denk aan de doop van Michael Corleone’s neefje in The Godfather, de ceremonie in The Sopranos waarin van Christopher Moltisanti een ‘made guy’ wordt gemaakt, en het communiefeest van Michael Corleone’s zoontje waarmee The Godfather: Part 2 geopend wordt. Rituelen borgen de groepsidentiteit.

Loyaliteit
Het zakelijkste succesvol van de Drie is nu de ‘Ndrangheta met een geschatte omzet van 80 miljard euro per jaar. Terwijl de Cosa Nostra een tijdlang met de Italiaanse staat in gevecht was, is de ‘Ndrangheta in stilte doorgegroeid. Het is een echt familiebedrijf, schrijft Jan-Joost. Alleen familie komt erbij via een gearrangeerd huwelijk. Krachtig, want familie verraad je niet zomaar. Plus voor familie ben je bereid een stap extra te zetten.

Flexibiliteit
De Camorra kan meer vergeleken worden met een MKB-bedrijf vanwege de flexibiliteit, de compacte manier van werken en de snelheid waarmee ze handelen en inspringen op kansen. Zoals na de grote aardbeving van 1980 was de Camorra er als de kippen bij om bouwcontracten af te sluiten voor de bouw van nieuwe huizen. De maffia kent geen comfort keuzes: ze zijn altijd bezig met de volgende stap. Met actie. Met de beste willen zijn.

Onderdeel van de lokale samenleving
Het bekendste van de drie is nog altijd de Cosa Nostra – vrij vertaald: ‘onze zaak’. Deze organisatie heeft een klassieke piramidestructuur en functioneert als een soort multinational die in elk economisch aspect van een regio meespeelt. Ze bepaalt wat er wél en niet gebeurt in de wijk. Door slim in te spelen op het wantrouwen richting de Noord-Italiaanse overheid, positioneert de Cosa Nostra zich als beschermheer: “Laat die mensen in Rome maar, wij weten wat hier speelt en zorgen voor jullie.”

Heldere rolverdeling en structuur
De kracht van de Cosa Nostra zit hem in de sterke structuur en de duidelijkheid van ieders werkzaamheden. De organisatie zélf is de kracht, een leider kan vervangen worden. Iedere medewerker van een maffia-organisatie weet wat er van hem verwacht wordt en hoe hij kan bijdragen aan het succes. Ontwikkelkansen voor persoonlijke carrière zijn daarmee ook duidelijk. De maffia heeft ook heldere kernwaarden die nooit veranderen: Eer, loyaliteit, macht en respect.

Goed in talentmanagement
De maffia blijkt verrassend goed in talentontwikkeling. Een belangrijke les: bemoei je niet te veel met het werk van je mensen. Vind de juiste mensen, leid ze goed op, geef heldere kaders, en laat ze dan hun werk doen. De leiding is wel beschikbaar, maar niet betuttelend. Ook op het gebied van belonen en straffen valt er iets te leren. Bij de maffia zijn de consequenties van falen of succes kraakhelder. In veel bedrijven ontbreekt die duidelijkheid.

De maffia is een blijver
Jan-Joost beschrijft ook hoe diep de maffia-politiek verweven is met de samenleving, en waarom hij denkt dat deze organisaties – mede door culturele factoren – nooit zullen verdwijnen. Een schokkende constatering, maar overtuigend onderbouwd. Het versterkt het centrale punt van zijn boek: de maffia is, hoe immoreel ook, een extreem goed geleide, veerkrachtige en succesvolle organisatie. Daar kun je als bedrijfsleider van leren – zónder mee te gaan in het gebrek aan ethiek.

LEES OOK: 10 Management Lessons From Highly Successful Gangsters

#####

Hieronder nog een LinkedIn-post van Jan Joost: