Convoy

Posted on 27 november 2011 by Jeppe Kleijngeld

Director: Sam Peckinpah
Written by: B.W.L. Norton
Cast: Kris Kristofferson, Ali MacGraw, Burt Young, Ernest Borgnine

Year / Country: 1978, USA
Running Time: 104 mins.

Convoy is not really a fast carsploitation film, but more like a road adventure. It is a bit of an odd movie in director Sam Peckinpah’s oeuvre, although it does contain a slow motion shot or two and it stars Ali MacGraw and Ernest Borgnine.

The story revolves around a trucker nicknamed Rubber Duck. His Mack truck has a wild duck statue on the hood; later parodied by Tarantino in Death Proof in which Kurt Russell’s character Stuntman Mike has the same. Rubber Duck has that something that makes people leaders. You can not really put your fingers on what it is, a sort of X-factor, but Rubber Duck, charismatically portrayed by Kris Kristofferson, definitely has it.

After a bar fight with a bunch of dishonest cops, led by the crooked sheriff Cottonmouth (Borgnine), Duck and his buddies head to New Mexico where they will be safe from prosecution. Through a radio channel, other truckers pick up on what is going on and join the convoy. It grows and grows until it reaches a powerful mass. Although triggered by corruptness, the convoy is not really a political event. It just happens.

The greatest strength of Convoy lies in its screenplay. There may not be much of a story; it does sketch strong characterizations and delivers very sharp dialogues. Also impressive is the beautiful landscape cinematography. Certainly not near Peckinpah’s best, but good compared to many other standards.

Rating:

Biography: Sam Peckinpah (1925, Fresno – 1984, Inglewood) got famous for reinventing the western with movies such as The Wild Bunch and Pat Garrett & Billy the Kid. His nickname would become ‘Bloody Sam’ because these movies often contained extreme violence and bloody action sequences. His career started when he got to do jobs for director Don Siegel. Then he got to direct (western) TV series. In 1961 he directed his first feature film, a western titled The Deadly Companions. However, it was with his second feature, Ride the High Country (1962), that Peckinpah really began to establish his reputation. He died of a stroke in 1984, 59 years of age.

Filmography (a selection): Broken Arrow (1958, TV episode), The Rifleman (1958-59, TV episodes), Klondike (1960, TV series), The Deadly Companions (1961), Ride the High Country (1962), Major Dundee (1965), Moon Wine (1966, TV), The Wild Bunch (1969), The Ballad of Cable Hogue (1970), Straw Dogs (1971), Junior Bonner (1972), The Getaway (1972), Pat Garrett & Billy the Kid (1973), Bring Me the Head of Alfredo Garcia (1974), The Killer Elite (1975), Cross of Iron (1977), Convoy (1978), The Osterman Weekend (1983)

Een korte samenvatting van een korte geschiedenis van bijna alles

Posted on 20 november 2011 by Jeppe Kleijngeld

Er zijn boeken die de kracht hebben om je kijk op het leven compleet te veranderen. ‘Een korte geschiedenis van bijna alles’ (Bill Bryson, 2003) is zo’n boek. Ik zal na het uitlezen ervan nooit meer hetzelfde aankijken tegen het onbeduidende rotsblokje de aarde en het leven erop.

Met de intrigerende titel belooft Bryson niks teveel. Hij begint letterlijk met het begin van alles 13,7 miljard jaar geleden; de oerknal, wat natuurlijk geen knal was, maar het plotseling snel uitdijende universum en het vormen van sterrenstelsels en ons eigen zonnestelsel. Bryson eindigt met het ontstaan het de huidige heersende soort, de mens, waarover verassend genoeg heel weinig bekend is. Tussen begin en eind bespreekt hij tal van interessante topics, van geografie en oceanologie tot aan atoomwetenschap en biologie.

De kracht van het boek is de toegankelijke manier waarop Bryson schrijft over razend complexe, maar tegelijkertijd enorm interessante onderwerpen. Alleen al de research die hij heeft gedaan om tot dit non-fictie meesterwerk te komen is lovenswaardig. Eveneens geweldig zijn de enorme aantallen interessante en werkelijk bizarre feiten die hij in het boek presenteert. Zo is bijvoorbeeld onze eigen maan ontstaan uit de aardkorst van onze eigen planeet. Dat is gebeurd toen ten tijde van het ontstaan van de aarde een object zo groot als Mars (!) in de aarde insloeg. Dit is er slechts één van vele.

Bryson vertelt over de topics aan de hand van de wetenschappers die ze ontdekten. Bekende namen komen aan bod, zoals Einstein (boeiend om eindelijk zijn theorieën enigszins te begrijpen) en Darwin. Ook vermakelijk, maar ook oprecht eng, zijn de vele rampen die Bryson beschrijft die de aarde hebben getroffen in het verleden en dat opnieuw zullen doen; virussen, supervulkanen, aardbevingen en aanvaringen met meteorieten. We leven op een gevaarlijke planeet; om de miljoen jaar slaat er bijvoorbeeld een meteoriet op aarde in, zoals diegene die 65 miljoen jaar geleden de dinosaurussen de doodsklap heeft gegeven.

Kortom, een oneindig fascinerend boek, dat je kennis van onze planeet en universum een flink stuk zal vergroten. Waarschijnlijk zul je het leven ook nog meer appreciëren. De onwaarschijnlijkheid van ons bestaan, maakt Bryson op komische manier duidelijk.

McMarketing

Posted on 13 november 2011 by Jeppe Kleijngeld

McDonald’s behoort op het gebied van marketing tot de groten der aarde. Van de week drong hun sluwe marketingstrategie nog maar weer eens tot me door. Op tv werd met veel kabaal de McDeluxe aangekondigd en in mijn hersens gingen verschillende stofjes aan het werk die de boodschap ‘Big Mac’ rondstuurde. In plaats van dat ik trek kreeg in de geadverteerde burger, kreeg ik trek in een ander product van de Mac…

Ik weet uit ervaring dat je NOOIT een speciale burger bij McDonald’s moet bestellen; die dingen zijn gewoon niet te eten. Als ze zo lekker zijn, waarom staan ze dan niet op het vaste menu? Zelfs de McBacon hebben ze maar zelden, terwijl dat de enige ‘Special’ is die wel te eten is.

De McDonald’s eters van generatie Y – zoals ik, die zijn opgegroeid met de snackketen, hebben allemaal wel hun favoriete Mac-product. Voor mij is dat de Big Mac, gevolgd door Franse frietjes met hun speciale frietsaus. Ik eet nauwelijks vlees, maar af en toe sta ik mezelf toe een Big Mac menu weg te werken, waarna ik me elke keer minstens een dag lang impotent voel.

Door wekelijks met een ‘Special’ aan te komen zetten – de 1955, de McGriekenland (nu even niet), de McDeluxe, et cetera – worden in de hersenen van de hamburgerjunk stoffen aangemaakt die zorgen dat hij trek krijgt in McDonald’s eten. Gevolg: de volgende keer dat de junk zich in de buurt van een Mac-restaurant bevindt, loopt hij naar binnen voor een McFix. In de buurt komen van de Mac gebeurt tegenwoordig vaak genoeg. Sterker nog, ontsnappen aan de Mac kan in feite niet meer. Zo wordt in China momenteel elke 24 uur een McDonald’s restaurant* geopend…

Die specials dienen dus puur als marketing tool. Het bewijs? Wie bestelt er nu een appel-peer milkshake, terwijl je ook vanille of chocola kan kiezen? Elke keer als een nieuwe speciale burger of andere snack met veel bombarie wordt aangekondigd, krijg je trek in hun junk food. McDonald’s heeft in alle 31 jaar van mijn bestaan haar menu nog nooit aangepast. Na ja, behalve bij de invoering van de McKroket; een andere strategie van de hamburgerketen om in te spelen op de lokale keukens van de landen waar ze zitten. Zo heb je in Egypte de McFalafel, in India de Vegetable McCurry Pan en in Japan de Teriyaki McBurger.

Volgens de documentaire ‘Super Size Me’ uit 2004 van Morgan Spurlock is McDonald’s een heroïneverkoper die hamburgers verkoopt met een clowngezicht. Ik denk dat hij gelijk heeft. Lichamelijk zijn de 58 procent van de wereldbevolking die gevoelig zijn voor de vetten en suikers uit McDonald’s producten, verslaafd. En als ze op tv die gezellige McDonald’s kleuren zien wordt hun verslaving opgeroepen en loopt het water ze in al de mond. Ook al weten ze dat ze zich niet écht beter zullen voelen van Mac eten. Eerder slechter. En de ‘Specials’ geven de McDonalds een reden om voortdurend op tv te zijn. Vanuit marketing oogpunt kan ik alleen maar zeggen; absoluut geniaal!

* Hier nog een bewijs voor hun marketingkracht; iedereen noemt het restaurants terwijl het gewoon grote snackbars zijn.