Het is alweer twintig jaar geleden dat de eerste Kill Bill: Vol 1 werd uitgebracht. Ik zag de film destijds in Parijs. Nadat Tarantino na Jackie Brown zes jaar geen nieuwe film had uitgebracht, waren de verwachtingen hooggespannen toen Kill Bill in de bioscoop verscheen. Ook ik was erg benieuwd naar zijn hommage aan diverse genres als martial arts, samoerai films en spaghettiwesterns en ik was aangenaam verrast. Vanaf de eerste scène zat ik op het puntje van m’n stoel. En toen ik na zo’n twee uur de bioscoop uitliep, was ik vol lof over QT’s nieuwe meesterwerkje.

Empire publiceerde onlangs de hommage: ‘88 Reasons We’re Still Crazy About Kill Bill’ over alle fantastische momenten in het tweeluik. Er zitten veel momenten in de eerste Kill Bill die ik tot mijn favoriete scènes kan rekenen; de bitch fight met Vernita Green, de zwartgallig komische scène in het ziekenhuis, de ultra-bloedige confrontatie met de Crazy 88 in House of the Blue Leaves, het climactische duel met O-Ren Ishii, en de fantastische cliffhanger op het einde. Toch kies ik voor het meesterlijke begin als mijn favoriete scène, een scène die gek genoeg ontbreekt in het Empire overzicht.

Het is hét moment waarop ik direct in de film werd gezogen. Het is een redelijk simpele scène. Eerst komt het Shaw Brother logo, gevolgd door het campy titeltje: Our feature presentation. Een heerlijke verwijzing naar de jaren 70’ grindhouse films waar Quentin in zijn jeugd zo van genoten heeft. En dan volgt de zware ademhaling van een vrouw.

Er verschijnt een nieuwe titel ‘revenge is a dish best served cold’, – old Klingon proverb -, een Star Trek referentie waarmee QT zijn handtekening al zet voordat het eerste beeld verschenen is. En dan komt dat fantastische eerste beeld. We zien een close-up in zwart/wit van een bloedende, toegetakelde bruid (Uma Thurman), en we horen dat iemand haar nadert. We zien cowboylaarzen over de houten vloer lopen die bezaaid is met kogels. De man stopt voor de bruid. En dan komt die perfecte eerste zin: ‘do you find me sadistic?’. Terwijl de ongeziene man zijn monoloog doorzet, veegt hij het gezicht van de bruid af met een zakdoek waar ‘Bill’ op geborduurd staat. De twee belangrijkste personages zijn hiermee op onvergetelijke wijze geïntroduceerd.

Nadat Bill zijn monoloog heeft afgerond vertelt de bruid dat ze zwanger van hem is, maar nog voordat ze haar zin volledig heeft uitgesproken schiet Bill haar door het hoofd met een oorverdovend schot: BLEM!!! Een waar schrikmoment. Zelfs de tweede keer toen ik de film keek, en bewust op dat moment zat te wachten, schrok ik me nog te pletter. De korte intro-scene wordt meteen gevolgd door een typische Tarantino credit sequence, ondersteund door het toonzettende ‘Bang Bang (My Baby Shot Me Down)’ van Nancy Sinatra. Vanaf dat moment wist ik het al zeker; deze film wordt een favoriet van me. Als je zo intens geniet van een begin, weet je dat de film je goed ligt. Verder kon ik niet wachten om meer van Bill te zien (David Carradine heeft een geweldige stem), maar wijselijk wordt zijn gezicht pas getoond in het tweede deel, terwijl hij wel in aardig wat scènes in volume 1 zit. Nog een meesterlijke zet van de meester.