Het verhaal van Simon & Garfunkel

Are you going to Scarborough Fair:
Parsley, sage, rosemary and thyme.
Remember me to one who lives there.
She once was a true love of mine.

The Story of Simon & Garfunkel

Als groot liefhebber van muziek uit de jaren 60’ kon ik mijn hart ophalen bij een programma/concert over Simon & Garfunkel van Joost Botman en Niels van der Gulik in de Keyserkerk te Middenbeemster. Ze bezorgden het senior publiek (mijn generatie luistert naar andere artiesten) een prachtige middag met geweldige uitvoeringen van de tophits van Simon & Garfunkel (The Sound of Silence, The Boxer, Cecilia en Bridge over Troubled Water), alsook minder bekende pareltjes, zoals Keep the Customer Satisfied en April Come She Will.

Na het openingsnummer Scarborough Fair begonnen de artiesten het verhaal in 1956 waar een duo genaamd Tom & Jerry – die vooral The Everly Brothers imiteerden – grote dromen had over een carrière als popsterren. Het liep op niks uit, en Paul Simon deed een solopoging. Zijn vriend Garfunkel zag dit mogelijk als verraad (dit komt later terug in het verhaal).

Jaren later kwamen de vrienden elkaar weer tegen en de klik was er weer. Ze namen een folkplaat op: Wednesday Morning, 3 A.M. De timing hiervan was helemaal verkeerd, want de heersende artiesten van dat moment, The Beatles en Bob Dylan, schakelden net over op elektrische gitaren. De plaat flopte en Simon vertrok naar Europa waar hij na enige tijd succes had in de Londense folkscene.

Jaren later terug in Amerika zaten de artiesten in een auto toen de nieuwe nummer 1 van de hitlijsten werd gedraaid: The Sound of Silence, een overdub van hun versie afkomstig van Wednesday Morning, 3 A.M. met toegevoegde drums en elektrische gitaar. Ze waren nu in één keer wereldberoemd en moesten snel opvolgen met een album. Gelukkig had Simon veel liedjes geschreven in Europa en in grote haast maakten ze Sounds of Silence, wat mij betreft hun beste werk.

Paul Simon – die nagenoeg alle liedjes schreef voor het duo – was uitgegroeid tot rasartiest en er volgde nog twee platen met fantastische composities: Parsley, Sage, Rosemary and Thyme en Bookends. Tussendoor deden ze ook nog de soundtrack van de film The Graduate; het nummer Mrs. Robinson (oorspronkelijk Mrs. Roosevelt, naar de presidentsvrouw) werd één van hun grootste hits.

De regisseur van de film Mike Nichols castte de beide muzikanten in zijn volgende project Catch-22 dat in Mexico gefilmd zou worden, maar de rol van Paul werd geschrapt. Art verdween voor vijf maanden naar Mexico voor de opnames. Is dit zijn wraak voor de solopoging van Paul aan het begin van hun carrière?

Na Garfunkels terugkeer lopen de artistieke meningsverschillen hoog op. Het album dat ze vervolgens uitbrengen – één van de meest succesvolle albums allertijden – is Bridge over Troubled Water met de klassieke titelsong. Daarna gaat het duo uit elkaar en ze zien elkaar de volgende 12 jaar nauwelijks meer.

1981 – Paul wordt gevraagd voor een benefit concert in Central Park. Maar omdat hij zich wat onzeker voelt over zijn solowerk vraagt hij zijn oude maatje Garfunkel mee te doen. Zo waren de ‘Old Friends’ (toen ze dat liedje schreven wisten ze al dat het over hun bejaarde zelf ging) opnieuw verenigd voor wat met ruim 500.000 bezoekers een van de grootste concerten uit de popgeschiedenis zou worden.

Mijn 10 favoriete Simon & Garfunkel songs:
10. You Can Tell The World (Wednesday Morning, 3 A.M.)
09. A Hazy Shade of Winter (Bookends)
08. El Condor Pasa (If I Could) (Bridge over Troubled Water)
07. Bridge over Troubled Water (Bridge over Troubled Water)
06. Homeward Bound (Parsley, Sage, Rosemary, and Thyme)
05. I Am a Rock (Sounds of Silence)
04. Mrs. Robinson (Bookends)
03. Kathy’s Song (Sounds of Silence)
02. Sparrow (Wednesday Morning, 3 A.M.)
01. The Sound of Silence (Sounds of Silence)

10 Beatles anekdotes die je nog niet kent

In het boek ‘The Beatles compleet: Het verhaal van de 213 songs’ staat de volledige opnamegeschiedenis van The Fabulous Four opgetekend.

Beatles anekdotes 1

Het uitgebreide fanboek bevat ook vele toffe anekdotes waaronder de volgende tien:

1. Naam van de band
Rock-’n-rollpionier Buddy Holly had grote invloed op de muziek van de jaren 60’. The Beatles – die eerst The Quarrymen (quarry betekent steengroeve) heetten – speelde onder meer zijn song ‘Words of Love’. De naam van Buddy’s begeleidingsband The Crickets vormde naar verluid de inspiratie voor de naam van The Beatles. Dit was eerst The Silver Beatles, maar Silver werd na korte tijd geschrapt. De bandnaam is ook een referentie naar the Beat Generation waarmee The Beatles een sterke connectie hadden.

2. Een jointje voor de Boys
Toen The Beatles in augustus 1964 Bob Dylan voor het eerst ontmoetten, bood hij hun een joint aan. De verraste Beatles gaven toe dat ze nog nooit marihuana hadden gerookt. Dylan, op zijn beurt verrast, vroeg: ‘Maar hoe zit het dan met die song?’ (‘I want to Hold Your Hand’) ‘Welke song?’ vroeg John Lennon. ‘Je weet wel: And when I touch you, I get high, I get high, I get high.’ Gegeneerd antwoordde John: ‘Zo gaat het niet. Het is: I can’t hide, I can’t hide, I can’t hide…’

3. Een nummer voor The Stones
De avond voordat het nummer ‘I Wanna Be Your Man’ zou worden opgenomen voor hun tweede album ‘With the Beatles’ op 11 september 1963, ontmoetten John en Paul de manager van The Rolling Stones. Hij vertelde dat de Stones snel een song nodig hadden als opvolger van ‘Come On’, hun eerste singel. De twee Beatles boden hem ‘I Wanna Be Your Man’ aan dat volgens hen goed bij de Stones paste. Ze vertrokken meteen naar studio 51, waar de Stones repeteerde, en voltooide daar tot ieders verbazing de song. Het werd een grote hit voor de Stones.

4. Dromen van gisteren
‘Ik heb zoveel lof voor ‘Yesterday’ gekregen, maar het was Paul’s kindje’, verklaarde John Lennon wanneer hij het had over de song die Paul McCartney in een droom had gehoord. Tijdens een verblijf in het huis van de familie Asher (van Paul’s vriendin Jane Asher) werd Paul op een ochtend wakker op zijn zolderkamertje. ‘Ik stond op, ging achter de piano zitten, speelde G, Fis mineur septiem – en ging van daaruit naar B en E mineur, en ten slotte terug naar E. Ik vond de melodie heel goed, maar omdat ik hem had gedroomd, kon ik niet geloven dat ik hem had geschreven.’ In deze fase was de tekst er nog niet. De werktitel was: Scrambled Eggs / Oh, my baby how I love your legs. Van alle Britse songs is ‘Yesterday’ het vaakst gedraaid om de Amerikaanse radio- en tv-zenders, namelijk ruim zeven miljoen keer.

5. Lennon: ‘Help!’
‘De meeste mensen denken dat het gewoon een snel rock- ’n rollnummer is. Dat had ik indertijd niet door; ik schreef het alleen maar omdat ik daartoe opdracht had gekregen’, zei John Lennon in 1980 over het nummer ‘Help’. ‘Pas later besefte ik dat ik echt om hulp schreeuwde.’ In die tijd voelde hij zich ongemakkelijk bij het succes, de eerbewijzen, het geld en de uitspattingen. Hij was terneergeslagen: ‘Dat hele Beatles-gedoe ging je begrip te boven. Ik at en dronk als een varken en was zo vet als een varken, ontevreden over mezelf, en onbewust schreeuwde ik om hulp. Het was dus mijn periode als dikke Elvis.’

Beatles anekdotes 2

6. Rubberen zolen
De hoes van ‘Rubber Soul’ maakte duidelijk dat de band een nieuwe richting was ingeslagen. ‘Ik vond het goed dat we op de hoes langere gezichten hadden gekregen’, aldus George Harrison hierover. ‘We waren niet onschuldig meer, niet meer naïef, en op ‘Rubber Soul’ waren we voor het eerst volwaardige wietrokers.’

Beatles anekdotes 3

Robert Freemans hoesfoto kreeg zijn vorm door stom toeval. Er werd een fotosessie georganiseerd in John’s huis in Weybridge – alle Beatles droegen daar een coltrui. Terug in London nodigde Freeman de Beatles uit om de dia’s te komen bekijken. Hij projecteerde ze op een stuk karton, om te laten zien hoe ze als hoesfoto zouden ogen. Het karton gleed echter wat naar achteren, zodat de foto langer leek. Paul: ‘Hij werd langer en wij zeiden: ‘dat is het, Rubber So-o-oul, hey, hey! Kun je het zo doen?’ Freeman zei: ‘Ja, ik kan het zo afdrukken.’ En dat was dat.’

Beatles anekdotes 4

7. Double A
John Lennon schreef ‘Day Tripper’ als song voor een single. De tekst was destijds voor veel fans een raadsel, want wat betekent day tripper? Letterlijk: iemand die een dagtocht maakt. Maar niet zomaar een tochtje – het woord verwijst naar ‘trippen’. ‘Het is een drugssong’, aldus Lennon. Toen Paul vier dagen later met ‘We Can Work It Out’ kwam, kreeg dat de voorkeur voor de A-kant boven ‘Day Tripper’. John maakte heftig bezwaar, en bij wijze van vernieuwend en diplomatiek compromis kreeg de volgende Beatlessingle een dubbele A-kant. Opnieuw waren The Beatles hun tijd ver vooruit.

8. Wie is:
Michelle – Waarschijnlijk Michelle Phillips van The Mamas and the Papas.
Eleanor Rigby – De voornaam van de actrice Eleanor Bron die in de film ‘Help!’ de priesteres had gespeeld, in combinatie met de naam van een winkel Rigby & Evens. Op de begraafplaats Woolton in Liverpool staat overigens een echte graf met de naam Eleanor Rigby, een vreemd toeval.
Doctor Robert – Waarschijnlijk dr. Robert Freeman, de eigenaar van een New Yorkse kliniek, die aan veel beroemdheden een cocktail voorschreef van vitamine B12 met een enorme dosis amfetamine.
Penny Lane – Een buurt in Liverpool, een straat en een busstation waar Paul doorheen kwam als hij naar het huis van John Lennon ging. The Beatles waren zich er waarschijnlijk niet van bewust dat Penny Lane was genoemd naar James Lane, een achttiende-eeuwse Britse slavenhandelaar die fel gekant was tegen de afschaffing van de slavernij.
The Walrus – Paul (althans volgens de tekst van het nummer ‘Glass Onion’).
Dear Prudence – De zus van Mia Farrow die haar huisje niet uit wou komen bij de lessen van Maharishi Mahesh Yogi in Rishikesh, India.
Martha My Dear – Paul’s hond, een bobtail.
Julia – John’s moeder
Hey Jude – John’s zoontje Julian (Paul schreef het als troost voor de scheiding van John en Cynthia Lennon).
Mean Mr. Mustard – Een gierigaard die briefjes van 5 pond in zijn lichaam (neus) verstopte.
Polythene Pam – Een meisje dat ‘Polythene Pat’ werd genoemd, vanwege haar vreemde gewoonte om plastic te eten.

9. Geen LSD
Er werd veel gespeculeerd over de song ‘Lucy in the Sky with Diamonds’, waarvan de eerste letters van de titelwoorden de afkorting LSD vormen. Volgens schrijver van de song John Lennon was dat geheel onbewust. De Lucy in de song was Lucy O’Donnell, het beste vriendinnetje van John’s zoontje Julian, die toen drie jaar was. Julian liet John een tekening zien waarop hij Lucy had afgebeeld. ‘Dat is Lucy in de lucht met diamanten’, zei Julian. John vond de titel geweldig en schreef meteen een song, waarbij hij zich liet inspireren door ‘Alice in Wonderland’.

10. The End
‘The End’ (oorspronkelijke titel ‘Ending) heeft een bijzondere betekenis, omdat het de laatste complete song op ‘Abbey Road’ is, het laatste album dat The Beatles opnamen. Wisten The Beatles in de zomer van 1969 al dat hun bijzondere avontuur ten einde was? The nummer is om drie redenen uniek: het is de laatste song van het laatste Beatlesalbum (afgezien van ‘Her Majesty’, dat als een soort postscriptum moet worden beschouwd), het bevat de enige drumsolo die Ringo ooit heeft gedrumd en het is het enige nummer waarop Paul, George en John ooit samen een gitaarsolo spelen.

‘Her Majesty’, het 0.23 durende 17de nummer op ‘Abbey Road’, is het kortste nummer dat The Beatles ooit hebben uitgebracht en heeft de twijfelachtige eer het laatste nummer van het laatste (opgenomen) album te zijn, hoewel dat niet de bedoeling was. Het oorspronkelijk weggegooide nummer belandde per ongeluk op de mastertape en werd zo de eerste ‘hidden track’ in de muziekgeschiedenis.

De markante televisie carrière van Steven Van Zandt

Door Jeppe Kleyngeld

Hij viel me direct op in ‘The Sopranos’: Steven Van Zandt, die de memorabele rol vertolkte van Silvio Dante, Tony’s consiglieri en eigenaar van de Bada Bing stripclub. Hij had geen enkele acteerervaring toen hij werd gecast. Van Zandt was decennialang de vaste gitarist in Bruce Springsteen’s E Street Band en droeg bij aan vele andere muzikale projecten voordat zijn carrière als acteur begon. Ook had hij een tijdje zijn eigen band: ‘Little Steven and the Disciples of Soul’.

Van Zandt groeide op in New Jersey, waar hij al op jonge leeftijd in bandjes ging spelen. Van 1969 tot 1971 maakte hij als gitarist deel uit van Steel Mill, een vroege band van Bruce Springsteen. In 1972 was hij betrokken bij de oprichting van de E Street Band, Springsteen’s vaste achtergrondband die gedurende het al 40 jaar durende bestaan ook voor vele andere befaamde artiesten optrad waaronder; Bob Dylan, The Rolling Stones, David Bowie, Sting, The Grateful Dead, Santana, Tracy Chapman, Lady Gaga, and Aretha Franklin.

Van Zandt is van Italiaanse afkomst. Hij werd geboren als Steven Lento, maar zijn moeder hertrouwde toen hij jong was, en hij nam de achternaam van zijn stiefvader aan die een Nederlandse achtergrond heeft. Als lid van de E Street Band was de zeer muzikaal begaafde Van Zandt niet zomaar een achtergrondgitarist en zanger, maar een artiest die daadwerkelijk bij het creatieve werk betrokken was. Springsteen heeft hem zelfs credit gegeven als medebedenker van de beroemde gitaarlijn in ‘Born to Run’.

In 1997 zou de carrière van Steven een flinke wending krijgen. Sopranos-bedenker David Chase (ook een Italiaan, zijn oorspronkelijke achternaam is DeCesare) zag Van Zandt op televisie toen hij The Rascals in de Rock and Roll Hall of Fame mocht inlijven. Chase vond Van Zandt erg grappig en charismatisch. Toen zei hij tegen zijn vrouw: hem moeten we hebben voor onze show!

Steven Van Zandt 1

De twee gezichten van Stevie Van Zandt

Chase was destijds bezig ‘The Sopranos’ van de grond te krijgen en hij nodigde Van Zandt uit voor een gesprek. Deze had toevallig zelf een script geschreven waarin hij de rol zou vertolken van een nachtclubeigenaar in Atlantic City genaamd Silvio Dante. In het script was het de rol van deze Dante om bandjes te boeken voor de club. ‘Zoiets hebben we niet in onze show’, antwoorde Chase toen. ‘Maar er moet toch een manier zijn dit in de show te verwerken.’ Zo gezegd, zo gedaan en de ongewone casting van de acteur zonder acteerervaring was een feit.

Het karakter Silvio Dante is wat mij betreft de beste toevoeging aan ‘The Sopranos’ op de hoofdpersoon Tony Soprano na. En in het geval van ‘The Sopranos’ zegt dat wel wat. Van Zandt is zeker niet de beste acteur uit de show, en wat dat betreft is het goed dat de rol van Tony Soprano – waarvoor Van Zandt ook auditie deed – niet naar hem is gegaan, maar naar de briljante acteur James Gandolfini. Net zoals Silvio de tweede man is voor Tony werd Stevie dat voor James. Silvio’s uitspraak ‘Some people are better at being number two’s’ klopt dan ook als een bus.

Wat maakt Van Zandt nou zo’n goede toevoeging aan de serie? Hij heeft gewoon wat, noem het de X-factor. Zijn manier van praten, zijn ingetrokken nek, zijn humor, zijn toupet dat elk seizoen hoger lijkt te worden…. Hij is op internet wel eens omschreven als maffia karakter dat zo uit Mad Magazine is weggelopen, en dat is zeker een terechte observatie. Maar hoewel hij in de eerste seizoenen vooral als komisch bijfiguur dient, wordt zijn rol in latere seizoenen wat zwaarder en serieuzer. Vooral wanneer hij zich als brute, misogyne moordenaar ontpopt in de voorlaatste aflevering van het vijfde seizoen. Sopranos liefhebbers weten direct over welke scene ik het hier heb…

Zijn acteer carrière had gemakkelijk kunnen eindigen met het einde van ‘The Sopranos’ in 2007, maar in 2012 was daar ineens de Noorse (!) serie Lilyhammer met in de hoofdrol … jawel Good Old Stevie Van Zandt. De serie gaat over maffiabaas Frank ‘The Fixer’ Tagliano die in het getuigenbeschermingsprogramma gaat na een aanslag op zijn leven, en wordt geheralloceerd in het Noorse Lillehammer, een plaatsje dat hij kent van de Olympische Winterspelen van 1994. ‘Lilyhammer’ is de eerste exclusieve content aangeboden door Netflix.

Steven Van Zandt 2

Het is natuurlijk geen Sopranos, maar dat is geen enkele serie. Maar het is wel een komische en zeer vermakelijke show met een fantastische hoofdrol voor Van Zandt! Feitelijk speelt hij gewoon opnieuw Silvio, en daar is absoluut niks verkeerds aan. De humor zit vooral in de pogingen van de Noorse maatschappij om Tagliano te integreren in de samenleving, maar als maffiosi schrijft hij zijn eigen regels, dus verloopt het integratieproces vaker andersom. Hij opent een populaire nachtclub en weet de zaakjes prima naar zijn hand te zetten. En hij boekt ook nog de bandjes en artiesten voor de club. Dit keer wel.

Het eerste en tweede seizoen van de serie was een groot succes en onlangs werd ‘Lilyhammer’ al weer vernieuwd voor een derde ronde. Een mooie kans om nog wat langer te genieten van het komische talent van Van Zandt.

De 30 jaar te late opkomst van een rasartiest

Searching for Sugar Man

Sugarman.
Won’t you hurry.
Cause I’m tired of these scenes.
For a blue coin.
Won’t you bring back.
All those colours to my dreams.
Silver magic ships, you carry.
Jumpers, coke, sweet Mary Jane.

Sugar Man
Rodriquez (1970), Cold Fact

Kleine tip: Ik raad je aan deze blog niet te lezen, maar de documentaire ‘Searching for Sugar Man’ te kijken. Het is een ongelofelijk verhaal, dat je een werelds goed gevoel zal geven. Maar als je tijd wilt besparen, hieronder de samenvatting.

In de jaren 70’ deden enkele succesvolle muziekproducenten in de VS een ontdekking: Sixto Rodriquez (artiestennaam Rodriquez), een briljante zanger en tekstschrijver uit Detroit. Rodriquez zingt poëtisch en profetisch over het leven in de grote stad, en doet sterk denken aan Bob Dylan, zowel qua stemgeluid als qua teksten.

De documentaire opent met het liedje ‘Sugar Man’, en ik dacht meteen, WOH! dit is één van de vetste nummers ooit. Die tekst, die stem, die melodie… Waarom ken ik dit niet?

En dat hebben meer mensen zich afgevraagd sinds de jaren 70’. Rodriquez nam twee platen op met de producers – Cold Fact en Coming From Reality – die het beide in thuismarkt USA slecht deden. Daarna verdween Rodriquez van het toneel. Onbegrijpelijk als je dit talent hoort. Wat ging er mis? Er is niemand die het kan uitleggen, maar de realiteit is dat het nooit voor hem gebeurd is…

In Amerika althans, want in Zuid Afrika, waar een stapel illegale kopietjes terecht kwam in de jaren 70’, werd Rodriquez een fenomeen. Iedereen had een kopie van ‘Cold Fact’ in zijn platencollectie. Rodriquez was groter dan Elvis in het Zuid Afrika van de apartheid. Alleen niemand wist wie de artiest was. Rodriquez had zich naar verluidt van kant gemaakt op het podium, en tot eind jaren 90’ werd dit door iedereen gelooft.

Toen ging een journalist en muzikale fan op zoektocht, en na lang speuren (onder meer via de songteksten van Rodriquez) belandde hij in Detroit en kwam hij erachter dat Rodriquez nog leefde! Hij had al die tijd sloopwerk gedaan in Detroit waar hij woonde met zijn drie dochters, en hij had geen idee dat hij een half miljoen platen had verkocht en een mega rockster was in Zuid Afrika. Wat in de documentaire niet verteld wordt is dat Rodriquez ook in Australië een culthit was en daar in de jaren 80’ rondgetoerd heeft. Maar in Amerika had niemand ooit van hem gehoord.

Tot nu… Door de documentaire heeft Rodriquez bekendheid in eigen land verworven, en is hij in diverse talkshows verschenen. De Zuid Afrikaanse journalist heeft hem ook naar Zuid-Afrika gehaald om grote concerten te geven. En zo heeft Rodriquez – decennia na de opnames van zijn platen – eindelijk de carrière gekregen die hij heeft verdiend. Respect.