De formatieve jaren van David Lynch

“David, het lijkt me het beste als jij geen kinderen neemt”. Dat zei zijn vader tegen hem nadat hij hem een kelder vol met rottend fruit en ontbindende muizenlijken had laten zien.

Het was één van de drie bepalende momenten tussen zijn vader en David Lynch, de schilder en filmmaker die na zijn cultdebuut ‘Eraserhead’ bekendheid verwierf met zijn donkere, bizarre droomachtige films en kunst. ‘David Lynch: The Art Life’ is een intiem portret van de kettingrokende surrealist.

Een tweede herinnering aan zijn vader vond plaats toen Lynch een studio huurde die zijn vader voor de helft betaalde. Hier beoefende hij zich in de schilderkunst (“ik wist dat mijn werk waardeloos was, maar ik probeerde iets te vinden”). Toen zijn vader te kennen gaf dat David ’s avonds 11 uur thuis moest zijn kregen ze enorme ruzie en verklaarde zijn vader dat David ‘geen onderdeel meer was van de familie’. Iets later belde de kunstenaar waarvan hij de studio huurde zijn vader op en vertelde hij hem dat David heel erg serieus aan het werk was en absoluut niet aan het klootviolen. Daarna kon hij zo lang wegblijven als hij wilde.

De derde herinnering vond plaats in L.A. waar David aan de filmacademie studeerde. Hij kon gebruik maken van hele grote stallen waar hij gedurende vier jaar werkte aan zijn eerste lange, experimentele speelfilm ‘Eraserhead’ (1977). Zijn vader en broer kwamen langs en zeiden: ‘stop met de film. Je hebt nu een kind* om voor te zorgen en het gaat toch niet gebeuren.’

Dit raakte hem diep, te meer omdat hij niet van plan was om te stoppen. ‘Eraserhead’ was zijn gelukkigste ervaring in film. Hij kon een wereld uit zijn verbeelding bouwen voor nauwelijks geld. Rond de stallen stonden fabrieken die de donkere, industriële droomwereld van ‘Eraserhead’ in zijn verbeelding deden ontwaken.

Bij de studie naar succesvolle filmmakers kom ik altijd op dezelfde elementen die het succes veroorzaken:
– Een bijzonder talent en een bijzondere geest.
– Een enorme passie voor iets en daar volledig in opgaan en er heel heel veel tijd in steken.
– Ze laten zich door niemand tegenhouden, ook niet door zichzelf.
– Fouten maken is goed. Lynch werkte eens twee maanden aan een animatie en ontdekte toen dat hij niks had opgenomen. Maar hij hield er wel een idee voor een short aan over (‘The Alphabet’). Je eerste productie kan niet goed zijn. Maak dus vooral een slechte film om van te leren.
– Toeval: Lynch maakte een korte film en iemand met invloed zag er wat in. Hij kreeg toen een toelage voor zijn volgende project. “Dat veranderde alles…”

* Ten tijde van de opmerking van zijn vader over het ‘geen kinderen krijgen’ was Lynch zijn toenmalige vriendin net zwanger.

Advertenties

Stanley Kubrick’s Favorite Movie

By David Lynch
Catching the Big Fish
(Jeremy P. Tarcher/Penguin, 2006)

KUBRICK

Stanley Kubrick is one of my all-time favorite filmmakers, and he did me a great honor early in my career that really encouraged me. I was working on The Elephant Man, and I was at Lee International Studio’s in England, standing in a hallway. One of the producers of The Elephant Man, Jonathan Sanger, brought over some guys who were working with George Lucas and said, “They’ve got a story for you.” And I said, “Okay.”

They said, “Yesterday, David, we were out at Elstree Studio’s, and we met Kubrick. And as we were talking to him, he said to us, ‘How would you fellas like to come up to my house tonight and see my favorite film?’” They said, “That would be fantastic.” They went up, and Stanley Kubrick showed them Eraserhead. So, right then, I could have passed away peaceful and happy.

I like all of Kubrick’s films, but my favorite may be Lolita. I just like the world. I like the characters. I love the performances. James Mason is phenomenal beyond the beyond in this film.

ERASERHEAD

Eraserhead is my most spiritual movie. No one understands when I say that, but it is. Eraserhead was growing in a certain way, and I didn’t know what it meant. I was looking for a key to unlock what these sequences were saying. Of course, I understood some of it; but I didn’t know the thing that just pulled it all together. And it was a struggle. So I got out my Bible and I started reading. And one day, I read a sentence. And I closed the Bible, because that was it; that was it. And then I saw the thing as a whole. And it fulfilled this vision for me, 100 percent. I don’t think I’ll ever say what that sentence was.

Read the review of ‘Eraserhead’ by Peter Sobczynski