Gaat de mensheid de komende eeuw overleven?

Antarctica’s Ross Sea. Original public domain image from Flickr

Een tijdje terug kwam ik in een social media bubbel terecht van de extinction crowd; mensen die denken dat we – de mensheid – het niet gaan redden vanwege allerlei tipping points op klimaatgebied die we gaan overschrijden en die zullen leiden tot een onomkeerbare cascade van rampzalige effecten met als gevolg: geen mensheid meer eind 21ste eeuw of begin 22ste eeuw.

Deze crowd baseert zich op harde wetenschap en hun argumenten zijn niet makkelijk te weerleggen. Bovendien begint het bewijs zich steeds duidelijk te manifesteren in de wereld van vandaag: bosbranden, hittegolven, overstromingen en stormen. Deze crowd zegt ook – terecht – dat de huidige generatie politieke leiders lang niet genoeg doet om de grootste rampen af te wenden.

Het is verleidelijk om in deze visie mee te gaan, maar ik zie toch nog hoop voor de mensheid. Er moet dan echt wel een heleboel gebeuren, maar ik geloof dat er manieren zijn om de politiek toch in beweging te krijgen. Politiek commentator Ian Bremmer schrijft in zijn laatste boek ‘The Power of Crisis’ dat crisissen dé manier zijn om voor een omwenteling te zorgen. En aan crisissen geen gebrek in deze tijd.

De impact van de coronacrisis in termen van doden, ziekte, schuld, economische vertraging, achteruitgang in mentale gezondheid en polarisatie in de samenleving zijn nog lang niet de wereld uit. Toch is dit verre van de laatste crisis geweest. De komende decennia zullen we geconfronteerd worden met tenminste drie crisissen die een veel grotere impact zullen hebben dan corona, stelt Bremmer.

Ten eerste is het vrijwel zeker dat er een nieuwe pandemie komt in de komende decennia. Dat is een direct gevolg van de toename van de wereldbevolking en het verdwijnen van natuur waardoor er steeds meer diersoorten met elkaar in aanraking komen. Qua dodelijkheid was corona zeker niet het ergst denkbare virus, dus dat kan de volgende keer een stuk slechter uitpakken. Of juist beter: als er een paar miljard mensen worden uitgeroeid hebben we meer tijd om te dealen met de tweede grote crisis die op ons afkomt: de klimaatcrisis.

klimaatverandering zal de levens van miljarden mensen op zijn kop zetten en vormt een ongekende bedreiging van de duurzaamheid van het leven op aarde. Dit is al niet meer tegen te houden. Delen van de aarde zullen onbewoonbaar worden en er zullen miljoenen vluchtelingen op de been komen de komende decennia.

Toch is volgens Bremmer klimaatverandering niet eens de ergste crisis die op ons afkomt. Volgens de geopolitieke expert is de grootste bedreiging voor onze collectieve toekomst de onverwachte impact van nieuwe technologieën die de manier waarop we leven, denken en met elkaar interacteren veranderen, en die onze toekomst zal bepalen. Kijk naar de polarisatie die momenteel veroorzaakt wordt door social media en je krijgt een idee van wat Bremmer bedoeld.

De technologie die nu in ontwikkeling is, zal nog veel grotere gevolgen hebben. Neem de ontwikkeling van kwantumcomputing. Het land dat dit als eerste ontwikkelt zal in staat zijn om nagenoeg alle encryptie van computer- en beveiligingssystemen wereldwijd te omzeilen. Alleen al de dreiging dat een land dit gaat ontwikkelen, kan aanleiding zijn voor het begin van de derde wereldoorlog…

Om met de gevolgen van deze drie existentiële bedreigingen om te gaan is internationale samenwerking onontbeerlijk. Met name de relatie tussen de VS en China is cruciaal en die relatie verslechtert momenteel in rap tempo. Dus hoe kan ik nog hoop hebben op een goede afloop? Ik denk dat de toekomst nog niet bepaald is en het verleden heeft aangetoond dat we in extreem moeilijke situaties een ommekeer kunnen maken. Ook nieuwe technologie is een wild card die ons verder kan helpen.

Er zijn geen garanties, maar ik denk dat we na de shit storm die we ongetwijfeld gaan krijgen de komende decennia tot een nieuwe hereniging komen en samen gaan werken aan de oplossingen die nodig zijn, want dit is ook in ieders eigen belang. Het is een gok, maar de extinction crowd gokt op een andere uitkomst, namelijk blijvende ‘inertia’ (traagheid). We gaan het hoe dan ook meemaken.

Hoe het echt zit met ‘The Great Reset’ complottheorie

Wie wel eens op Facebook of Twitter komt heeft het wel eens voorbij zien komen: berichten en/of video’s over ‘The Great Reset’. Zelfs zonder social media kun je het gezien hebben; in de Tweede Kamer ‘bijdragen’ van Baudet viel het begrip regelmatig en de anti-campagne posters hingen zelfs in de Rijp (zie foto hieronder). Maar wat is The Great Reset eigenlijk?

Het echte idee van The Great Reset zullen de meeste Forum-stemmers maar dodelijk saai en onbegrijpelijk vinden. Het is een voorstel van o.a. Klaus Schwab, grondlegger van het World Economic Forum (WEF), om na de coronapandemie de wereldeconomie duurzaam opnieuw op te bouwen. Schwab schreef er een boek over samen met Thierry (naamgenoot van…) Malleret.

De belofte van het voorstel is: verhoogde duurzaamheid, minder sociale ongelijkheid en stakeholder capitalism. Dat zijn positieve zaken, maar de keerzijde is dat er meer macht zal vloeien naar grote corporates (in tech, finance en pharmaceuticals) en supranationale organisaties. Ook zal de burger door het voorstel aan macht inboeten.

Vooral vanwege dat laatste punt is het idee van Schwab gekaapt door populisten, zoals Baudet, voor een complottheorie met dezelfde naam. Deze theorie wordt al sinds het begin van de coronapandemie met groot succes verspreid. Baudet heeft er zelfs zijn hele partijprogramma (na het uiteenvallen van zijn partij in 2020) op ingestoken, maar ook internationaal is de complottheorie populair.

De complottheorie komt erop neer dat het World Economic Forum de zelf veroorzaakte coronapandemie misbruikt om burgers steeds meer vrijheden af te nemen, grote delen van de wereldbevolking om zeep te helpen met vaccins, een wereldwijde overheid te installeren en van burgers slaven te maken die alles alleen nog via een centraal digitaal systeem kunnen doen. Een soort Brave New World meets 1984 dus.

Het handige voor de complotverspreiders is dat er veel over gepubliceerd is door het WEF. Dus zeggen ze; ‘de globalisten willen de macht overnemen en ze doen dit gewoon openlijk’ en ‘waarom heeft niemand in de gaten wat er aan het gebeuren is?’. Niemand van hen heeft echter het boek van Schwab gelezen; ze baseren zich op nep nieuwsberichten en ophitsende posts van populisten.

De complotdenkers vallen ook duidelijk prooi aan de ‘confirmation bias’ (of bevestigingsvooroordeel): de neiging om alleen waarde te hechten aan informatie die de eigen ideeën, overtuigingen of hypotheses bevestigt. Een voorbeeld is minister Kuipers die het corona EU-paspoort wil verlengen. De reden hiervoor is waarschijnlijk dat de minister verwacht dat corona nog een comeback gaat maken, maar voor de wantrouwende complotdenker is dit hét bewijs dat de Great Reset de volgende fase ingaat.

Aan de andere kant: de coronamaatregelen zijn bijna allemaal afgeschaft, dus dat dreigt te botsen met de complottheorie. Wat te doen? De uitkomst werd vrijwel direct geboden door Poetin die Oekraïne binnenviel. En al snel doken er video’s op waarin wordt gesteld dat deze oorlog ook bij het plan van ‘de globalisten’ hoort.

De oorspronkelijke tijdslijn van ‘The Great Reset’ is inmiddels bijgesteld.

Toen viel alles voor mij op zijn plaats. Waarom die verheerlijking van strongmen als Poetin? (Baudet noemde hem een ‘prachtkerel’). En waarom zijn bijna alle aanhangers van de theorie vóór Trump, tegen coronamaatregelen en nu zelfs voor Poetin? Het is duidelijk: de complottheorie is onderdeel van een georganiseerd plan van populisten om de macht in het Westen te grijpen. De complottheorie is zelf onderdeel van een complot!

Dit is niet de eerste keer dat een nepnieuwscampagne wordt ingezet om een populist aan de macht te helpen. Donald Trump heeft zijn overwinning aan de algoritmes van Facebook te danken dat gebruikers voortdurend nepnieuws toonde van hoe slecht de democraten wel niet waren. Trump is daarbij geholpen door Russische troll farms. Baudet en andere Europese populisten hebben goed gekeken naar de trucs die Trump (en andere dictators zoals Poetin) gehanteerd hebben om ‘het volk’ te manipuleren. Door wantrouwen te creëren tegen de gevestigde politici (zie poster) en de populisten neer te zetten als ‘beschermers van de vrijheid’ hopen ze dat voldoende stemmers hierin meegaan, zoals in de VS gebeurde.

Helaas voor de populisten werkt de strategie niet heel goed momenteel. Online zijn er weliswaar veel aanhangers, maar bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2022 heeft FvD het heel slecht gedaan. Het pro-Poetin standpunt is zelfs bij veel FvD-aanhangers verkeerd gevallen. Toch is dit een gevaarlijke ontwikkeling. Facebook weet dat Trump met behulp van Russische trolls de verkiezingen van 2016 heeft gewonnen en de social media hebben hun algoritmes niet aangepast, wat schandalig is. Daarom blijft nepnieuws zoals ‘The Great Reset’ een potentieel dodelijkere epidemie dan corona. We hebben immers al genoeg gekken, dictators en populisten aan de macht momenteel.

Corona is een te lichte waarschuwing gebleken…

De linkse partijen leden gisteren een enorme nederlaag. Partij voor de Dieren wist op te schuiven met één zetel naar in totaal zes, maar met 3,6 procent van de stemmen is pijnlijk duidelijk dat weinig Nederlanders de noodzaak zien tot een fundamentele koerswijziging.

In haar boek Dieren kunnen de prest krijgen, en dan? schrijft partijleider Esther Ouwehand van de PvdD over het ontstaan van de coronacrisis en andere infectieziekten van de laatste tien jaar. Wopke Hoekstra noemde corona destijds een Zwarte Zwaan, een totaal onverwachte gebeurtenis met enorme impact.

Dat van die impact klopt, maar een Zwarte Zwaan is het absoluut niet. Corona is een zoönose, een infectieziekte die is overgesprongen van dier op mens. Net zoals eerder gebeurde met SARS, hiv/aids, MERS, ebola, zika, Mexicaanse griep en Q-koorts. De Nederlandse melkgeitenhouderij maakte duizenden mensen ziek, bijna 100 mensen overleden en meer dan 500 mensen worden nooit meer beter. Net zoals bij corona het geval is, worden we bedreigd door een ziekte die is ontstaan door de ongezonde manier waarop de mens zich tot de dieren verhoudt.

Regeringspartijen VVD en CDA weigeren de bio-industrie – die ook heeft geleid tot de stikstofcrisis – aan te pakken. VVD vanwege de economische belangen en CDA omdat de boerenlobby de baas is bij de partij. Het ligt zeer voor de hand dat VVD en D66 met elkaar gaan praten over een formatie na deze verkiezingsuitslag. “Maar ik heb al eerder gezegd dat we ook graag met het CDA samenwerken”, zei VVD-leider Mark Rutte woensdagavond.

Dat betekent ruim baan voor de bio-industrie en de vrije markt. Slecht nieuws voor dieren, natuur en klimaat, maar natuurlijk ook voor de mens. De vraag is namelijk niet of er een nieuwe ziekte-uitbraak komt, maar wanneer die komt. De hoop is gevestigd op D66 om het kabinet nog enigszins te doen beseffen dat het nu aan het dweilen is met de kraan open.

En dat dweilen kost een hoop geld. Een van de meest schokkende verhalen uit het boek van Ouwehand gaat over de nertsenfokkerijen, een sector waar jaarlijks miljoenen dieren vergast worden voor hun vacht. Er was allang geen draagvlak meer voor deze wrede industrie, maar na een aantal corona-uitbraken moesten de fokkers eindelijk hun deuren sluiten. Uiteraard moesten zij wel rijkelijk gecompenseerd worden en dat deed het kabinet door ze een kwart miljard euro!!! (250.000.000) belastinggeld mee te geven. Ook multimiljonairs Jos van Deurzen en de gebroeders Rien en Pierre Leeyen kregen een miljoenenbonus uitgekeerd.

Het kabinet vond het niet nodig om voorwaarden te verbinden aan het geld, zoals dat het niet mocht worden gebruikt om massaal andere diersoorten te gaan fokken en ophokken. Vrije markt hè? En dus, op 19 december 2020 interviewde de Leeuwarder Courant twee voormalige nertsenfokkers die een nieuw bedrijf aan het opzetten waren. Waar hadden ze de afkoopsom in geïnvesteerd? Geiten. In Friesland, de provincie die in 2012 werd getroffen door een grote uitbraak van de Q-koorts. Noem het cynisme. Of gewoon: te bont, schrijft Ouwehand. En dus stevenen we af op een volgende, mogelijk nog veel dodelijkere crisis. We leren het wel. Ooit.

Memories of Live Events

Today the International Film Festival Rotterdam 2021 started… Online. The pandemic has been going on for nearly a year now and live festivals have become a distant memory. It’s not that I don’t appreciate their online efforts, but unfortunately it’s impossible to capture the unique atmosphere the festival normally generates. Therefore, I don’t cover this years’ festival (sorry folks at the IFFR) but instead turn back to clock and return to the past, a time when pandemics and lock-downs were still only products of the imagination and Hollywood movies. Let’s hope that next year we can return to a sustainable new normal, including live film festivals.

International Film Festival Rotterdam 2008

Day 1

26-01-2008 by Jeppe Kleijngeld

The annual Rotterdam Film Festival. I have been looking forward to this. A little too much maybe. I dreamed last night that I missed half the programme. Not a very likely scenario. I got two days in which I hope to see at least ten movies/short film programmes. Let the cinema frenzy begin.

Lot’s of coffee and ready to see film number 1. The Egyptian drama Le chaos, directed by maestro Youssef Chahine. I haven’t seen many Egyptian films (not one). Nor was I aware of the existence of ‘popular Egyptian cinema’, as the festival catalogue describes it. Curious I entered the dark screening room of the Pathé cinema.

It was all right. A well-crafted combination of a romance and a political story. It revolves around the brutal police chief Hatem, who rules the Choubra district in Cairo with an iron fist. His only weakness is the passion he feels for his neighbour girl Nour, who in her turn is smitten by district attorney Cherif. A series of events unfold leading to a riot, the blossoming love between Nour and Cherif, and a showdown with tyrant Hatem.

Up to the next film, or rather event. Robert Breer: Image by Images 3, one of the compilation programmes of filmmaker in focus Robert Breer’s shorts. His background as a painter becomes immediately apparent with the first one; BANG!. It consists of animated drawings and real footage. Recently transferred to 35mm it looks pretty sharp. The following two shorts FUJI and SWISS ARMY KNIFE WITH RATS AND PIGEONS are very similar; no story, just images. And technically pretty neat.

Then follows STOCKHAUSEN’S ORIGINALE: DOUBLTAKES, a 32-minute documentary of some sort of performance in Germany (?). As Breer basically said himself in the Q&A afterwards; ‘what an underexposed, incoherent and hardly comprehensible mess. The programme finishes with two more animated short: TRIAL BALLOONS and TIME FLIES.

After an excellent lunch in Turkish eatery Bazar, it was time for something more commercial. In Rotterdam that usually means the latest American indie. I managed to get a ticket for Jason Reitman’s Juno. The much discussed and Oscar nominated comedy/drama that Roger Ebert describes as ‘one of the best movies of the year’.

And justly so. The audience obviously loved it and so did I. What is not to love about this movie? The razor-sharp script from first-time screenwriter Diablo Cody and the completely disarming performance from Ellen Page as the pregnant teenager Juno suck you into this movie and won’t let you go till the end. This is also due to the contribution of all the great supporting players. Some Oscars would be well deserved.

After a short break I headed for another venue. I was going to see a short film compilation called Short Stories 8: Crime Stories. The four shorts shown were a mixed bag. The first one PLOT POINT (2007, Nicolas Provost) was a pretty cool, atmospheric short from Belgium. About a hypnotic New York where the police force is acting strange. Through sound effects and well-shot and edited imagery, Provost creates a very cinematic and suspenseful little no-budget film. The second film was FOREST MURMURS (2006, Jonathan Hodgson). A beautifully animated short about a mysterious forest in Great-Britain where murders have taken place throughout history.

Then came LE PEAU DURE (2008, Benoit Rambourgh, Jean Barnard-Marlin). A French short about a juvenile kid and the relationship between him and his scumbag father. It was not as intense as it could have been. The final film was WAY OUT (2006, Chen Tao). About a Chinese peasant who starts to pick pockets to satisfy his wife. Beautiful cinematography but as regards content not very interesting.

As a midnight snack I selected a film from the Rotterdämmerung programme; genre films on a late hour. I saw nothing less then George A. Romero’s latest zombie shocker Diary of the Dead. In his fifth ‘Dead’ movie, Romero follows a group of film students who stumble upon a zombie outbreak and decide to cover it.

All in all not a bad day. Now get ready for the sequel.

Day 2

27-01-2008

Another day in Rotterdam. What to watch? I could go for the nine-hour lasting epos Death in the Land of Encantos by Filipino director Lav Diaz. On previous editions of the festival, Diaz had film screenings of similar length. In 2005 Evolution of a Filipino Family (10 hrs) and in 2007 Heremias (9 hrs). I haven’t seen those, so this is my chance to finally have a Diaz experience.

Nah. Lack of patience. I rather go for five quick rushes than one quiet and meditative experience. Exactly the point Diaz is making with his immensely long films. Perhaps next year I’ll go for the new Diaz. Yeah right, who are you kidding?

So of to the first gig. El Asaltante is part of the Sturm und Drang programme. This programme features films by young filmmakers that are still developing their own style. First time Argentinean director Pablo Fendrik made a film about an ageing mugger who commits three robberies in the course of the movie. The action is registered with a steadycam in primarily close-up and medium shots leading to an uncomfortable tension. Pretty good debut by Fendrik

During my break I saw an installation in the NEW DRAGON INNS exhibition. No time to stay for the upcoming screening though. The downside of viewing five films in one day is that the breaks are so damn short. So I rushed back to the cinema.

The second film was a low-budget Iraq movie. Directed by Brian De Palma! Redacted is about the rape of a fifteen year old Iraqi girl at the hands of a squad of US soldiers. The film is based on true events, and shot in very realistically looking staged footage. Not a very happy subject. But it is skilfully directed by De Palma and features strong acting from a completely unknown cast.

Afterwards, having observed this authentic horror, I felt pretty much like a drone. And I still had three movies to go. A double espresso helped me through the next movie. The Japanese manga-film Appleseed: Ex Machina.

This sequel to the 2004 manga-hit Appleseed was a good wake-up call as it started with some ass-kicking action scenes. The story revolves around a high-tech futuristic world in which constant conflicts are taking place between humans and various types of cyborgs. The excitement level of the beginning is not matched later in the movie, but it was still an enjoyable screening.

Now I was going to see my first Tiger film of the year (one of the fifteen films nominated for a Tiger Award), namely Shanghai Trance. A Chinese film directed by young Dutch director David Verbeek. It is made up of three love stories edited together, all playing in the fast growing metropolis Shanghai. In every story, the characters have trouble dealing with the rapid change of their country, as well as dealing with their personal relationships.

Unfortunatly for Verbeek his film didn’t secure an award as I learned later in the evening. The three Tiger Awards went to Wonderful Town (Aditya Assarat, Thailand), Flower in the Pocket (Liew Seng Tat, Malaysia) and Go With Peace Jamil (Omar Shargawi, Denmark).

I booked a surprise film to close of the day. And I got to see…Lars and the Real Girl, the debut from American director Craig Gillespie. The story revolves around the solitary bachelor Lars, who orders a silicone doll from the internet who looks very real (and hot!). It turns out that Lars suffers from a delusional disorder making him believe that Bianca (the doll) is a real person. It wasn’t as silly as this sounds, but it still wasn’t my brand of Vodka. The audience liked it, but I thought this is the kind of movie they show on airplanes. A disappointing surprise festival organisation! Next year I want something better.

I headed back to my car and found my passenger window smashed! Some junkie had been going through my car. My only relief was that I had left nothing in it to steal. I still felt frustrated and angry. I knew I should have gone for that Diaz film. I bet I would have felt more relaxed about things then. Oh well, next year I’ll have another shot at Buddhist enlightenment.

International Film Festival Rotterdam 2009

26-01-2009

International Film festival Rotterdam 2009 opened with the international premiere of The Hungry Ghosts, the directorial debut of Michael Imperioli, best known for portraying Christopher Moltisanti in The Sopranos. Imperioli was present, along with his whole entourage, including main actor Steve Schirripa (Bobby Bacala in The Sopranos).

Imperioli proves to be a talented director, besides an actor and a writer. In a mosaic way of storytelling, the film follows the lives of several characters in New York, all searching for something. Off course, the stories come together in the end. Not cinematically revolutionary, but well crafted and featuring some good acting. It reminded me of Scorsese, probably because of the typical New York scene.

Next was L’ange by Patrick Bokanowski, a rediscovered gem from Rotterdam’s regained programme. It’s not exactly a date movie, believe me. It has no story, but solely consists of images, edited in a bizarre and fascinating way. A pure trip movie. It surely put me in a trance for 70 minutes. The beautiful painting-like images would stay in my head for days after the film.

Time for some Asian cinema. Rotterdam always has plenty of that. Takeshi Kitano is one of the Asian directors that contributes a feature to the programme annually. His Zatôichi even opened the festival in 2004. His latest work is Achilles and the Tortois, the last instalment in a loose trilogy about the figure of the artist. The previous entries were Takeshi’s and Glory to the Filmmaker.

Takeshi is – besides a filmmaker – a painter. This film tells about that part of his life. A young boy who only wants to paint grows up to be…Takeshi. An artists who never sold a painting and is always ridiculed. He has some brilliant ideas for paintings though. Overlong, but occasionally very funny film. It is also warmer than most of Takeshi’s works. It might even be his most moving film so far, now that I think about it.

Besides the title of Michael Imperioli’s film, ‘The Hungry Ghosts’ is also a film programme, consisting of Asian ghost movies. Thai horror The Body is one of them. A scary movie it is! A young student starts having nightmarish visions that are só scary that it is almost unbearable. Feature debut of Thai director Paween Purijitpanya. He still has to learn to cut more rigorously, but his talent is evident and fantastic film lovers will undoubtedly hear more from him in coming years.

Mock Up on Mu is the latest creation of found footage director Craig Baldwin. It’s another weird collage of campy sci-fi flicks narrated together. Thematically it revolves around human evolution, space colonisation and military power. Pretty funny. Unfortunately it goes on and on, becoming too much nonsense to handle in one go.

Rotterdam traditionally puts two or three filmmakers in the spotlight at each festival. Not the usual suspects, but unknown talents. This year the honour befalls on Polish Jerzy Skolimowski, Italian Paolo Benvenuti and Swiss experimental filmmaker Peter Liechti, of whom I went to see his latest work, The Sound of Insects – Record of a Mummy.

Based on a true Japanese story, it tells the intriguing – if somewhat morbid – tale of a man who chooses to die of starvation. He retreats to the abandoned woods and waits for nearly 60 (!) days before his soul finally leaves his body. In voice-over, the man records his dying observations. Liechti chooses not to film the man himself, but merely the images the man sees and the sounds (of insects) that he hears. There isn’t much more to it. A curious experience.

British director Pat Holden presented his movie Awaydays, for which screenwriter Kevin Sampson adapted his own cult novel. Against the backdrop of Thatcher’s Britain, it tells the story of the rocky friendship between the two young thugs Carty and Elvis, who live between the hooligan gangs and primitive violence. With a fantastic post-punk soundtrack.

Followed up by stylish Mexican thriller Los Bastardos. Two outlaws keep a drug addicted mother hostage in her own house. The build-up is slow, but the story eventually heads towards an acts of stomach turning violence. The movie is directed by Amat Escalante, who made an impression at the festival a few years back with Sangre. In the Q&A after the film, Escalante says to have been inspired by the films of James Benning and For a Few Dollars More by Sergio Leone. Not by the more obvious Funny Games that is somewhat similar.

The final film for me is the Canadian comedy The Baby Formula, something like The L-Word with a sci-fi twist. Definitely one for the ladies. Two lesbians impregnate each other through medical innovation. Their very different families respond to the situation in their own way. A feel-good comedy that will undoubtedly score high with the audience.

Originally published on FilmDungeon.com

Images a courtesy of International Film Festival Rotterdam