De maffiaboeken van Nicholas Pileggi – Deel 1

Door Jeppe Kleijngeld

Wiseguy: Life in a Mafia Family

Op 12 juni 2012 overleed voormalig gangster Henry Hill aan hartcomplicaties. Hij was 69 jaar oud. Hill was de centrale figuur in het boek ‘Wiseguy: Life in a Mafia Family’ van Nicholas Pileggi dat in 1990 verfilmd werd als ‘GoodFellas’ door Martin Scorsese. Mijn favoriete film aller tijden!!! ‘As far back as I could remember, I always wanted to be a gangster.’

Het boek ‘Wiseguy’ voegt zeker het nodige toe aan de film, namelijk meer inzichten in hoe het is om deel uit te maken van een maffia familie halverwege de jaren 50 tot en met de jaren 80. Het doel van Pileggi was om de maffia te laten zien van binnenuit en door de ogen van de werkende maffioos en niet iemand die deel uitmaakt van de top. Hill is hiervoor perfect. Hij heeft van alles meegemaakt, had toegang tot alle niveaus van de onderwereld en kan zich alles levendig herinneren.

Henry Hill werd op jonge leeftijd opgenomen in de maffiagroep van Paul Vario, een rijzende ster in één van de vijf families van New York: de Lucchese familie (de andere zijn: Gambino, Genovese, Bonanno en Colombo). Het was de jaren 50’ en het waren gouden tijden voor de maffia in New York. Ze zaten nog niet zo onder de radar van de FBI en ze profiteerden van de rijzende economie.

Hill wist zijn weg op een organische manier te vinden in de familie en hij maakte veel vrienden en contacten, waaronder de levensgevaarlijke beroepscrimineel Jimmy Burke (Jimmy Conway in ‘GoodFellas’, gespeeld door Robert De Niro). ‘Jimmy was knettergek en levensgevaarlijk’, aldus Hill. ‘Hij kon met je lachen tijdens het eten en je overhoop schieten tijdens het toetje.’ Jimmy was eng, zelfs in dat gewelddadige wereldje. Maar hij was ook slim en bracht veel geld in het laatje voor Paul Vario. Daarom werd zijn gekheid getolereerd. Henry maakt ook kennis met Tommy DeSimone, een heetgebakerde gangster die zich wilde bewijzen omdat zijn broer Anthony politie-informant was geworden en daarvoor vermoord zou zijn door een andere familie. In GoodFellas speelt Tommy (meesterlijk vertolkt door Joe Pesci) een grotere rol. Maar de moorden die hij in de film pleegt zitten wel allemaal in het boek. Hill beschrijft hem als complete psychopaat.

Het beeld van de maffia is vaak een wereld van glamour: geld, macht, de duurste auto’s, Hollywood sterren en vijfsterren diners. Maar in werkelijkheid is de maffia niet zo glamoureus, blijkt uit ‘Wiseguy’. Een voorbeeld geeft Henry Hill over zijn baas Paul Vario. Paulie ging altijd met zijn vrouw uit eten en dan betaalde hij met gestolen creditcards. Waarom zou de kapitein van de Lucchese misdaadfamilie zo’n groot risico nemen? ‘Omdat dat het aspect van zijn avond was, waar hij het meeste van genoot’, vertelt Hill. ‘Hij vond niet het eten het leukste aspect, terwijl hij gek was op eten. Ook van het gezelschap van zijn vrouw genoot hij niet het meeste, terwijl hij echt heel veel van haar hield. Waar hij het meeste van genoot was het idee dat hij iemand aan het beroven was en ermee weg kwam. Een echte wiseguy begrijpt dat.’

Dat is de maffia: ze houden zich over het algemeen bezig met kleine straatzwendels: inbraken, vrachtwagens stelen, overvallen plegen, illegale sigaretten en drank verkopen. Dat zijn de maffia-activiteiten in de wereld van echte wiseguys. En het geld dat ze verdienen geven ze direct weer uit aan onzin: eten, gokken, grote fooien, etc. Ze zijn net zo snel weer blut als ze tijdelijk rijk zijn.

De Paul Vario-groep stond lange tijd bekend als gewelddadigste bende van de stad. En het is door geweld dat maffiosi zich onderscheiden. Ze zijn niet bijzonder slim, snel, knap of talentvol, maar ze zijn bereid om geweld te gebruiken; ze genieten er zelfs van. Als een maffia figuur je met geweld bedreigt betaal je hem, want hij doet het. Hij zal niet twijfelen je arm te breken, je uit een raam te gooien of een pistool in je mond te steken en naar je ogen te kijken als hij de trekker overhaalt. Dat is uiteindelijk waar de maffia op is gebaseerd: angst door de dreiging van geweld. Maar daarin zit ook hun zwakte; ze gebruiken het geweld namelijk ook te snel onder elkaar. ‘Wiseguy’ is een verhaal met weinig overlevenden.

Een prachtig voorbeeld van hoe het fout kan gaan in de volatiele maffiawereld is de waargebeurde Lufthansa overval die een grote rol speelt in het boek. Het is de grootste overval ooit; 6 miljoen dollar maakten ze buit, maar het grote succes was ook het grootste probleem. Jimmy Burke stond aan het hoofd van de circa 10 man die de overval beraamde en uitvoerde. Nu moet hij dus al zijn handlangers bedragen tot wel 500.000 per persoon uitbetalen. Voor hem is het dan meteen de keuze; geef ik hem een half miljoen of krijgt hij een kogel in zijn nek? Voor Jimmy is dat eigenlijk geen keuze. In de nasleep van Lufthansa werden 10 mensen vermoord.

Uiteindelijk werd Hill gepakt voor cocaïne en dreigde hij voor 25 jaar de bak in te gaan. Doordat hij zo kwetsbaar was, werd hij een doelwit voor de maffia, maar door in het getuigen beschermingsprogramma te gaan wist hij met een nieuwe identiteit een nieuw leven op te bouwen, terwijl zijn oude vrienden de bak in draaide.

‘Wiseguy’ is verreweg het beste boek ooit geschreven over de wereld van de georganiseerde misdaad en biedt een niet te versmaden blik in deze smerige wereld. Een enorme aanrader voor liefhebbers van het misdaadgenre. Deze non-fictie is opwindender dan de meeste fictie ooit zal worden.

Mijn Top 20 favoriete filmmakers

1. Martin Scorsese
Verantwoordelijk voor mijn favoriete film aller tijden: GoodFellas. Maar maakte talloze andere meesterwerken; Raging Bull, Taxi Driver, Casino, en vele anderen. Scorsese is een echte maestro die nooit teleur stelt.
Beste film: GoodFellas

2. Sergio Leone
Leefde te kort om een enorm portfolio na te laten, maar alles wat hij gedaan heeft is te gek. The Dollars Trilogy met Eastwood zijn de coolste films ooit en Once Upon a Time in America is een geniaal gangster epos.
Beste film: Once Upon a Time in the West

3. Quentin Tarantino
Maakt originele & uber coole films die hij baseert op onbekende pareltjes. Zijn meesterwerk is nog altijd Pulp Fiction, maar Reservoir Dogs en Kill Bill zijn bijna net zo briljant. Maakt nooit iets ondermaats.
Beste film: Pulp Fiction

4. Peter Jackson
Wist de onmogelijke missie om The Lord of the Rings te verfilmen tot een onvoorstelbaar succes te maken. Was daarvoor al een geweldig regisseur die Nieuw-Zeelandse splatter horror films maakte zoals Bad Taste en Braindead.
Beste film: The Lord of the Rings: The Two Towers

5.
The Coen Brothers
Hun oog voor bizarre personages is hyper ontwikkeld, hun humor onovertroffen en hun pen vlijmscherp. Ze maken om de twee jaar een te gekke film al zo’n 25 jaar lang, met hun hoogtepunt in de jaren 90 toen ze achtereenvolgens Fargo, The Big Lebowski en O Brother, Where Art Thou? maakte.
Beste film: Miller’s Crossing

6. Stanley Kubrick
De perfectionist. Leverde meesterwerken af die voor altijd verankerd zijn in de filmgeschiedenis. Wist uit te blinken in verschillende genres waaronder sci-fi (2001: A Space Odyssey), oorlog (Full Metal Jacket) en misdaad (The Killing)
Beste film: A Clockwork Orange

7. Steven Spielberg
Objectief de beste regisseur ter wereld. Weet de magie van film te pakken als geen ander. Heeft talloze klassiekers op zijn staan waaronder E.T.: The Extra-Terrestrial, Close Encounters of the Third Kind, Schindler’s List en Jurassic Park.
Beste film: Raiders of the Lost Ark

8.
Alfred Hitchcock
Hitchcock weet van een kartonnen doos nog tot een super spannend voorwerp te maken. Ze noemen hem niet voor niets de Master of Suspense. Is waarschijnlijk de meest invloedrijke regisseur ooit. Talloze scènes uit zijn oeuvre staan voor altijd op mijn netvlies gebrand.
Beste film: Rear Window

9. Sam Raimi
Maakte de hoogst vermakelijke Spider Man films, maar waar hij zichzelf wat mij betreft mee onsterfelijk heeft gemaakt is de Evil Dead trilogie. Heerlijke films. Maakte met The Quick and the Dead ook een fantastische western.
Beste film: Evil Dead II

10. Francis Ford Coppola
Hey, hij regisseerde The Godfather trilogie, hoe ga ik hem niet in mijn Top 10 zetten? Was ook verantwoordelijk voor de beste oorlogsfilm aller tijden met Apocalyse Now. Fenomenaal.
Beste film: The Godfather

Daarna volgen:
11. George Lucas (Beste Film: Star Wars: Episode IV – A New Hope)
12. James Cameron (Beste Film: Terminator 2: Judgment Day)
13. Danny Boyle (Beste Film: Trainspotting)
14. Brian De Palma (Beste Film: The Untouchables)
15. Akira Kurosawa (Beste Film: Throne of Blood)
16. Paul Verhoeven (Beste Film: RoboCop)
17. Robert Zemeckis (Beste Film: Back to the Future Part II)
18. Richard Linklater (Beste Film: Dazed and Confused)
19. Robert Rodriguez (Beste Film: Sin City)
20. Jim Jarmusch (Beste Film: Ghost Dog: The Way of the Samurai)

The Departed (2006)


Cops or Criminals. When you’re facing a loaded gun what’s the difference?

Directed by:
Martin Scorsese

Written by:
William Monahan (screenplay)
Alan Mak (screenplay Mou gaan dou)
Felix Chong (screenplay Mou gaan dou)

Cast:
Leonardo DiCaprio (Billy Costigan), Matt Damon (Colin Sullivan), Jack Nicholson (Frank Costello), Mark Wahlberg (Dignam), Martin Sheen (Queenan), Ray Winstone (Mr. French), Vera Farmiga (Madolyn), Anthony Anderson (Brown), Alec Baldwin (Ellerby), Kevin Corrigan (Cousin Sean)

A remake of the 2002 Hong Kong thriller Infernal Affairs by one of the greatest American directors of all time. That can’t go wrong, right? The Academy certainly didn’t seem to think so, awarding the film Oscars for Best Picture, Best Director (Scorsese’s first!), Best Adapted Screenplay, and Best Film Editing. While some might see this as recognition long overdue, the film earns its accolades.

The Departed is a fantastic crime thriller, even if it may not be Scorsese’s very best. The main point of discussion for some is that it’s not a completely original film. The movie opens with The Rolling Stones’ ‘Gimme Shelter’, a great track that sets the tone perfectly, though it was also used to memorable effect in Goodfellas.

Scorsese has dealt with the underworld before in Mean Streets, Casino, and GoodFellas. While those masterpieces were based on real-life stories and experiences, The Departed shows he can deliver a tightly plotted, suspenseful narrative with equal skill.

The plot does lend itself to many exciting twists and turns. Irish crime boss Frank Costello (a maniacal turn by Jack Nicholson) has a young spy, Colin Sullivan (Matt Damon), work his way up in the Boston police force. In return, the police assign young recruit Billy Costigan (Leonardo DiCaprio) to secretly infiltrate Costello’s hardened gang. A dangerous cat-and-mouse game begins that keeps you on the edge of your seat.

The Departed is a high-energy thriller with an amazing cast. Damon and DiCaprio are excellent in the lead roles, but the real fireworks come from Nicholson and his fellow villain Ray Winstone. Scorsese wisely cast the then-unknown Vera Farmiga as the female lead, and she’s excellent in her subtlety. The plot keeps you engaged for the full 151 minutes of its runtime, and while the characters might not have the same depth as in some of Scorsese’s other works, they serve the story well. The surprising climax, rather than feeling cold, delivers a satisfying and impactful ending.

If the film hadn’t been directed by Scorsese, the bar might not have been raised so high, but as it stands, The Departed is a highly entertaining and expertly crafted movie that not only meets but often exceeds its very high expectations.

Rating:

Quote:
FRANK COSTELLO: “I don’t want to be a product of my environment. I want my environment to be a product of me.”

Trivia:
Originally Brad Pitt was cast as Colin Sullivan, but later dropped out to work with Alejandro González Iñárritu in Babel. He continued to produce the film under his production company Plan B.

State of Grace (1990)


‘The Irish Mob in New York’

Directed by:
Phil Joanou

Written by:
Dennis McIntyre

Cast:
Sean Penn (Terry Noonan), Ed Harris (Frankie Flannery), Gary Oldman (Jackie Flannery), Robin Wright (Kathleen Flannery), John Turturro (Nick), Burgess Meredith (Finn), R.D. Call (Pat Nicholson), Joe Viterelli (Borelli), John C. Reilly (Stevie McGuire), Deirdre O’Connell (Irene)

If you are going to make a movie about Irish hoodlums, this is the way to do it. State of Grace is the Irish GoodFellas and that is a major compliment. Its realism stretches far beyond a pint of Guinness and a few songs by The Pogues. The viewer gets treated to a real sense of what Hell’s Kitchen and its inhabitants are like.

The movie begins with Irish cop Terry Noonan (Sean Penn) returning to his old neighbourhood – Hell’s Kitchen, now named Clinton (!) – to perform an undercover job. His mission is to infiltrate the Irish gang run by Frankie Flannery (Ed Harris) and terminate it before a dangerous alliance is formed with the Italian Mafia. His former best friend, Frankie’s brother Jackie (Gary Oldman), is also a member of the gang. Noonan also rekindles an old flame with Kathleen, sister of the Flannery’s. He is quickly torn between his loyalty to his friends and his official mission.

The story may sound a little cliché, which it is, but State of Grace does have a couple of surprises to offer. What makes the film really work is the striking environment it shows and the flesh and blood characters that live in it. Poverty, crime, drugs and alcohol tore this neighbourhood apart. The misery caused by this is in these characters’ DNA and determines everything they do.

A proper gangster movie usually has a crazy, hot headed, loose cannon character (think Joe Pesci’s Tommy in GoodFellas). In this film, Gary Oldman plays that role. His Jackie is one seriously disturbed – and often funny – wacko. His performance is the best thing about State of Grace, but the other cast members are excellent as well. Robin Wright adds to the heart of the film as a caring young woman who wants to improve things, but can’t – not with these people in her life. Penn is also solid in the lead as the conflicted Noonan and so is Harris as the ice-cold gang boss Frankie Flannery.

The movie ends with a The Wild Bunch-like shoot-out. This might be a bit of an odd choice for ending this particular movie with, but it still works nicely. Director Joanou uses beautiful, slow motion bullet hits mixed with St. Patrick Day parade images to create a terrific and blood boiling sequence. If you are looking for a gangster film that almost matches Scorsese’s finest work, look no further.

Rating:

Quote:
FRANKIE FLANNERY: “If I don’t call you by two o’clock or Pat don’t call you, you come in and tear ‘em apart, the spaghetti still on their spoons.”

Trivia:
The word ‘fuck’ and variation are used 210 times in the film.