Auteur archieven: Jeppe Kleijngeld

5 vragen over het Konijneneiland in Schermerhorn

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Bestaat het Konijneneiland nog?
Ja en nee. Ja, het Konijneneiland bestaat nog, maar Stichting Het Konijneneiland is dit jaar opgeheven. De stichting was opgericht om konijnen een beter leven te geven, maar na honderden levens van konijnen en andere dieren verbeterd te hebben is het voor Loesje tijd om iets nieuws te gaan doen. Het eiland zelf, sinds 2010 in ons beheer, is nog altijd een klein paradijsje in de polder. We hebben er nu kippen en schapen rondlopen en heel veel bomen geplant.

Waar is het eiland gevestigd?
Langs de N243 ter hoogte van Schermerhorn. Het is het eerste eiland dat vanaf de weg te zien is als je uit de richting van Alkmaar komt en het loopt door tot aan het reclamebord van de beeldentuin van Nic Jonk in Grootschermer. Het is een écht eiland, maar het is wel via een bruggetje langs de weg toegankelijk.

Wat is nu nog het doel van het Konijneneiland nu er geen konijnen meer worden opgevangen?
Het is eigenlijk een enorme tuin geworden, waar we heel veel tijd en liefde in hebben gestopt. Het houdt me in beweging. Als redacteur zit ik eigenlijk de hele dag en ik ben ook niet zo’n sportman. Het onderhoud van het eiland dwingt me om het schrijven af te wisselen met wandelen en werken in de buitenlucht. Voor HSP’er Loesje is het een fijne prikkelarme omgeving om dagelijks even tot zichzelf te komen en in verbinding te staan met de natuur.

Wat zijn de belangrijkste voor- en nadelen van zo’n eiland?
Het voornaamste nadeel is dat zo’n eiland onderhouden heel veel werk is. Vanaf de lente is de groei van alle planten, bomen en struiken niet bij te benen. Het is een constant gevecht tegen de elementen, waarbij je continu achter de feiten aanloopt. Ook kost het aardig wat geld aan materialen en gereedschappen.

Toch zou ik er niet snel afscheid van willen nemen. De laatste jaren dringt steeds meer het besef door dat de wereld voor een periode van ernstige ontwrichting staat. Het klimaatprobleem en de biodiversiteitscrisis gaan gezamenlijk zeer ernstige en negatieve gevolgen hebben. Desondanks denk ik dat we de transitie als mensheid wel gaan maken voordat het echt misgaat, maar we zullen wel getuige zijn van een heleboel ellende.

Dit kan het gevoel van machteloosheid oproepen omdat niks wat ik persoonlijk ga doen deze klimaat- en natuurrampen zal voorkomen. En daarmee kom ik op het eiland: daar heb ik wel invloed op. We hebben een stukje natuur gecreëerd waar dieren, vogels en insecten veilig kunnen leven en bomen kunnen groeien en bloeien. De wereld gaan we er niet mee redden, maar het is fijn om met zo’n initiatief wel op kleine schaal iets concreets te kunnen bijdragen. Ook is het een fijne plek om lekker te chillen in de zomer.

Mag ik komen kijken?
Zeker, het eiland is vrij toegankelijk. Houd svp de poortjes goed gesloten in verband met de dieren, maar kom gerust eens langs als je in de buurt bent.

Double Bill #10: Dune: Part Two & Furiosa: A Mad Max Saga

Posted on by Jeppe Kleijngeld

The two major blockbusters of 2024 have a lot in common: They are both sequels/prequels, are epic in scope, have huge ideas, and take place (almost) completely in deserts. Storywise, they are about the hero’s journey. In Dune: Part Two, we witness how the chosen one Paul Atreides (Timothée Chalamet) develops his powers and fulfills his destiny as savior of the Fremen on Arrakis, while in Furiosa: A Mad Max Saga we see how Furiosa (Anya Taylor-Joy) became the legendary, one-armed warrior she is in Mad Max: Fury Road (2015). Furthermore, both sci-fi epics are directed by visionary directors that don’t appear to have had any studio interference. They made the films they wanted to make and both are – well there’s that word again – epic. Both movies also have fantastic villains for the heroes to stand up against. Dune: Part Two has the Harkonnens, with the psychopathic Feyd-Rautha (Austin Butler) as their latest addition. Furiosa sees the return of the cult leader Immortan Joe with his memorable skull mask and breathing tubes, but also introduces a new bad boy: Dementus (played by a hard to recognize Chris Hemsworth), who’s a depraved sort of father figure for the fiery Furiosa. The henchmen are similar as well: the Harkonnen’s soldiers and the War Boys are both white, bald and loyal without questioning. The production design is in both cases absolutely stunning and must be seen on cinema screens. Highlights: I thought the first showdown between Dementus and Immortan Joe at the Citadel and the attack on the war rig are Furiosa’s most mind-blowing sequences. In Dune: Part Two, Paul’s sandworm ride, Feyd-Rautha’s memorable introduction on the Harkonnen planet of Giedi Prime, and his ritualistic knife fight with Paul are my favorite moments. And there’s good news for the fans: Both movies clearly leave a door open for another sequel. In Furiosa’s case, this would be The Wasteland, another origin story about what happened to Max before we meet him at the beginning of Mad Max: Fury Road. Director George Miller is now 79, but he might still be up for it. It is already confirmed that Denis Villeneuve will return to wrap up his Dune trilogy by adapting Frank Herbert’s book sequel ‘Dune Messiah’. In both cases I say: Bring them on!

Super Size Me 2 (R.I.P. Morgan Spurlock)

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Morgan Spurlock, maker of the classic documentary Super Size Me (2004) passed away on Friday May 24. Not from eating too many fries and burgers, but from cancer. In Super Size Me, for those who forgot, Spurlock does a fast food experiment. For a month, he eats at McDonalds three times a day. And whenever they offer him a supersize meal, he has to take it. The filmmaker gained serious weight and suffered significant health issues at the end of the documentary. The not so surprising message: fast food is not good for you, and the fast food industry has a great hold over America which suffers from a health and obesitas crisis.

I wanted to rewatch it, but could only find its sequel Super Size Me 2: Holy Chicken! (2017) on the streaming services. So I watched the sequel instead. His mission this time around is to open his own fast food restaurant and see how the industry has changed in 13 years. This mission may seem less exciting, but it is a huge undertaking.

Spurlock talks to all kinds of experts and innovators to be as successful as possible. It turns out that chicken is the way to go forward, because it is cheaper, potentially healthier and trendier than beef. I write ‘potentially’ because grilled chicken is not so bad. The thing is: more than 90 percent of Americans prefer fried chicken. The industry just adds artificial grill marks to make it appear healthier.

Surprise: the industry is all about marketing. The food hasn’t changed at all, but how everything looks has. McDonald’s now has green and brown paper boxes instead of the foam boxes they used to have. It looks more farm-like. The fast food chains use slogans like ‘food as it should be’ or ‘home style’ to make it all appear natural and artisan. Many fast food restaurants have pictures of traditional farms hanging on the wall. Subways shows you all their vegetables, so you almost think your sandwich, which is drooling with fat, is not so unhealthy after all.

Spurlock goes with the home grown theme, so he buys chicklets and his own growhouse. It turns out that fast food chickens are now engineered to grow from chicklet to full grown chicken in just six weeks. By then they weigh 2,75 kilos. By comparison, that’s the same as when a baby would grow to 300 kilos in two months time. The result of this unnatural growth cycle? Heart attacks, crushed bones and all kinds of diseases. Who can see the next pandemic approaching?

When a lobby group is pressuring farmers not to talk to Spurlock, he dives into the world of Big Chicken and what they are hiding. Turns out that these corporate villains have enslaved the chicken growers with a tournament system. Everybody used to get paid the same, now they decide based on a measurement system they control, who gets paid what. The farmers also need to take on massive debts to be able to stay in business. This corrupt, rigged system has these farmers living in intense stress. One of them even starts crying in front of the camera.

The brilliant ending sees Spurlock open the first Holy Chicken restaurant, the most transparent fast food restaurant in the world. Here, the customers can experience in funny and inventive ways how the industry is bullshitting them. The design of the restaurant is fantastic and reason alone to see this film. This is great documentary making. Spurlock was a master of the craft and will surely be missed.

Super Size Me 2: Holy Chicken! is available on Amazon Prime.