“Spray Paint”
A Hipstamatic shot by Jeppy K.
Auteur archieven: Jeppe Kleijngeld
Cloud Money
Dit fragment is opgedragen aan Arnold
Contant geld wordt door overheden gepresenteerd als een gedateerde barrière naar vooruitgang. Volgens journalist en monetair expert Brett Scott is dit onderdeel van de agenda om contant geld te vervangen door digitaal geld aka ‘cloud money’ (de titel van Scott’s recente boek).
Creditcard-organisaties als Visa zitten ook in het complot. In een persbericht dat ik laatst ontving van Visa stond het volgende:
Zo heeft 32 procent van de Nederlanders ook zelden of nooit meer contant geld bij zich. Bij degenen die wel contant geld op zak hebben, gaat het meestal om een klein bedrag… Bij betalen blijft de pinpas nog altijd het favoriete betaalmiddel in Nederland. Voor 63 procent van de Nederlanders geniet deze manier van betalen de voorkeur. Contant geld volgt (17%), maar kort daarna komt betaling via smartphone, waaraan inmiddels bijna evenveel Nederlanders (15%) de voorkeur aan geven. Bij het weggaan van huis neemt de meerderheid zelfs liever de smartphone mee (53%) dan de portemonnee (43%). Jos van de Kerkhof, Country Manager bij Visa: “Consumenten moeten de keuze hebben om te betalen op de manier die zij willen. We zien een verschuiving naar steeds meer mobiele betalingen, waarbij jongeren het voortouw nemen. Een samenleving met meer digitale betalingen is veiliger, omdat nieuwe technologieën een betere beveiliging met zich meebrengen.”
In dit persbericht wordt contant geld inderdaad gepresenteerd als iets van de oudere generaties, dat in dit tijdperk van digitalisering overbodig is geworden. Hierboven staat dat digitaal veiliger is, maar is dat eigenlijk wel zo? Het boek ‘Cloud Money’ is bedoeld om wat tegengewicht te geven tegen dit overmatige optimisme over betaaltechnologie. Er zijn genoeg redenen om wantrouwig te zijn jegens de Big Tech-bedrijven die een ‘cashless society’ willen creëren. Contant geld is namelijk veerkrachtiger en het beschermt – in tegenstelling tot digitaal geld – de privacy van de betaler.
Digitalisering verandert de samenleving is een waanzinnig tempo. Onze levens zijn steeds meer gekoppeld aan digitale diensten geleverd vanuit grote datacenters. De digitalisering van geld is de volgende, bepalende stap. Het is zo belangrijk omdat de werelden van technologie en finance steeds meer verbonden worden, en onze afhankelijkheid hiervan steeds groter wordt.
War on cash
In veel winkels wordt cash tegenwoordig niet meer geaccepteerd. Pinautomaten worden in toenemende mate verwijderd. De banken klagen regelmatig dat ze die dingen überhaupt nog in stand moeten houden. Maar waarom, vraagt Scott zich af, heeft iedere transactie nu een ‘money mover’, zoals Mastercard of Apple, nodig? Deze money movers kunnen drie dingen doen die cash onmogelijk maakt:
1) Transactie toezicht: “aha, je hebt een dildo besteld.”
2) Transactie censuur: ze kunnen transacties blokkeren die ze niet aanstaan.
3) Massale automatisering vergroot de macht van de grote bedrijven.
Er wordt nu een oorlog tegen contant geld gevoerd door een aantal ‘samenzweerders’: de banken die mensen graag in hun wereld van banktransacties willen insluiten; de betaalmaatschappijen die rijk worden van een groter volume aan digitale betalingen; de fintech-bedrijven die cash zien als obstakel voor vooruitgang; de overheden die meer controle willen; en de techbedrijven die hun dominantie in de economie nog verder willen vergroten middels afhankelijkheid en ongebreidelde dataverzameling. De samenzweerders voeren actief campagne tegen cash, zoals de campagne ‘the new money is here’ in India. Daarin wordt digitaal geld zo gepresenteerd dat het lijkt alsof iedereen al akkoord is met de verandering. Contant geld heeft geen mainstream vertegenwoordiger die het verdedigt.
Crypto als uitdager?
Tegenstanders van het globale digitale geldsysteem stellen vaak dat de oplossing al gevonden is in de vorm van cryptovaluta en de onderliggende technologie waar die op draait: de blockchain.
De decentraal opererende cryptovaluta worden vaak gepresenteerd als de ‘democratisering van geld’ en goeroes voorspellen dat deze wonderlijke valuta ons van de inhalige banken gaan afhelpen. Maar dat is niet hoe geld werkt. Commerciële banken hebben de mogelijkheid om geld te creëren elke keer als ze een lening uitschrijven. Wat wij verstaan onder ‘geld’ is eigenlijk een verandering in de grootboeken van de banken. In dat proces vergroten zij steeds de geldvoorraad. Geld wordt uitgegeven door centrale banken en erkent in rechtbanken.
Cryptovaluta zijn op dit moment waard ‘wat de gek ervoor geeft’. Het is een ‘token’-systeem en geen monetair systeem. Bovendien is het gekoppeld aan bankgeld. In El Salvador kun je betalen in bitcoin, maar je betaalt eigenlijk in dollar wisselkoersen. De prijs van je hamburger kan wel veertig keer veranderen terwijl je in een restaurant zit. Cryptovaluta in deze vorm is geen uitdager van ons monetaire systeem.
Conclusie
De auteur Brett Scott vindt het afsterven van contant geld zorgelijk omdat een veerkrachtig systeem meerdere opties moet bieden. Een gebouw met alleen een lift en geen wenteltrap is niet veilig. Hetzelfde geldt voor een samenleving met alleen digitaal geld. Cash is inclusief, en bankieren is dat niet. Het blokkeert dataverzameling en de dreiging om uitgebannen te worden uit de economie, een reëel gevaar van de algoritmes en AI-tools die de banken en techbedrijven inzetten.
Maar zijn belangrijkste bezwaar is de genadeloze opkomst van corporate capitalism, waarin alle kleine ondernemingen op den duur vervangen worden door mega-ketens. Dit systeem – dat floreert op efficiency, snelheid en schaal – moet blijven groeien en alles wat langzamer is, zoals cash, is een blokkade en daar moeten we vanaf. De term digitale betalingen wordt vaak samen gebruikt met ‘frictieloos’, alsof het vooral belangrijk is dat we haastig door het leven gaan en zo snel mogelijk dingen consumeren, een noodzaak in het voortdurend uitbreidende kapitalistische systeem.
Digitaal geld speelt een cruciale rol in de fusie tussen Big Finance en Big Tech, een zeer krachtige beweging die onze toekomst zal bepalen, maar nauwelijks besproken wordt in dagelijkse gesprekken en in de media. Contant geld is het laatste obstakel voor deze fusie en moet daarom beschermd worden. Het is de laatste barrière die voorkomt dat we volledig overgeleverd zijn aan de grote techbedrijven, besluit Scott. Ons recht om cash te gebruiken moet behouden blijven.
Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay
Review Observer (2023, Robert Lanza, Nancy Kress)
“You are the observer. You create the universe every day, every hour, every nano-second. Everything that can exist, will exist, somewhere, including your beloved dead. They can once again be alive, walking around, solid as the chair you sit in now, solid as this book you hold in your hand.”
In the new science fiction novel ‘Observer’ – written by an actual scientist and a sci-fi writer – the mindblowing implications of quantum mechanics are taken to the next level.
The scientist is Robert Lanza, who in 2009 published his masterpiece ‘Biocentrism’, a non-fiction book about his theory based solely on science that concludes that life and consciousness create the universe, not the other way around. The writer is American science fiction author Nancy Kress, who won several awards for her work, which includes ‘After the Fall, Before the Fall, During the Fall’ and ‘Fountain of Age’.
In ‘Biocentrism’, and its sequels ‘Beyond Biocentrism’ and ‘The Grand Biocentric Design’, Lanza explained how observers (humans and other animals) create physical reality. Without observers, the universe (spacetime and matter) would remain in a state of superposition. Being alive means you are collapsing wavefunctions and you are transforming a cloud of probabilities into one manifest reality.
The premise of ‘Observer’ is that this is indeed how reality works, and a group of scientists has developed new technology which changes the algorithms by which the brain processes information. This enables the characters to create alternative branches of the universe in which their deceased loved ones can once again be alive.
It happens often that new scientific views are communicated to the general public through popular culture. ‘Biocentrism’ has not yet transformed the mainstream scientific view that sees the universe as a huge space filled with marbles that accidentally also contains life and consciousness. ‘Observer’ is a solid attempt to translate the ideas of ‘Biocentrism’ into a compelling science fiction story. It was a smart move to team up with a writer because it has believable characters and reads like a bullet train.
One of the characters is physicist George Weigert who is basically a fictionalized version of Lanza himself. It is he who has developed the biocentric theory which he calls ‘the primacy of the observer’. His main motivation to do it is to see his dead wife Rose again. The main character is surgeon Caroline Soames-Walkins who joins the team on Cayman Brac to perform the operations needed to install the brain-chips that participants need in order to create other branches of the universe. She remains in doubt the whole time about the project and suspects that what the participants see is just an elaborate hallucination. What could convince her of the truth?
The book contains many of the same explanations that ‘Biocentrism’ first pioneered about the true nature of space, time and reality. Sometimes, they have characters explain these concepts in a way that’s not entirely believable. It is obviously Lanza talking. But this is a minor critique. What ‘Observer’ does very well is explaining real, revolutionary science in an understandable way. This doesn’t mean it becomes easy, because as Lanza has pointed out many times; language is a limited tool when it comes to explaining fundamental truths like the illusion of time.
Luckily, you don’t have to fully understand all the science to enjoy the story. If observers indeed create reality, this opens up many staggering possibilities. Some of these are explored in this book, but the writers didn’t overdo it. There is definitely a sequel suspended in superposition in which the future possibilities are explored further. Perhaps ‘Creator’ is a suitable title for this sequel?
More about biocentrism, quantum physics and the true nature of reality: Check out my new platform Free-Consciousness.
TV Dungeon: Oz
(1997 – 2003, USA)
Creator: Tom Fontana
Cast: Ernie Hudson, Harold Perrineau, Lee Tergesen, J.K. Simmons, Dean Winters, Terry Kinney, Eamonn Walker, Kirk Acevedo
6 Seasons (56 Episodes)
Welcome to Oz! A high security federal prison, called Oswald State Correctional Facility (‘Oz’ in slang). This series is set entirely in a section of this nightmarish prison called Emerald City, run by its creator Tim McManus. Em City is an experiment, whereby various criminal gangs of different ethnicity (blacks, Latino’s, Italian wiseguys, white supremacists, etc) are put together to live in a simulated society. To say that this experiment doesn’t run too smoothly would be somewhat of an understatement.
Because like outside of the prison, the aim of every criminal group or individual is to gain in power. When stripped of almost everything, other means must be used to achieve this, such as rape or violence. This quest for power runs through Oz like a red line. But there are other matters that the inmates pursue, like love, success or even redemption.
The problem is jealousy. Humans of whom everything is taken away, tend to get disagreeable about other people’s achievements. So whenever they sense a shred of happiness around another inmate, they will take the cause away indefinitely. This doesn’t only apply to prisoners, but to the guards as well. Like the one guard who gets a pro-basketball contract. His ankles are slices, putting him out of the game for good.
Plainly put, once you get into Oz, you’re a dead man. Sometimes literally. If Oz teaches us one thing, it is that inside Emerald City, anybody can die at any given time. Even main characters! The ones that manage to survive have to deal with the harrowing psychological effects of prison life. If they ever get out, they are likely to return. Sometimes by their own doing, or by the doing of a fellow inmate who likes to keep them around.
Absolutely hopeless.
Oz, that was there even before TV-gamechanger The Sopranos, is the show that put pay channel Home Box Office (HBO) firmly on the map. It differentiates itself from typical network shows by allowing things to unfold naturally. That means shocking content at times: rapes, gruesome violence, male frontal nudity and homosexual relations are not filtered out for the audience. That gives the series a very raw feel to it. It may be unpleasant at times, it is also very addicting.
What starts out as a realistic show, becomes more fantastical in later seasons. It is stunning either way. While the main goal of Oz, seems to be making a political statement, it also manages to provide superbly entertaining drama. This is mainly due to the brilliantly realized characters, both inmates and staff, that know how to surprise the audience every time.
Some of those characters are present from the start like Beecher, Schillinger, O’Reilly, Alvarez, Adabisi and Kareem Said. Logically their personal stories and relationships are the most fascinating, but what Oz also does very well is keeping the in- and outflow of inmates up to a pleasant level. It is not really possible to explain some of the characters’ stories as it would do injustice to the writing, but believe the reviewer: it is fascinating.
Watching Oz is basically like observing a monkey cage. There is a brawl every few minutes and the smartest inmates (best schemers) live the longest. If you’re up for great drama with a message, Oz is your fix. Just don’t get too attached to any of the characters.
FRAGMENTEN UIT HET SCHEMERLAND 