Auteur archieven: Jeppe Kleijngeld

Double Bill #04: Jackie Brown & Out of Sight

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Both based on novels by the famous crime author Elmore Leonard and made roughly around the same time (Jackie Brown by Quentin Tarantino in 1997 and Out of Sight by Steven Soderbergh in 1998), the movies have a lot in common. They are both light hearted crime stories with not so much violence, especially compared to Tarantino’s other movies. They also both feature a romantic story about a love that doesn’t entirely come to fruition. Stewardess Jackie Brown (Pam Grier) tries to bond with bond bailsman Max Cherry (Robert Forster), but despite him being in awe of her, he doesn’t go for it for somewhat mysterious reasons. US Marshal Karen Sisco (Jennifer Lopez) and convicted bank robber Jack Foley (George Clooney) fall in love after he holds her hostage in the trunk of a car after a jailbreak, but because of their chosen professions, they cannot be together. Both movies also revolve around a big score (a half a million in cash and five million worth of uncut diamonds) that several parties try to get their hands on. And in both cases, the relative ‘good guys’ prevail and the badder (and stupider) ones meet their demise. As can be expected from the fantastic writer Leonard, the characters are top notch and the dialogues are both smart and funny. One character crosses over from one story to the next; Ray Nicolette, and Tarantino and Soderbergh cleverly casted the same actor for the role: Michael Keaton. Out of Sight also features quite a few actors from Pulp Fiction, which was one of the defining movies of the era: Ving Rhames, Paul Calderon and – in a surprise appearance at the end: Samuel L. Jackson. The better movie of the two? Jackie Brown for the brilliant screen adaptation by Tarantino and the unforgettable performances of Samuel L. Jackson and Robert De Niro as stupid criminal duo Ordell Robie and Louis Gara. Not to forget a superb Grier and Forster! But both movies are great and together form an ideal double feature.

Wat zijn de beste klimaatoplossingen volgens ChatGPT?

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Het was al lang geleden voorspeld: nieuwe toepassingen met kunstmatige intelligentie zullen ons steeds vaker versteld doen staan.

En toen was daar opeens ChatGPT (Generative Pre-trained Transformer), ontwikkeld door OpenAI, een onderzoekslaboratorium voor kunstmatige intelligentie. ChatGPT is een chatbot die vragen kan beantwoorden, essays kan schrijven in iedere denkbare stijl, muziek kan componeren en computerprogramma’s kan debuggen.

Ik heb de bot een aantal opdrachten gegeven om zijn taal- en schrijfvaardigheden te testen. Een voorbeeld was: ‘schrijf een korte essay over Donald Trump in de stijl van Hunter S. Thompson’. Het resultaat was zeker op taalgebied behoorlijk indrukwekkend. Inhoudelijk was het vreemd genoeg zeer complementair over Trump. Het is twijfelachtig dat de Gonzo-journalist zo positief was geweest over de ex-president, maar een interessante keuze was het wel.

Om de journalistieke vaardigheden van de AI-toepassing te testen heb ik het onderwerp klimaatverandering gekozen. Kan ChatGPT met een diepgaande analyse komen die zich kan meten met de beste klimaatjournalisten?

Op de vraag: ‘wat zijn de beste manieren om klimaatveranderingen tegen te gaan?’ komt hij (ik noem hem voor het gemak ‘hem’) met een opsomming van zeven maatregelen, waaronder het overschakelen op wind- en zonne-energie en het bevorderen van duurzame landbouw- en visserij. Dit is nog behoorlijk algemeen.

Daarom een vervolgvraag: ‘Welke maatregel tegen klimaatverandering kan de meeste uitstoot verminderen binnen tien jaar?’

Het antwoord: ‘Een van de meest effectieve maatregelen die snel kan worden genomen om uitstoot te verminderen, is het verminderen van de afhankelijkheid van fossiele brandstoffen in de energie-industrie. Dit kan worden bereikt door het verhogen van de investeringen in hernieuwbare energiebronnen, zoals zon- en windenergie, en het verminderen van de subsidies voor kolen- en olie-industrieën. Ook het versnellen van de elektrificatie van transport kan een grote bijdrage leveren aan de reductie van uitstoot. Dit kan worden bereikt door het bevorderen van de aanschaf van elektrische voertuigen en het uitbreiden van het aantal oplaadpunten.’

Niet slecht. Ik vraag nog even door over de rol van kernenergie. De bot komt met vijf verschillende manieren waarop kernenergie optimaal ingezet kan worden om de klimaatdoelen van Parijs te halen, zoals het inzetten van kernenergie in industrieën die moeilijk te decarboniseren zijn, zoals de scheepvaart of de luchtvaart. Daarbij merkt ChatGPT uit zichzelf op dat het belangrijk is om te benadrukken dat kernenergie niet de enige oplossing is voor de klimaatcrisis, en een mix van verschillende hernieuwbare energiebronnen en energiebesparingsmaatregelen noodzakelijk zijn om de klimaatdoelen te behalen.

Het aardige van chatten met de slimme bot is dat hij een eigen persoonlijkheid lijkt te hebben in de antwoorden die hij geeft. Dit is duidelijk een grote leap forward voor kunstmatige intelligentie.

Kan ChatGPT een bedreiging vormen voor de journalist? Het is lastig de impact van technologie te voorspellen, omdat het publiek ermee aan de slag gaat en daar weer nieuwe aanpassingen en verbeteringen uit voortkomen. In de huidige vorm is ChatGPT voor de journalist vooral een extra bron om in te zetten en wel eentje die van elk onderwerp verstand heeft tenminste tot aan 2021 (de robot haalt informatie uit een eigen database). Ook is het een handige schrijfhulp die je kan voorzien van basisteksten die je dan alleen nog maar hoeft te bewerken. Ik zie het dus vooral als een handig hulpmiddel dat de deur opent naar allerlei nieuwe mogelijkheden.

Zelf proberen? Maak kennis met ChatGPT via www.openai.com

 

Recensie: The Sicilian (Mario Puzo, 1984)

Posted on by Jeppe Kleijngeld

De schrijver van de bestseller ‘The Godfather’ uit 1969 heeft nog een aantal populaire boeken over de maffia geschreven. Met ‘The Sicilian’ heb ik ze allemaal gelezen (hij schreef ook ‘The Last Don’ en ‘Omerta’).

‘The Sicilian’ gaat over het prachtige, maar door problemen geteisterde eiland Sicilië dat in de jaren na de oorlog – na het desintegreren van de fascistische overheid van Mussolini – formeel wordt geregeerd door de Christendemocraten en informeel door ‘de vrienden van de vrienden’ – de maffia – met aan het hoofd de almachtige Don Croce.

De mensen zijn straatarm en worden volledig uitgeknepen door de machthebbers. In dit tijdsgewricht vol onrecht staat er een volksheld op die het volk wil bevrijden: Salvatore ‘Turi’ Giuliano. Samen met zijn beste vriend Gaspare ‘Aspanu’ Pisciotta begint hij een guerrillabeweging. Vanuit de bergen plegen zij overvallen en kidnappen ze belangrijke figuren voor losgeld. De buit distribueren ze vervolgens onder de boeren en het gewone volk. Giuliano wordt de Robin Hood van Sicilië.

Na zeven jaar bandieterij, escaleren de zaken volledig en de geliefde Giuliano is gedwongen naar Amerika te vluchten. En de man die hem daar als geen ander bij kan helpen is Michael Corleone die aan het einde is gekomen van zijn periode onderduiken op het door Italië geregeerde eiland. Maar zal Giuliano in staat zijn te ontkomen aan de sluwe Don Croce?

Mario Puzo

Het talent van Mario Puzo is dat zich feilloos kan verplaatsen in mannen met macht (ja, het zijn altijd mannen); hoe ze praten, hoe ze denken en hoe ze hun acties bepalen. Hoe erg je als lezer ook op je hoede bent voor de volgende maffia-valstrik of het volgende verraad, hij blijft je altijd een stap voor. The schrijvers van Game of Thrones en House of the Dragon zijn Puzo wel wat verschuldigd, vind ik.

‘The Sicilian’ kan beschouwd worden als een soort spin-off verhaal in de saga van ‘The Godfather’. Een verhaal dat een deep dive neemt in de ziel van de Siciliaan, de geschiedenis van het land en de oorsprong van de mythische maffia. De bandiet Giuliano bestond echt en het verhaal is deels gebaseerd op zijn leven.

In 1987, verfilmde Michael ‘The Deer Hunter’ Cimino het boek met Christopher Lambert als Giuliano en John Turturro als Pisciotta. Het werd geen succes helaas. Lambert weet totaal niet te overtuigen en eigenlijk is geen enkele keuze van de filmmakers goed uitgepakt. Het is niet spannend, niet meeslepend en niet romantisch. Het is niet vreselijk om naar te kijken, maar ik heb er eigenlijk niets positiefs over te melden. Het boek daarentegen is zeer de moeite waard.

Lees ook: 15 Differences Between The Godfather Novel and Movie

Enter the Void

Posted on by Jeppe Kleijngeld



Director: Gaspar Noé
Written by: Gaspar Noé, Lucile Hadzihalilovic
Cast: Nathaniel Brown, Paz de la Huerta, Cyril Roy, Olly Alexander

Year / Country: 2009, France / Germany / Italy / Canada / Japan
Running Time: 161 mins.

Death is the greatest drug!

Gaspar Noé’s Enter the Void is hypnotic from the trippy credits onwards. The entire film is shot from the perspective of the heavy drug user and dealer Oscar who dies fifteen minutes into the movie. He gets shot during a police raid in a Tokyo bar called ‘the Void’ when he locked himself in the toilet trying to flush his stash of gear.

Oscar, who was just reading ‘The Tibetan Book of the Dead’ which he borrowed from his friend Alex, sees his own dead body on the restroom floor and it feels like a genuine death experience. The rest of the film follows Oscar’s consciousness point-of-view that keeps hovering above people he used to be close to, seeing psychedelic images, or just strangers and old friends having sex. He also re-experiences scenes from his own life from an outside perspective. Oscar is no longer burdened by the restraints of a physical body or the flow of time. Philosophically, the laws of cause and effect are one of the main themes of the film.

His main memory is the car crash that killed his parents and left him and his sister traumatized orphans. They ended up in Tokyo where she became a stripper and he became a dealer and user. Oscar observes the aftermath of his death which includes police interrogations, dramatic arguments between his old friends, and lives going seriously off the rails. Watching the human tragedy play out from an eagle eye perspective is playful and refreshing. (Spoiler: It ends with Oscar’s soul reincarnating as a baby).

Noé’s dream project is a successful experimental film with a number of powerful scenes and some stunning visuals. The film’s main problem is that it is more than two and a half hours long! For an experimental movie that is a major sin. But Noé is all about trying new things. Unfortunately, the film became a major flop (not even a million gross worldwide versus a sixteen million dollar budget according to IMDb). Still these beautiful crane shots of neon-lit Tokyo were worth every buck. With some proper editing, this could have been a masterpiece.

Another downside is that Enter the Void is mostly a visual experience. The electronic pop helps to create the unique atmosphere, but there are no thoughts by Oscar after he is killed or other sensations. Therefore, I hope that monsieur Noé will one day create a virtual reality project of his vision. About his elaborate view on death two notions stick. One, dying ain’t so bad. And two, voiced by Oscar in a discussion with Alex about the ‘The Book of the Dead’ on their way to the club is; are we really gonna be stuck forever on this shit hole of a planet?

Rating:

Biography: Gaspar Noé (1963, Buenos Aires) is an Argentine-born French film director. Noé spent his childhood in Buenos Aires and New York before moving to France with his parents at the age of 12. He studied philosophy and film studies at the École Louis-Lumière in Paris. After this he initially started working as First Assistant Director before becoming a director himself. In 1992 he made his breakthrough as a director with his short film Carne. Noé mainly focuses on short films. Stanley Kubrick’s films in particular serve as inspiration for him. Well known feature length films he directed are the controversial Irreversible and Enter the Void. Noé is married to filmmaker Lucile Hadzihalilovic. She is credited as co-writer for his movie Enter the Void from 2009.

Filmography (a selection): Carne (1991, short) / I Stand Alone (1998) / Sodomites (1998, short), Irréversible (2002), Intoxication (2002, short), Eva (2005, short), Destricted (2006, segment: We Fuck Alone), SIDA (2006, short), Enter the Void (2009), 42 One Dream Rush (2010, short), Love (2015), Climax (2018), Lvx Æterna (2019), Vortex (2021)