Tagarchief: Democratie

Vakantie – Deel 5

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Na een periode waarin ik anderhalve baan had gewerkt, was het tijd voor wat welverdiende ontspanning. Ik kon niet wachten om Schermerhorn, de zorg voor het eiland en de dieren – en natuurlijk de M&A Community – achter me te laten.

Een landschap en een website onderhouden lijken eigenlijk wel op elkaar, bedacht ik tijdens het vakantieklaar maken van het eiland. Je moet eerst zorgen voor een goede basis: een variatie in flora. Op een website zijn dat je thema’s, contentsoorten en categorieën. Als die basis eenmaal staat, komt het onderhoud. In een tuin betekent dat vooral snoeien; op een website gaat het om het zorgen voor een continue aanvoer van nieuwe berichten en premium content.

Het afgelopen jaar heb ik als freelance hoofdredacteur een goede basis gelegd voor MandA.be, een Engelstalig M&A-platform voor de Belgische markt. Vlak voor mijn vertrek is er een vaste hoofdredactrice aangetrokken, die vanuit Zuid-Afrika werkt. Dat betekent dat ik mijn rol kan beperken tot af en toe interviews doen met grote Belgische dealmakers en investeerders. Verder kan ik me weer richten op mijn fulltime baan voor M&A Nederland – en natuurlijk op mijn eigen producties, waarover later meer.

Dit jaar vierde ik vakantie met Loesje, Rosa en haar vriendin Anne-Roos (net als Rosa 14 jaar). De bestemming: Italië (de vijfde keer sinds 2018). We legden een inmiddels bekende route af: eerst door Duitsland met een stop in Dannenfels. Op de tweede dag reden we door naar Luzern in Zwitserland voor een overnachting. Op dag drie gingen we naar het Living Hotel in Milaan, waar we een extra nacht bleven, en tenslotte door naar onze eindbestemming: Tenuta Della Selva, nabij Siena in Toscane.

De rit door Zwitserland was weer onwaarschijnlijk prachtig, en ik kwam onmiddellijk in een andere mentale toestand. Het is grappig hoe je door een baan of andere routine ongemerkt in een soort mentaal pak wordt genaaid – bijna ongemerkt. Je zit toch in een flow, en vakantie bevrijdt je hiervan. Ik kreeg direct allerlei nieuwe ideeën – ze vloeiden zo mijn hoofd in.

Maar hoe lang is dit nog de manier van leven met de AI-explosie die nu echt op stoom komt? En de klimaatverandering die de wereld nu echt begint te beïnvloeden? Europa, inclusief Engeland, ervaart de grootste hittegolf ooit gemeten, en oogsten worden negatief beïnvloed. Historisch grote bosbranden teisteren onder andere Frankrijk, Spanje en Canada.

De wereld wordt meer dan ooit door chaos overheerst, en het is moeilijk om daar een einde aan te zien. De oligarchen van de wereld zetten al in op het einde van de democratie, veel AI-experts voorspellen het einde van de mensheid, en AI-agenten die zelfstandig organisaties hacken halen nu regelmatig de krantenkoppen.

Zelfs als de mensheid overleeft, maken deze gedachten – en de continue stroom slecht nieuws – het lastig om echt te onts-n-a-pp-en / onts-p-a-nn-en. Maar ik probeer het toch, op mijn manier: Italiaans eten, bier en wijn, een gezonde dosis films en boeken, koude zwemriviertjes bezoeken en gewoon in de ruimte staren… Het helpt allemaal.

Maar wanneer gaat Trump nou eindelijk eens dood? We moeten het doen met de prominente Republikeinse senator Lindsey Graham – ondanks zijn voornaam is het toch echt een man – die op 71-jarige leeftijd onverwachts sterft. De vlag kon wel uit: Graham was een groot voorstander van de Irak-oorlog en een groot supporter van Israël. Als de Jerusalem Times hem een man van ‘onwankelbare morele helderheid’ noemt, weet je genoeg over zijn karakter. Maar goed, Trump, Poetin en Netanyahu leven nog en blijven doorgaan met het creëren van misère, dood en vernietiging.

De hittegolf bereikte ondertussen nieuwe extremen. Op donderdag 16 juli tikte de thermometer 38 graden aan. De lokale Italianen zijn wel wat gewend, maar vertelden ons ook dat dit “incredible” is. De enige remedie: blue lagoon-achtige rivieren met koud bergwater bezoeken, om de hersenen nog enigszins te laten functioneren.

Ondanks de hitte kon ik toch genieten van de Italiaanse vibe: de groene natuur, het fantastische eten, de aardige mensen, de hagedissen die constant langs me schoten. Heerlijk. Net alsof ik in het oude Romeinse Rijk ben.

Zoals tijdens iedere vakantie evolueerden de projecten die ik thuis uitvoer. Zo werkte ik in ons huisje in Tenuta Della Selva aan het script voor 2001: A Thailand Odyssey, mijn 21e YouTube-video die ik dit jaar wil uitbrengen. Het is een nieuwe montage van mijn reisvideo (‘De Gako’s in Thailand’) van de Thailandreis die ik 25 jaar geleden met vier vrienden maakte. Deze nieuwe video van ongeveer een half uur wordt een mix van komische reisgebeurtenissen en een meditatie over evolutie en waar we als mensheid nu staan (niet al te best, dus).

Een ander project is een feature op Fragmenten/FilmDungeon, genaamd ‘The 33 Gangster Films You Can’t Refuse’. Tijdens de vakantie heb ik de laatste twee films uit deze lijst gerecenseerd. Deze feature zal in september op mijn weblog verschijnen.

Tot slot is er Free-Consciousness, waar mijn ambitie groot voor is (te groot misschien). Volgens plan lanceer ik dit jaar een nieuwe serie van 10 essays op het kanaal (ik heb er nu drie klaar). Daarnaast wil ik een e-boek schrijven, genaamd ‘ObserverWorld’. In dit fictieve boek over kwantumfysica en realiteit staat de Solvay-conferentie van 2027 centraal, die 100 jaar na de beroemde conferentie van 1927 (over elektronen en fotonen) plaatsvindt.

Kortom: zoveel te doen en zo weinig tijd. Gelukkig is mijn geest door deze vakantie weer opgeladen voor de volgende fase.

Let’s do it.

Orwell 2 + 2 = 5

Posted on by Jeppe Kleijngeld

De documentaire Orwell 2 + 2 = 5 is geen biografische vertelling over de schrijver George Orwell (1903–1950). Het is een audiovisueel essay, waarin teksten uit zijn bekende werken (zijn essays en boeken ‘Animal Farm’ en ‘1984’) worden voorgelezen en gekoppeld aan beelden uit bekende films en onze hedendaagse samenleving.

Orwell was mordicus tegen autoritaire regimes. In het kleine stuk biografie dat in de film zit, blijkt dat hij als imperiale politieagent in 1922 in Birma werkte en daar leerde hoe despotisme werkt. Hij ontwikkelde er een grote aversie tegen. Hij was toen zelf onderdeel van een onderdrukkend systeem en dat vormde zijn denken. Hij hield er een slecht geweten aan over dat hij de lokale bevolking had onderdrukt.

Dit verhaal gaat over hoe de schrijver gevormd wordt, want een schrijver schrijft vrijwel altijd over wat hij kent. In de woorden van Orwell: “Een samenleving wordt totalitair wanneer de structuur flagrant kunstmatig wordt. Wanneer de heersende klasse haar functie heeft verloren, maar erin slaagt zich met geweld of bedrog aan de macht vast te klampen.”

Au. Dat is onze hedendaagse samenleving. Met name in de VS momenteel, maar de krachten die zo’n samenleving voor ogen hebben, verkeren ook in Europa in een machtigere positie dan in de afgelopen 80 jaar.

Een cruciaal onderdeel is het creëren van een alternatieve werkelijkheid. Kijk niet verder dan het Trump-tijdperk, maar het verontrustende is dat dit eigenlijk een ‘normaal’ onderdeel van de moderne samenleving is geworden. Dit wordt weergegeven als George W. Bush Jr. de slechtheid van Irak uitlegt, afgewisseld met de film 1984, waarin het land Oceanië propagandavideo’s vertoont over de bedreiging van Eurazië (“guilty of every bestial crime a human can commit”).

Ik ben opgegroeid in Nederland en heb eigenlijk weinig gedachten besteed aan autoritarisme. Dat was iets van een andere tijd en plaats. Maar daar kom ik nu heel snel van terug. De democratie verkeert wereldwijd in groot gevaar. Dat is de boodschap van twee recente gezaghebbende rapporten: een van het Zweedse V-Dem, met als ondertitel ‘Ontrafeling van het democratische tijdperk?’, en een van Freedom House in de VS, met als ondertitel ‘De groeiende schaduw van autocratie’.

Deze rapporten maken twee fundamentele punten duidelijk. Ten eerste: wat Larry Diamond van Stanford een ‘democratische recessie’ noemde, die twintig jaar geleden begon, begint gevaarlijk veel op een democratische depressie te lijken. Ten tweede: in 2020 zette de regering-Trump de snelste achteruitgang van de gezondheid van een belangrijke democratie in gang, de snelste in recente tijden.

George Orwell voorspelde dit tijdperk met pijnlijke precisie. MAGA-aanhangers accepteren alle alternatieve waarheden, net zoals de inwoners van 1984-stad de waarheden van hun regime accepteren: ‘War is peace’, ‘freedom is slavery’ en ‘ignorance is strength’. Objectieve waarheid wordt gewantrouwd, en de partijleiders spreken de enige waarheid. Wie een andere waarheid verkondigt (2 + 2 = 4) zal worden gemarteld.

Om een totalitair systeem in stand te houden, schreef Orwell, moeten de leiders onfeilbaar zijn. En dat zijn ze. We zien Trump-aanhangers beweren dat de aanval op het Capitool op 6 januari niet is uitgevoerd door Trump-aanhangers, maar door de FBI is georkestreerd. Omdat niemand echt onfeilbaar is, moet de geschiedenis vaak worden herschreven (Lees: Herinneringen aan Capitoolbestorming zijn onvindbaar in Washington D.C.). Het Trump-regime is momenteel bezig met het herschrijven van de Amerikaanse genocide op Indianen en andere wreedheden.

Trump creëert voortdurend successen die niet bestaan: ‘De economie heeft er nooit beter voorgestaan.’ ‘Amerika zal opnieuw een gouden eeuw beleven.’ ‘Ik heb meer bereikt dan welke president dan ook in mijn eerste jaar.’ Et cetera. Iedere aanhanger gelooft dat de andere zijde verantwoordelijk is voor gruwelijkheden. Zoals in ‘1984’ het land Oceanië de volledige schuld legt bij Eurazië. Zie MAGA, die alles aan de Democraten wijten en niets aan ‘Dear Leader’ en zijn partij.

MAGA-aanhangers accepteren alle alternatieve feiten, en de schoolboekverbanningen, en het feit dat Trump nieuwe oorlogen begint in het Midden-Oosten terwijl hij gezegd had dit niet te zullen doen. Vanuit totalitair perspectief is de geschiedenis iets dat gecreëerd wordt in plaats van dat geleerd wordt. En de leiders bepalen wat gelezen en gezien mag worden.

In de documentaire zit ook een en ander over het klassesysteem (‘Animal Farm’), zoals de stijgende ongelijkheid, maar de grootste kritiek zit in ons huidige systeem en waar we naartoe op weg zijn. Ook de toezichtstaat is een factor. De documentaire maakt een treffende vergelijking tussen de film Minority Report van Steven Spielberg – waarin toekomstige misdadigers worden gearresteerd voordat ze een misdaad begaan, op basis van data – en het ‘sociale credit systeem’ in China, waarin miljoenen slimme camera’s alles vastleggen en elke overtreding tonen, samen met je naam en werkgever op grote displays in de stad.

Orwell 2 + 2 = 5 is een buitengewoon briljante, angstaanjagende en geweldige documentaire. Het laat zien dat de angstbeelden van ’s werelds beste sciencefictionschrijvers feitelijk al zijn uitgekomen. Wat de documentaire niet doet, is ons vertellen wat we eraan kunnen doen. Maar dat komt waarschijnlijk omdat Orwell niet bekendstond als rasoptimist, getuige het sombere en indringende einde van 1984:

Winston Smith, de hoofdpersoon, wordt na zijn opstand tegen het regime van Big Brother gevangengenomen, gemarteld en hersenspoeld door de Gedachtepolitie. Aan het einde van het boek is Winston gebroken: hij heeft zijn liefde voor Julia verloochend en zijn loyaliteit aan de Partij en Big Brother volledig geaccepteerd. Het boek sluit af met de beroemde zin:

“Hij hield van Big Brother.”

Deze slotzin benadrukt de totale onderwerping van Winston aan het systeem en de absolute macht van de Partij. Het is een krachtige, maar ontluisterende afsluiting die de triomf van totalitarisme en psychologische manipulatie illustreert.

Toch zegt Orwell nog iets wat we als aansporing mogen beschouwen: “Alles wat we hebben gedaan, is vooruitgaan tot een punt waarop we een echte verbetering in het menselijk leven hadden kunnen bewerkstelligen. Maar we zullen het niet bereiken zonder de erkenning dat fatsoen essentieel is.”

De nieuwe economische wereldorde: Deel 1

Posted on by Jeppe Kleijngeld

De wereld bevindt zich momenteel op een keerpunt. De Verenigde Staten staan aan het einde van een tijdperk van tachtig jaar waarin het land de economische supermacht was. Het is nog steeds de grootste economie ter wereld – maar hoe lang nog?

De handelsoorlog die door Trump werd ontketend, is volgens econoom Richard Wolff geen teken van kracht, maar van wanhoop. “Economische oorlog verklaren aan de hele wereld – wie doet dat? China in elk geval niet. Natuurlijk blijft de VS een grote speler, maar haar relatieve positie is al geruime tijd aan het verzwakken.”

Na de Tweede Wereldoorlog lagen veel Europese landen in puin, verwoest door de strijd. De Verenigde Staten namen toen het economische leiderschap over. Maar dat was geen stabiele situatie – landen krabbelen namelijk altijd weer op. Eerst deden de Duitsers dat, daarna de Japanners. En toen – verrassend voor sommigen – was het China. Inmiddels is China de grote rivaal van de VS in de strijd om economische dominantie.

De VS beseffen dat, maar verkeren in ontkenning. In het hoofd van veel Amerikanen zijn zij nog altijd het machtigste land ter wereld. Het idee dat die macht relatief afneemt – en dat ze over tien of twintig jaar misschien niet langer de grootste economie zijn – is moeilijk te bevatten, laat staan te accepteren.

Trump is een symptoom van een dieperliggend probleem: de greep van het bedrijfsleven op de politiek, de gigantische staatsschuld van 35 biljoen dollar, de toenemende ongelijkheid, en nu – onder Trump – de versnelde afglijdende beweging richting een schurkenstaat: een instabiel, corrupt land met een uitgeholde democratie, verbroken internationale relaties en een diepe sociale crisis.

Richard Wolff uit stevige kritiek op zowel Trump als de Democraten, omdat zij het probleem onvoldoende adresseren. “Je kunt het niet terugdraaien. Maar als president kun je het wel bespreekbaar maken en mensen uitleggen wat er aan de hand is. Maar ja, mensen willen niets horen over instortende imperia, dus zwijgen politici er liever over.”

Trump blijft doen alsof hij de spelregels bepaalt, maar andere landen spelen niet meer mee. De VS hebben simpelweg niet langer de macht om hun wil op te leggen – en daarom slaagt Trump er niet in om nieuwe handelsdeals te sluiten. China buigt niet, maar laat zien wat het geworden is: een volwaardig alternatief voor de VS.

Het economische succes van Amerika leunt nu vooral op de technologiesector, met de meest dominante techbedrijven ter wereld. Maar die voorsprong is niet vanzelfsprekend of blijvend. Andere landen – vooral China – zitten niet stil.

De VS beschikt ook nog over de dollar als wereldwijde reservemunt, maar ook die positie is niet onaantastbaar. Zoals eerder genoemd, neemt het mondiale gewicht van de VS af. Daarnaast voert het land een volkomen onverantwoord fiscaal beleid, en is de Amerikaanse financiële sector opmerkelijk primitief ingericht. Deze factoren samen zullen uiteindelijk het einde inluiden van de dominantie van de dollar – en daarmee het proces versnellen waarin de VS haar rol als leidende wereldeconomie verliest.

De nieuwe economische wereldorde dient zich al aan. De overgang zal onrustig en grillig zijn, maar is onvermijdelijk. In het volgende deel zal ik inzoomen op de ontwikkeling van China.

Sombere tijden (2) – Het einde van Amerika zoals we het kennen

Posted on by Jeppe Kleijngeld

‘This is the end
My only friend, the end’
— The Doors (1967)

Het gaat al een tijdlang de verkeerde kant op met Amerika. Het land is politiek tot op het bot verdeeld, de ongelijkheid neemt krankzinnige vormen aan, de gezondheidszorg is kapot, en de armoede is extreem in het rijkste land dat de wereld ooit gekend heeft.

Wat er kortom nodig is, is leiderschap; een verenigde politiek die gaat repareren wat er kapot is en een einde gaat maken aan de toxische polarisatie. Het tegenovergestelde is gebeurd. Trump is het ergste wat het land (en de wereld) op dit punt in de geschiedenis had kunnen overkomen. In zijn eerste drie weken presidentschap heeft hij al aangetoond; na vier jaar Trump zal het land nooit meer hetzelfde zijn.

De Amerikanen hebben namelijk een dictator benoemd die nu – in tegenstelling tot zijn eerste termijn – een plan heeft om Amerika te veranderen in een oligarchie waarin hij en een groepje miljardairs heersen. Het plan heet Project 2025 – maar Trump gaat zelfs nog veel verder dan wat er in dit afschuwelijke plan beschreven staat.

Onder leiding van Elon Musk worden de overheid en de overheidsuitgaven compleet op de schop gegooid. Trump doet dit zonder toestemming van het congres, bij wie deze ‘Power of the Purse’ eigenlijk ligt. Rechters kunnen hem proberen af te remmen, maar Trump heeft al aangetoond dat hij niks geeft om de rechtspraak, de grondwet of de waarheid. Maar hij kan dat toch niet zomaar allemaal negeren? Toch wel, lijkt het. Het is allerminst duidelijk wie hem gaat tegenhouden.

Daarnaast heeft hij behalve een republikeinse meerderheid in het Huis en de Senaat ook de media in zijn zak. Musk (X), Zuckerberg (Meta) en Joe Rogan (podcaster) staan aan zijn kant – net als Fox News, Newsmax en One America News. Zuckerberg heeft zijn factcheckers al ontslagen. Dat betekent dat een groot deel van Amerika, die uitsluitend rechtse media en social media als nieuwsbron hebben, volledig gemanipuleerd blijven worden. Als Trump zegt dat het Ministerie van Onderwijs voor miljarden dollars heeft gestolen, geloven ze hem. Als hij een rechter aan de schandpaal nagelt omdat die de wet naleeft, zal een groot deel van het land Trumps leugens geloven. Geen democratie die hiertegen bestand is.

Trump heeft eveneens autoritaire tactieken toegepast. Zo klaagt hij mensen aan en probeert hij hen te vernietigen wanneer zij iets zeggen dat hem niet bevalt. Daarnaast heeft hij gratie verleend aan 1.500 relschoppers die het Capitool bestormden, terwijl hij tegelijkertijd FBI-agenten vervolgt die deze zaak hebben onderzocht. Kun je het je voorstellen? Overtreders van de wet laten gaan, terwijl degenen die de wet handhaven juist worden aangepakt.

We hebben het nu nog niet eens gehad over zijn buitenlandse beleid; ik hou mijn hart vast over Rusland-Oekraïne en wat voor geweldige deal Poetin gaat krijgen. Of over zijn misdadige behandeling van immigranten. Over zijn afbreken van klimaatbeleid en weerzinwekkende haat-strijd tegen transgenders en andere minderheden.

Er zijn zeker nog goede mensen die het tegen hem op gaan nemen, maar dit ziet er hopeloos uit. De meest waarschijnlijke uitkomst op korte termijn is dat het land op slot gaat en de problemen die het land al heeft nog veel erger worden. Om nog maar niet te spreken van een nog verder groeiende polarisatie die zelfs kan uitmonden in een burgeroorlog. Een beter scenario zie ik niet. Ik vrees dat het te laat is om de boel op een vreedzame manier op te lossen, en eerst de hele boel kapot moet voordat het weer opgebouwd kan worden…


Still uit ‘Civil War‘ (2024)