David Chase | FRAGMENTEN UIT HET SCHEMERLAND

Sommige doen het briljant. Anderen doen het een stuk minder goed. En weer anderen doen het helemaal niet omdat het netwerk voortijdig de stekker eruit trekt (zoals Deadwood). Eindigen is moeilijk. Idealiter eindigt een serie op briljante wijze nog voordat de piek helemaal voorbij is. De serie die dit het beste voor elkaar wist te krijgen is Six Feet Under. Na 5 seizoenen meeslepende drama en zwarte komedie wist maker Alan Ball het voor elkaar te krijgen het meest aangrijpende TV-einde aller tijden neer te zetten. Toepasselijk voor een serie met de tagline: Everything. Everyone. Everywhere. Ends.

Op het romantische vlak wist Sex and the City het ook heel aardig te doen. Jammer alleen, dat er nog twee van die berenslechte films op volgde. Mijn favoriete serie aller tijden, The Sopranos, eindigde heel controversieel. Het was zeker niet het meest bevredigende einde aller tijden, maar wel passend bij de serie. Bovendien praatte de fans er nog steeds over, dus maker David Chase heeft van zijn serie wel een monument gemaakt dat de eeuwigheid kan trotseren.

Nog niet afgelopen, maar een einde waar ik (zeer) hoge verwachtingen van heb is Breaking Bad. In een interview met de makers heb ik gelezen dat ze het einde al een hele lange tijd aan het plannen zijn. Dat klinkt goed. Bovendien is Breaking Bad nog altijd fantastisch. Het eerste deel van het laatste seizoen (5) was niet minder dan sensationeel. Eindigen op het hoogtepunt, dus. Zo hoort het. Nog wat voorbeelden van series die wel aardig geëindigd zijn: Oz, Buffy the Vampire Slayer en In Treatment.

Six Feet Under – Het perfecte einde

Wie deden het minder goed? Ik vond het einde van The Wire niet heel sterk. Ik vond het laatste seizoen van The Wire sowieso een stuk minder krachtig dan de seizoenen die daarvoor kwamen. Maar ik heb het pas één keer gezien. Misschien dat ik er na een herkijk heel anders tegen aankijk.

De Amerikaanse versie van The Office vond ik ook niet zo sterk eindigen. Oké, Michael Scott en Holly kwamen weer samen, maar de manier waarop het allemaal ging was veel minder sprankelend dan hoe het in de Britse voorganger ging. Bovendien eindigde The Office niet eens, maar plakte ze er nog een seizoen met James Spader in de hoofdrol aan vast. Fout.

Dexter komt binnenkort ook aan zijn einde (misschien wel letterlijk), maar die serie hebben ze met 8 seizoenen veel te lang gerekt. De geloofwaardigheid is nu compleet overboord. Ze hadden moeten eindigen bij seizoen 6, dan hadden ze al hun ideeën in 5 en 6 moeten verwerken en waren die veel beter geweest dan nu. Anders dan bij Breaking Bad zijn mijn verwachtingen bij Dexter niet heel groot. Ik heb wel hoop als liefhebber van het eerste uur.

Is er een conclusie te trekken uit deze voorbeelden? Niet echt. Er is wel een algemene tip voor scriptschrijvers die ik kan meegeven. Het is een tip die Stephen Covey had voor ieder project waar je aan begint, namelijk: Begin altijd met het einde voor ogen.

‘Meet Tony Soprano. If one family doesn’t kill him… the other family will.’

(1999 – 2007, USA)

6 Seasons (86 Episodes)

Creator: David Chase

Cast: James Gandolfini, Edie Falco, Lorraine Bracco, Michael Imperioli, Jamie-Lynn Sigler, Robert Iler, Dominic Chianese, Tony Sirico, Steve Van Zandt, Aida Turturro

For a period of eight blissful years, The Sopranos answered the TV-prayers of me and millions of other TV-maniacs. As a huge fan of GoodFellas, a quality series about a New Jersey mob family sounded like music to my ears. It delivered on its high expectations. No, it exceeded them by far.

Tony Soprano, family matriarch, mob boss and psychiatric patients. The perfect characteristics for a leading man of a drama show. This complex character is wonderfully portrayed by the now legendary James Gandolfini. He is a fat, bald ladykiller, He’s a murderer. You just couldn’t ask for a more captivating main character.

But it isn’t just Tony who delivers. The supporting cast is delicious as well. We all have our favorites (mine is Silvio Dante), but I give praise to all; the hilarious psycho Paulie Walnuts, shrink Melfi, money-grabbing Carmela, crazy uncle June. Too many to mention, but all marvelous indeed!

So, what gives this show its ridiculous appeal? The guns, the girls, the gabagool? I guess this I just one of those very rare productions in which everything fits in perfectly; the screenplays, the actors, the soundtrack, the look and feel…it is perfect. Brilliant even.

When talking about classic mob movies, The Godfather and GoodFellas always come up first. The Sopranos can now be added to the mix. Mind you, this isn’t some ordinary rip-off. Since the pilot episode it has stood on its own feet. It is a highly original and modern take on mobsters and the gangster genre. It placed mobsters with old values in the 21th century with all of its problems: depression, terrorism, capitalism, you name it.

For 86 episodes you are watching killers, who lack any form of empathy for their victims. Most of the time they are still a lovable bunch though. But very often the audience is reminded of who these people really are. So how does one cope with all these horrible crimes on his conscience? Being a sociopath helps, but otherwise there is therapy (Tony), the catholic church (Carmela) or drug abuse (Christopher). High concept TV at its best.

Creator David Chase, who in the past worked on shows such as Northern Exposure and The Rockford Files, has created a cultural phenomenon. The Sopranos must be viewed, loved and treasured. Seriously, you’d be a douchebag to miss it.