Tagarchief: The Sopranos

Het maken van een feature

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Mensen zijn gek op lijstjes heb ik gemerkt in mijn carrière als webredacteur. Daarom heb ik al een hoop van die dingen geproduceerd. Op FM.nl in de vorm van checklists en op Filmdungeon.com in de vorm van features.

Een ‘feature’ op een website is een speciale redactionele ‘attractie’ die een prominente plaats inneemt. Meestal is het een ranglijst. Voor Filmdungeon.com heb ik recentelijk mijn grootste feature ooit afgeleverd, namelijk:

The Sopranos – 100 Greatest Moments

Dit is een overzicht van de beste, meest memorabele momenten uit de televisieserie The Sopranos. Het was een megaklus in alle opzichten, dus hierbij een kleine waarschuwing; bezint eer ge begint. Een feature levert je doorgaans wel veel meer hits op dan andere redactionele vormen, maar het is ook veel meer werk om te maken als je niet uitkijkt. In onderstaande checklist geef ik de belangrijkste geleerde lessen van mijn recente project en andere checklists die ik gemaakt heb.

1. Denk goed na over de criteria van elke item in het geval van een ranglijst a la The Sopranos. Ik had op een gegeven moment ruim 272 scènes geselecteerd waarvoor een behoorlijk aantal achteraf niet volstonden voor opname in de uiteindelijke lijst. Zonde van het werk.

2. Maak er langlopende projecten van. Als je steeds stukjes toevoegt die je tegenkomt en bedenkt ontstaan er langzaamaan nieuwe features zonder dat je er speciaal tijd voor hoeft te reserveren. Als je voldoende ruw materiaal verzameld hebt, hoef je hem alleen maar te redigeren en klaar.

3. Werk met visueel materiaal; zonder plaatjes is het sneller saai en haken mensen sneller af.

4. Gebruik humor. De website Cracked.com doet dat heel erg goed en ik lees hun features vaak van kop tot staart.

5. Als het een praktische checklist is: gebruik praktijkvoorbeelden. Die blijven veel meer hangen dan meer losstaande tips & tricks.

6. Maak het niet langer dan nodig. Wees dus kritisch in wat je er wel en niet instopt. Nu ben ik zelf misschien niet het beste voorbeeld met oorspronkelijk 200 scènes in mijn Sopranos feature, maar ik heb het wel teruggebracht naar 100. Dat was geen gemakkelijke klus…

7. Zorg voor een heldere, overzichtelijke opmaak.

8. Houd er rekening mee dat het hele proces van het maken van een feature altijd VEEL meer tijd kost dan oorspronkelijk gedacht. Soms kan dit wel oplopen tot twee of drie keer zo veel tijd.

Ik wens je veel succes en plezier. Reken niet op meteen een goed gevoel na afloop; meestal ben je kapot. Mijn Sopranos feature was eerst 20.000 woorden. Dat is een klein boek qua lengte. Maar er komt een tijd dat je er zeker van zult genieten.

White Heat (1949)

Posted on by Jeppe Kleijngeld


James Cagney Is Red Hot In ‘White Heat’!

Directed by:
Raoul Walsh

Written by:
Ivan Goff (screenplay)
Ben Roberts (screenplay)
Virginia Kellogg (story)

Cast:
James Cagney (Cody Jarrett), Virginia Mayo (Verna Jarrett), Edmond O’Brien (Hank Fallon / Vic Pardo), Margaret Wycherley (Ma Jarrett), Steve Cochran (Big Ed Somers), John Archer (Philip Evans), Wally Cassell (Cotton Valletti), Fred Clark (Trader Winston), Marshall Bradford (Chief of Police), Paul Guilfoyle (Roy Parker)

White Heat opens in High Sierra – a nod to the 1941 Humphrey Bogart classic directed by Raoul Walsh – where the Jarrett Mob executes a daring heist on a treasury train, making off with 300,000 dollars in government money. The stage is set for a relentless manhunt as the authorities vow to dismantle the gang and reclaim the stolen fortune.

At the helm of the Jarrett gang is Cody Jarrett, a volatile and psychopathic criminal plagued by deep-seated mother issues. James Cagney delivers a career-defining performance, infusing Jarrett with terrifying intensity and unpredictable rage.

Director Raoul Walsh, who previously collaborated with Cagney on The Roaring Twenties, masterfully guides this explosive portrayal, cementing White Heat as a trendsetter for modern crime thrillers.

The supporting cast shines, particularly Virginia Mayo as Verna Jarrett, the bubblegum-chewing femme fatale, and Margaret Wycherley as the sinister Ma Jarrett – a character whose malevolence rivals the likes of the mother character Livia from I, Claudius and The Sopranos. Cagney’s unhinged outbursts and chilling charisma make Jarrett one of cinema’s most unforgettable villains.

From its gripping opening to its spectacular, thematically resonant finale, White Heat is a relentless and timeless masterpiece. The film’s iconic line – “Made it, Ma! Top of the world!” – isn’t just Jarrett’s delusional triumph; it’s a fitting tribute to the film itself. Few movies achieve such enduring power, but White Heat stands tall among the greats.

Rating:

Quote:
CODY JARRETT: “Big Ed, Great… Big… Ed. Know why they call him that? Because his ideas are big. Someday he’s gonna get a really big one, about me. It’ll be his last.”

Trivia:
The unusually close relationship between Cody Jarrett and his domineering mother was inspired by real life bank robbers Kate Barker (aka Ma Barker) and her sons.

Kijken naar assholes (over onsympathieke televisiepersonages)

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Ik kan me vergissen, maar het lijkt in televisieseries een trend te zijn om van de bad guys de hoofdpersonen te maken. Kijken naar slechteriken kan heerlijk zijn; GoodFellas is en blijft mijn favoriete film aller tijden. In veel hedendaagse series zijn de hoofdpersonen drugsdealer (Breaking Bad), seriemoordenaar (Dexter), demoon (True Blood), of een combinatie van deze identiteiten.

Toch, heb ik gemerkt, zijn er voor mijzelf grenzen aan wat ik kan tolereren aan ‘inappropriate behaviour’ van een personage. Bij de pilot van de serie Sons of Anarchy bijvoorbeeld, over een Amerikaanse motorbende, ben ik direct afgehaakt omdat ik het geweld onprettig en ondienstig vond. De personages kon ik werkelijk niet uitstaan. In de serie hebben twee motorbendes een conflict; de Mayans en de Sons of Anarchy uit de titel. De eerstgenoemde groep heeft automatische wapens gestolen van de tweede groep en deze gaan ze terughalen. Er vallen vier doden onder de Mayans.

Het moment van afhaken was het feit dat de hoofdpersoon een dynamietstaaf in de kont van een zojuist door hem vermoord bendelid stak en hem aanstak. Is dat zo’n groot probleem? Immers, in The Sopranos en Oz zitten alleen maar moordenaars en van die series heb ik absoluut genoten. Toch is er een verschil tussen deze series en Sons of Anarchy. Iemand vermoorden is één ding, maar een dynamietstaaf in iemands kont steken na zijn dood getuigt van dermate weinig respect voor het leven dat zo’n persoon zelf geen reet meer waard is. Wat kan het mij ná dit incident nog schelen of dit personage leeft of sterft? Niks.


                                       That’s not cool, man.

Toch is dit naïviteit aan mijn adres. Tony Soprano was geen haar beter dan de hoofdpersoon uit Sons of Anarchy. Hij vermoordde mensen voor geld of uit impulsieve woede, gaf geen moer om hun overgebleven families en als hij de kans zag te profiteren van iemand misère, twijfelde hij geen moment. Toch zat er een soort dualiteit in zijn personage, die hem ogenschijnlijk een schrijntje menselijkheid meegaf. Sons of Anarchy verhult de kwaadaardigheid van zijn hoofdpersonen niet: Dit zijn ze, mensen. Als ze dit al doen in de eerste aflevering, dan weet je direct waar je aan toe bent. In de pilot van The Sopranos ging hoofdpersoon Tony Soprano zwemmen met de eendjes. Zijn werkelijke aard kwam pas later aan bod.

Voor TV-makers zit het hem dus vooral in de aanpak. Tony had vaak vijanden die nog verdorvener als hemzelf waren. Ook deed hij af en toe iets dat okay was. Zo was hij een groot liefhebber van dieren, ging hij gezellig pizza eten met zijn zoon (vlak voor een koelbloedige liquidatie overigens) en hielp hij financieel een vriend die in de problemen zat. Dus TV-makers, als jullie naïevelingen zoals mij willen behouden nemen jullie The Sopranos als voorbeeld en tonen jullie niet het slechtste van de mens in ruwe vorm. Tenminste niet direct in het begin. Gewoon een vriendelijk advies.

Jeppe Kleyngeld