Twee woorden waarom de Coen Brothers geniaal zijn: Mike Yanagita

Posted on 5 april 2014 by Jeppe Kleijngeld

Met ‘Fargo’ wilden de filmmakende broertjes Coen een waargebeurd verhaal vertellen. Niet echt waargebeurd, maar alsof het echt gebeurd is. Een beetje als een RTL reality docu dus, maar dan op cineastische wijze in beeld gebracht. Ze verzonnen daarvoor een verhaal dat weliswaar bizar is, maar net zou kunnen gebeuren in de echte wereld. Het leven is nu eenmaal bizar.

Het verhaal dat ze verzonnen gaat over autoverkoper Jerry Lundegard die twee schurken betaalt om zijn eigen vrouw te laten ontvoeren. De schurken plegen vervolgens een aantal moorden, waardoor lokale politievrouw Marge Gunderson zich met de zaak gaat bemoeien, en al snel op het spoor komt van de ontvoerders en Lundegard.

En dan gebeurt hetgeen waar ik deze loftrompet voor wil afsteken. Na de eerste dag onderzoek wordt Marge gebeld door een oude klasgenoot: Mike Yanagita, een Japanner met een North Dakota accent. Alleen dat al is een briljante vondst van de Coens. Yanagita heeft Marge op televisie gezien in een nieuwsuitzending over de moordzaak en vraagt hoe het met Marge gaat (‘well how the heck are ya?’). Dan vraagt Mike of Marge met hem wil lunchen.

Tot zo ver nog niet zo veel vreemds aan de hand, al vraag je je als kijker wel af wat dit in godsnaam met het ontvoeringverhaal te maken heeft. Het antwoord is helemaal niks. Marge gaat lunchen met Mike, en het blijkt dat hij altijd een oogje op haar heeft gehad. Hij blijkt ook een fantast te zijn. Hij vertelt haar dat hij getrouwd is geweest met hun oude klasgenoot Linda Cooksey, maar dat ze is overleden aan leukemie. Vervolgens barst hij uit in een huilbui vol zelfwalging omdat hij zich het etentje met Marge anders had voorgesteld.

Thuis komt Marge er in een telefoontje met een andere oude klasgenoot achter dat Mike nooit getrouwd is geweest met Linda Cooksey. Ze hebben zelfs nooit een relatie gehad. Mike heeft haar een tijdje gestalkt tot het vervelende aan toe, zegt de vriendin. ‘Mike had psychiatrische problemen. Hij woont nu bij zijn ouders. Met Linda gaat het prima. Je moet haar eens bellen…’

Dat verzin je toch niet zo’n verhaal? Nou ja, de Coen Brothers wel dus. Zo bizar en grappig, dat het toch echt gebeurd kan zijn. Maar dit verhaal navertellen kan eigenlijk niet. De genialiteit van het personage Mike Yanagita moet je gewoon zien om te bevatten. Bekijk de scene op YouTube.

Voor de liefhebbers zijn hier de dialogen te vinden van de Mike Yanagita scènes en andere briljante momenten in ‘Fargo’.

En natuurlijk de scene zelf:

Filth

Posted on 19 maart 2014 by Jeppe Kleijngeld

Verfilming van het boek van de Schotse meesterschrijver Irvine Welch (‘Trainspotting’) uit 1998 over een corrupte, sex verslaafde, misantropische, drugsmisbruikte agent, Sergeant Detective Bruce Robertson. Binnenkort Sergeant Lieutenant Bruce Robertsen, hoopt hij, want er is een promotie te vergeven op het bureau waar hij werkt. Maar eerst moet hij zijn collega’s uitschakelen die ook in de running zijn, door hun huwelijken te verpesten, hun zelfvertrouwen te vernietigen of hun reputatie te bezoedelen. Same rules apply. ‘Filth’ is vergeven van de hilarische sexgrappen en schandelijke dialogen. James McAvoy is super in de hoofdrol, Robertson is nu al een legendarisch filmpersonage, al is de aandacht voor de film wat achtergebleven. Jammer, want het is een van de beste films van 2013. Ik kan niet wachten op de volgende verfilming van Welch’ werk: ‘Porno’.

Update 2017: ‘Porno’ is er nooit gekomen, maar het boek is wel als input gebruikt voor het bijzondere vervolg ‘T2: Trainspotting’.

5 Reasons ‘Scarface’ Rarely Makes it to Critics’ Favorite Lists

Posted on 2 maart 2014 by Jeppe Kleijngeld

‘Me, I want what’s coming to me.’

Although Brian De Palma’s 1983 gangster movie ‘Scarface’ is legendary within the popular culture domain, it is hardly considered a masterpiece, such as ‘The Godfather’, ‘The Godfather Part II’ and ‘GoodFellas’. Should it?

Yes, I definitely think so. There is no other movie that shows the rise and fall of a gangster more effectively than Scarface. Okay, the high is pretty brief – and consists mostly of a musical number (‘Push it to the limit’), during which Tony Montana (Al Pacino) is buying tigers and snorting lot’s of cocaine. But I guess that is what a gangster’s high would ultimately feel like; empty, shallow and unsatisfying. Even the kick of having the desirable Elvira (Michelle Pfeiffer) doesn’t last more than five minutes screentime.

The late film critic Roger Ebert – who awarded ‘Scarface’ a maximum of four stars – said it very poignantly. ‘The movie has been borrowed from so often that it’s difficult to understand how original it seemed in 1983, when Latino heroes were rare, when cocaine was not a cliché, when sequences at the pitch of the final gun battle were not commonplace. Just as a generation raised on ‘The Sopranos’ may never understand how original ‘The Godfather’ was, so ‘Scarface’ has been absorbed into its imitators.’

‘Scarface’ is listed in IMDb’s Top 250 (position 117), but that list is put together by users’ votes. On critic lists, such as the AFI 100 Best American Films, the All Time 100 (by Time) or Rotten Tomatoes’ 100 highest ranked films, it doesn’t appear. So what is it about ‘Scarface’ that obstructs it from being seen as a masterpiece, like the before mentioned gangster classics? Here are the five most probable reasons:

1. The chainsaw scene

Gangster films are violent, that is accepted. But Coppola and Scorsese have a way of turning even the most off-putting bit of violence into something really stylish and cinematic. The way De Palma handles the chainsaw scene, 24 minutes within the movie, is just plain ugly. ‘Now the leg huh’, remarks the sadistic Hector as he puts the saw in Tony Montana’s friend. This scene alone puts ‘Scarface’ in the extreme cinema league. And films that are extreme in this sense are rarely considered as Academy Award contenders.

2. The general ugliness

Most of it is done deliberately, but the look and feel of ‘Scarface’ is just ugly dugly. That shirt that Montana is wearing, holy Christ! Also look at the sets. Miami in the eighties is just terrible. From the refugee camp where Montana and his partners murder the communist Rebenga, to the Miami Beach area where they start their careers as drug runners, these locations are just god awful. The language doesn’t help either: ‘Why don’t you try sticking your head up your ass, see if it fits’, Montana tells Hector. Can you hear Vito Corleone utter such a line? Or how about this one: ‘This town is like a great big pussy just waiting to get fucked.’ That doesn’t sound like ‘Casablanca’ does it? Last but not least: the music. From the cringe worthy synthesizer sounds to eighties hits like ‘She’s on Fire’. It is so wrong, it’s right.

3. The general foulness

‘Scarface’ is in the end a very cynical movie in which the American Dream can only be achieved through extreme violence and corruption. Tony’s quest for power leads to ton’s of dead bodies: even a clown is whacked for god’s sake! A world in which a vile assassin like Tony Montana is the ultimate hero, is just very hard to accept. And the film gets uglier and uglier as it progresses. Tony’s drunken diner speech is the ultimate example of the repellent worldview on display. ‘Is this it? That’s what it’s all about, Manny? Eating, drinking, fucking, sucking? Snorting? Then what? You’re 50. You got a bag for a belly. You got tits, you need a bra. They got hair on them. You got a liver, they got spots on it, and you’re eating this fucking shit, looking like these rich fucking mummies in here… Look at that. A junkie. I got a fucking junkie for a wife. She don’t eat nothing. Sleeps all day with them black shades on. Wakes up with a Quaalude, and who won’t fuck me ‘cause she’s in a coma. I can’t even have a kid with her, Manny. Her womb is so polluted; I can’t even have a fucking little baby with her!’ It is kind of depressing when he puts it like that.

4. The sister storyline

Incest is never a pleasant topic, and even though nothing actually happens sexually between Tony and his sister Gina, it still raises some controversy. It also adds further to the already unpleasant vibe that the movie creates. Tony’s sickening jealousy of every man who even looks at his sister, let alone touches her, leads to aggression and eventually the murder on his best friend Manny. One of the hardest parts to watch involves Gina walking into Tony’s study, undressed, asking him to fuck her while shooting at him.

5. The over-the-top climax

The climax of ‘Scarface’ is so over the top that it is hard to comprehend during the first viewing. Many gangster films end with a massacre, but this is Rambo on cocaine. Fitting how this ending may be, it is so much of everything, that it may affect the judgment of its more critical audience.

None of this really matters though. ‘Scarface’ is a true classic. And though it may not always be appreciated as it should, ‘every dog has its day.’ ‘Scarface’ could go right to the top.

Kenmerken van een échte held

Posted on 16 augustus 2013 by Jeppe Kleijngeld

Door Jeppe Kleyngeld

Ash, The Dude, James Bond, Raoul Duke… ga zo maar door. Ik heb een hoop helden gekend in mijn 33-jaar lange – en ik mag gelukkig zeggen zeer rijke – leven. Maar als ik moet schrijven over wat een echte held typeert, kies ik instinctief toch meteen voor The Man with No Name, het stoere, rauwe en eervolle, door Clint Eastwood vertolkte personage in Sergio Leone’s befaamde Dollars trilogie. En dan specifiek het eerste deel van het drieluik: A Fistful of Dollars (1964).

Het personage lijkt in eerste instantie een opportunist, die tussen twee rivaliserende bendes in gaat staan en geld verdient aan het vermoorden van bendeleden aan beide kanten en het doorsluizen van informatie. Maar hij is geen opportunist. Vanaf het begin is hij betrokken bij de goede mensen in het verhaal. Zij worden onderdrukt door de bendes en The Man with No Name zet alles in wat hij heeft om ze te helpen. Ook het geld dat hij verdient met het omleggen van de slechteriken geeft hij aan de arme mensen. En hij wil er niks terug voor hebben. Op de momenten dat hij niet ingrijpt, heeft dat puur te maken met zijn scherpe intellect. Hij weet dat het soms beter is om zijn tijd af te wachten, om uiteindelijk te kunnen zegevieren.

Wat kenmerkt nu dit personage dat zonder twijfel een inspirerend rolmodel is? Ik noem er vijf.

1. Hij is onbevreesd
The Man with No Name rijdt een beangstigend stadje binnen waar direct een dode man op een paard voorbij komt rijden. Op zijn rug staat ‘Adios Amigo’ geschreven, zien we als het paard waar de dode man op zit langs Eastwood de woestijn in rijdt. Geen probleem, Eastwood heeft zijn doel duidelijk voor ogen en hij treedt het zonder angst tegemoet. Als hij al angst heeft, laat hij zich er in ieder geval niet door weerhouden zijn doelen na te streven.

2. Hij betaalt zijn schulden
Bij binnenkomst in het dode stadje, wordt hij direct beschoten door een stel dronken bandito’s. Hij duikt onder in een herberg, waar hij wat eten en drinken krijgt van de sympathieke eigenaar. Deze man waarschuwt hem gelijk dat als hij blijft, hij zo goed als zeker vermoord zal worden in de strijd tussen de twee clans: de Baxters en de Rojos. Maar omdat The Man with No Name de herbergier niet kan betalen, blijft hij toch net zo lang tot hij genoeg verdiend heeft om hem terug te betalen. Dat getuigt van respect voor de gewone, werkende man.

3. Hij neemt het op voor de zwakkeren
Legendarisch is de scene waarin ‘The Man’ langs de doodgraver loopt (‘get three coffins ready’) en recht op de mannen af wandelt die hem bij het betreden van de stad hebben beschoten. Hij confronteert ze met hun gedrag en neemt het daarbij op voor zijn paard: ‘He is feeling real bad, my mule. You see, he got all riled up when you fired those shots at his feet. You see, I understand that you were just playing’ around. But the mule, he just doesn’t get it. Of course, if you were to all apologize…’ De bandieten lachen hartelijk om zijn verzoek. ‘I don’t think it’s nice, you laughing’, vervolgt hij, nu met een heel gevaarlijke uitdrukking op zijn gezicht. ‘See, my mule don’t like people laughing. He gets the crazy idea you’re laughing at him. Now, if you apologise, like I know you’re going to, I might convince him that you really didn’t mean it.’ 10 seconden later zijn de bandieten dood. Eastwood heeft zich alleen vergist in aantal, dus voert hij de bestelling op bij de doodgraver: ‘My mistake. Four coffins.’ Cooler is niet mogelijk.

4. Hij lijdt ook pijn
The Man with No Name is niet een held wie alles altijd maar gemakkelijk afgaat. Nadat hij de onderdrukte vrouw Marisol heeft bevrijd van de slechte Ramón Rojos en heeft herenigd met haar zoontje Jezus, wordt zijn dubbele agenda ontdekt door Ramón. Hij krijgt een genadeloos pak slaag wat hem bijna het leven kost. Wie zijn doel wil bereiken, moet soms pijn lijden. The Man ondergaat dat als een echte man wat veel respect verdient.

5. Hij heeft niet alleen vaardigheden, hij is ook intelligent
Bandiet Ramon weet het goed te omschrijven; ‘I don’t like that Americano. He is too smart to be just a hired fighter. When someone with that face works with his gun, you can count on two things. He’s fast on the trigger, but he’s also intelligent.’ Hij lijkt tegen het einde van de film echter zijn eigen les vergeten te zijn. Hoe vaak hij The Man ook neerschiet, hij blijft maar opstaan. Een kogelvrij vest kan wonderen doen. Deze scene werd ook bewonderd door Biff Tannen in Back to the Future: Part II. In hoeverre dat een aanbeveling is, valt te bezien, maar een feit blijft dat ze niet veel slimmer komen als The Man with No Name. En hij wint het gevecht uiteindelijk, het laatste kenmerk van deze held der helden. Wat een held, niet?

FRAGMENTEN UIT HET SCHEMERLAND

Categorie archief: Films

Twee woorden waarom de Coen Brothers geniaal zijn: Mike Yanagita

Filth

5 Reasons ‘Scarface’ Rarely Makes it to Critics’ Favorite Lists

Kenmerken van een échte held