The Hobbit: Een persoonlijke reis

Posted on 13 december 2012 by Jeppe Kleijngeld

19 december 2001 – Ik had een dag vrijgenomen van de opleiding journalistiek die ik toen volgde om naar één van de belangrijkste films van mijn leven te gaan; The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring. Het was een woensdag en ik ging in mijn eentje naar Pathe City in Amsterdam en heb de voorstelling van mijn leven gehad. Wat een fantastische filmervaring. Fantastisch in termen van schaal en visueel spektakel. Zonder twijfel, maar belangrijker voor de beleving is uiteindelijk het verhaal over wezens die hun lotsbestemming moeten ontdekken en de moed die dat van ze vergt.

Het is inmiddels 11 jaar geleden – een lange tijd – maar tegelijk lijkt het zo ontzettend kort. Ik wist toen nog niet wat mijn eigen lotsbestemming was, met wie ik zou eindigen en waar. Ik kende haar gek genoeg al wel… Inmiddels is mijn leven behoorlijk veranderd. Ik ben bijna 10 jaar samen met Loesje, we hebben een kind samen, een huis, een eiland, veel dieren. Ik ben opleidingen begonnen en heb ze afgesloten, ik heb een baan – al vijf jaar, Loesje heeft een konijnenopvang. We hebben nieuwe mensen leren kennen, anderen zijn afgevallen…

Op filmgebied is er ook veel veranderd. Sinds Avatar is het de normaalste zaak van de wereld om met een 3D-bril op je hoofd in de bioscoop te zitten. In The Hobbit: An Unexpected Journey gebruiken de makers voor het eerst een ‘48 frames per seconde techniek’, die de film een geweldige diepte en scherpte meegeeft. In scènes waar letterlijk honderden karakters tegelijk alle kanten op bewegen is de dynamische actie met gemak te volgen. Geslaagd experiment dus; voer dit maar in bij alle 3D spektakels.

12 december 2012 – Bijna exact 11 jaar na dato zit ik in de Pathe City voor The Hobbit: An Unexpected Journey. Geregisseerd door één van mijn grootste filmhelden: Peter Jackson, die met The Lord of the Rings trilogie, een tijdloze en monumentale fantasievisie neerzette. Dit zijn de films die ik met mijn kinderen wil kijken op winterse zondagen. The Hobbit sluit hier naadloos bij aan.

Vanaf de eerste minuut, waarin Bilbo ons meeneemt in de fascinerende geschiedenis van de dwergen, was ik weer helemaal terug in Midden-Aarde. Qua opbouw en structuur lijkt me film exact op The Fellowship of the Ring. Na de geschiedenis van de dwergen is de missie duidelijk en stelt tovenaar Gandalf wederom een curieus gezelschap samen om de reis mee te gaan maken. Een cruciaal lid van het gezelschap wordt wederom een hobbit – Bilbo Baggins ditmaal – die eigenlijk niet gewend is veel buiten zijn comfortabele hobbithol te komen. Onderweg komen ze het ene gevaar na het andere tegen – orks, goblins, wargs, reuzen, trollen en donkere magie – terwijl ze dichter bij hun bestemming komen: the lonely mountain (Erebor) waar de magnifieke draak Smaug zich schuilhoud met zijn veroverde goudschat van de dwergen.

Ik was een beetje bang dat de film te lang zou duren sinds Jackson had aangekondigd dat hij The Hobbit in drie delen zou uitbrengen. Het bronmateriaal bedraagt namelijk maar zo’n 250 pagina’s (ter vergelijking: The Lord of the Rings heeft 1300 pagina’s). Mijn angst bleek volledig ongegrond. De film vloog voorbij en iedere scene – of hij nu wel of niet uit het boek kwam – voelde volledig gerechtvaardigd. Wat geweldig dat ons de komende twee jaar rond kerstmis nog zo’n ervaring wacht.

Missie geslaagd dus. Waar Jackson wat mij betreft vooral veel waardering voor verdiend is hoe hij zijn personages zo écht weet te maken. Dat is namelijk cruciaal om publiek mee te krijgen in een fantasiewereld, hoe overtuigend de visuele effecten ook mogen zijn. Slechts weinig filmmakers slagen hier zo goed in als Jackson. De 13 dwergen zijn fantastisch neergezet, en de relatie tussen Bilbo, Gandalf en dwergenleider Thorin Oakenshield is oprecht ontroerend. Geweldig gespeeld door deze drie hoofdpersonen ook, met precies de juiste balans tussen drama en humor. The Hobbit maakt nu al – ik veronderstel bij vele fans van deze films – meteen al een belangrijk deel uit van mijn eigen reis door het leven. Daarom is de titel ‘An Unexpected Journey’ ook zo goed. Het gaat niet alleen om de letterlijke reis die Bilbo gaat maken, maar de reis die ieders leven is. Soms komt er iets op je pad waar je niet om gevraagd hebt, en dan moed tonen en de juiste keuzes maken is wat je maakt als mens – en als hobbit.

Maniac Cop

Posted on 7 oktober 2012 by Jeppe Kleijngeld

Director: William Lustig
Written by: Larry Cohen
Cast: Tom Atkins, Bruce Campbell, Laurene Landon

Year / Country: 1988, USA
Running Time: 85 mins.

In the eighties many, many (perhaps too many) slasher movies saw the light of day, trying to profit from the popularity of genre classics such as Halloween (1978) and Friday the 13th (1980). Many lacked the true passion for the art of exploitation filmmaking though and were merely cash-ins. This can not be said about Maniac Cop, because two inspired exploitation film makers are behind it. Larry Cohen produced and wrote the screenplay and William Lustig directed. Cohen was at the time mostly known as director of blaxploitation flicks Black Caesar and Hell Up in Harlem and the It’s Alive horror trilogy, while Lustig made the controversial Maniac in 1980.

The potential for a real cult treat was certainly there. Besides Cohen and Lustig, the cast had Bruce Campbell and Richard Roundtree in it, enough to make cult fans drool. The concept is also promising: police brutality offers plenty of opportunity for both humour and scares. The poster and tagline really sell this flick: ‘You have the right to remain silent. Forever!’ Great!!! Let’s watch this.

Unfortunately the execution of Maniac Cop is disappointing. As much as I wanted to enjoy this, it fell short on delivery. The positive critique is that the suspense is adequately delivered. The story is what you would expect it to be. A six foot tall cop is killing innocent people in New York and panic spreads through the city. Bruce Campbell’s cop Jack Forrest is wrongfully accused of the killings and he and a few accomplices have to discover the (supernatural) truth and stop the killer.

Why it is disappointing, is mostly because so much potential is wasted. There are no moments in which the police brutality angle is put to good use. There is hardly any humour in the movie and when you have Campbell in your cast that is a deadly sin. The action-packed finale of the film also fails to offer a satisfactory conclusion.

Perhaps part 2, which is said to be Lustig’s favourite entry in the trilogy, has more to offer. The third instalment Maniac Cop 3: Badge of Silence (1993) is best left alone though. When voodoo comes into play, it won’t do much good to this concept.

Rating:

Biography: William Lustig (1955, New York) always enjoyed exploitation flicks and wanted to pursue a career as filmmaker. After working as assistant on a few films, including Michael Winner’s Death Wish, he directed two porn movies under the alias Billy Bagg. In 1980, Lustig found himself at the center of a storm of controversy when he made the disturbing slasher film Maniac. Throughout the eighties and nineties he would continue to make exploitation films, including the Maniac Cop trilogy.

Filmography: Maniac (1980), Vigilante (1983), Maniac Cop (1988), Hit List (1989), Relentless (1989), Maniac Cop 2 (1990), Maniac Cop 3: Badge of Silence (1993), The Expert (1995), Uncle Sam (1996), Conducting Dario Argento’s ‘Opera’ (2011, short doc)

Heavy Metal

Posted on 14 september 2012 by Jeppe Kleijngeld

Director: Gerald Potterton
Written by: Daniel Goldberg, Len Blum, Dan O’Bannon, ao.
Cast (Voices): Rodger Bumpass, Richard Romanus, John Candy, Harold Ramis

Year / Country: 1981, Canada
Running Time: 87 mins.

Heavy Metal opens with a sports car floating through space before landing on Earth. The astronaut driver returns home to his daughter, bringing with him a mysterious green orb he discovered. But the gift turns deadly when the orb reveals its true nature: it comes to life, kills the man, and traps his daughter, declaring itself the embodiment of all evil in the universe. Before attempting to destroy her, it recounts several stories illustrating its corrupting power across time and space.

Based on the groundbreaking magazine Métal Hurlant (launched in France in 1974 and later adapted into the American Heavy Metal in 1977), this Canadian production stitches together multiple short stories, all connected by the malevolent orb known as the Loc-Nar. With a budget close to 10 million dollars, the film captures the spirit of the magazine – a blend of science fiction, fantasy, dark humor, graphic violence, and unapologetic eroticism – elements that have cemented its status as a cult classic. Naturally it also has a Heavy Metal soundtrack with songs by Black Sabbath, Nazareth and Blue Oyster Cult among others.

The voice cast of Heavy Metal features a number of excellent Canadian comedians, including Harold Ramis, John Candy and Eugene Levy. Producer Ivan Reitman also attached a lot of animation and writing talent to the project, so the result has an impressive look and feel, as well as the dialogues and characters that are crisp and entertaining to watch. Another Heavy Metal feature film has been announced quite a few times (after a second movie adaptation in 2000), but this version offers plenty of bizarre aliens, beautiful dames, cynical heroes and power hungry warlords to keep you occupied until it arrives.

Rating:

Biography: Gerald Potterton (1931, London) is a British director, producer and animator. In 1955 he emigrated from the UK to Canada where he started his career in film and animator. In 1968 he worked on the Beatles’ movie Yellow Submarine. In 1981 he made his best-known directorial effort, the animated cult classic Heavy Metal.

Filmography: Hors-d’oeuvre (1960, short), Christmas Cracker (1962, short), My Financial Career (1962, short), The Ride (1963, short), The Railrodder (1965, short), The Quiet Racket (1966, short doc), Cool McCool (1966, TV episodes), Tiki Tiki (1971), The Rainbow Boys (1973), The Remarkable Rocket (1975, short), Canada Vignettes: Winter – Dressing Up (1979, short), Canada Vignettes: Winter – Starting the Car (1979, short), Heavy Metal (1981), The Awful Fate of Melpomenus Jones (1983, short), George and the Christmas Star (1985, TV movie), The Smoggies (1989, TV episodes), The Real Story of Happy Birthday to You (1992, short)

Pure nostalgie: Harley Davidson and the Marlboro Man

Posted on 23 augustus 2012 by Jeppe Kleijngeld

Onlangs had ik weer eens zin in een nostalgische filmervaring. ‘Harley Davidson and the Marlboro Man’ (een 5.6 op IMDb) heb ik wel 10 keer gezien in de jaren 90’, de enige film waarin twee merken in de titel gepromote worden. Ik weet nog dat ik hem voor het eerst gehuurd had met mijn broer Alexander (ook de naam van de bad guy gespeeld door Daniel Baldwin). Ik was meteen verliefd op de film.

Hij begint met de coole hoofdpersoon Harley Davidson die op zijn motor naar Los Angeles rijdt onder het nummer ‘Wanted Dead or Alive’ van Jon Bon Bovi. Dit toepasselijke nummer werd later succesvol gebruikt als hommage in bikerspel GTA IV: The Lost and Damned’. Aangekomen in L.A. herenigt Harley met zijn beste vriend, de stoere rodeocowboy The Marlboro Man, en samen beleven ze een krankzinnig avontuur.

Het is gemakkelijk een film als dit met de grond gelijk te maken, maar hoe fout ie ook is, hij heeft een uniek pluspunt, namelijk de geweldige chemie tussen de hoofdpersonen, gespeeld door Mickey Rourke en Don Johnson. De dialogen zijn ook zeer vermakelijk. ‘It’s better to be dead and cool than alive and uncool.’ Neemt niet weg dat hij zwaar geflopt is destijds las ik op Wikipedia.

Natuurlijk vallen je andere dingen op bij het kijken van zo’n film, dan wanneer je 12 bent. Het is typisch jaren 90’. Iedereen rookt, er zit veel macho gedrag in en er wordt anders met vrouwen omgesprongen. Marlboro vertelt zijn tegenstander die hij met een potje pool heeft verslagen dat hij hem kan betalen met zijn vrouw voor een nacht. Alsof die vrouw er niks over te zeggen heeft. 🙂 Even later laat Harley zijn ontbijt betalen door de vriendin van Marlboro omdat hij blut is. Het maakt hem alleen maar charmanter in plaats van een lamlul. Dit zijn dingen die je in films van nu niet meer aan zal treffen. Er is veel veranderd in twintig jaar.

De 5 hoogtepunten van de film:

Bij het beroven van een bank komen er wat schietgrage gasten in zwarte lange jassen opdraven. Ze blijken kogelvrij te zijn (de jassen zijn van Kevlar). Goede introductie van de bad guys.

De slechteriken slaan terug na de geslaagde overval. Alle vrienden van Harley and Marlboro leggen het loodje in deze scene. Een tragisch moment. 😦

Wanneer ze klem komen te zetten op het dak van een hotel in Las Vegas, ontsnappen onze twee helden door vanaf het dak in het zwembad te springen. Onmogelijk (vanaf die hoogte zou het water cement zijn), maar met veel humor en spanning neergezet. ‘I hate you Harleyyyyyyyyyyy!!!!!!!’

De confrontatie op het vliegtuigenkerkhof. Harley (verschrikkelijke slechte schutter) schiet per ongeluk zijn eigen vriend Marlboro neer… Desondanks verslaan ze de kogelvrije gasten door ze in hun hoofden te blazen. ‘I can’t believe you shot me, you shit bird.’

Nog een confrontatie, ditmaal met Tom Sizemore’s opperboef. De laarzen die Marlboro van zijn wijlen vader heeft gekregen gaan eraan, samen met Sizemore’s foute drugsdealende, Japans sprekende bankdirecteur.