Lucid Dreaming

Onlangs heb ik m’n eerste, korte ‘lucid dream’ meegemaakt; een droom waarin je je ervan bewust bent dat je droomt en waarin je min of meer zelf bepaalt wat je gaat doen en met wie. Ik liep over een grasveld, en besefte opeens dat ik droomde. Toen was ik aan het zweven zoals ik wel vaker doe in dromen. Dit koos ik niet zelf, maar ik besloot dat ik het wel tof vond om te zweven. Ik dacht ook; ‘wat zal ik eens gaan doen in deze droom?’ Ik stak drie joints tegelijk op (wederom niet bewust besloten) en moest lachen. Al deze tijd bleef ik me er bewust van dat ik droomde. Toen voelde ik me wat eenzaam worden en daar verschenen Loesje en Rosa. Ik omhelsde Rosa en mijn geest slipte langzaam terug weer in het onderbewuste. Dit was een korte lucid dream die naar meer smaakte. Dankzij mijn neefje Quinten heb ik tips hoe ik mijn geest hiertoe kan trainen:

1. Een droomjournaal bijhouden waarin je dromen en de emoties die je voelde meteen na het ontwaken noteert.
2. Vraag jezelf elke paar uur als je wakker bent; droom ik nu? Met genoeg oefening, ga je dit jezelf ook in dromen afvragen.
3. Herhaal voor je gaat slapen: ik zal me er bewust van zijn als ik droom. Blijf dit herhalen totdat je bewustzijn langzaam overgaat in slaapmodus.
4. Leer droomsignalen herkennen. Lees door je journaal en zoek naar droomsignalen: situaties of gevoelens die je zou kunnen herkennen als je droomt. Voor mij is door de lucht zweven er zo een.
5. Overweeg een lichtalarm aan te schaffen. Lichte stimulansen tijdens REM-slaap, zoals licht of geluid, kunnen de dromer ervan bewust maken dat hij droomt.

Via: http://www.wikihow.com/Lucid-Dream

Big data en de waarheid

Aan het toenemende vertrouwen op data voor al onze beslissingen kleeft een risico. Namelijk dat we denken dat de wereld begrijpelijk en voorspelbaar is. Dat is de wereld niet, zeker niet bij zaken waar menselijk gedrag een rol speelt. Bij de verkiezing is de VS keek men naar het verleden. ‘Zo ging het toch altijd?’ Maar de wereld verandert continu, dus zaten de forecasters er compleet naast.

In een incident van iets kleinere magnitude ervoer ik afgelopen zomer in Frankrijk hoe data kan leiden tot verkeerde conclusies. Ik moest Loesje en Rosa naar het vliegveld navigeren en vertrouwde daarbij op het feilloze Google Maps. Toen we door allerlei kleine en verlaten dorpjes werden gestuurd, schijnbaar verder weg van het vliegveld, kreeg Loesje een vreemd gevoel. ‘Zou dit wel kloppen?’ Tuurlijk, riep ik. Google kan het niet verkeerd hebben. De rit eindigde op een doodlopend landweggetje. En deze versperring was niet dagen daarvoor opgeworpen:

big-data-de-waarheid

Na lang in een deuk te hebben gelegen, gaf ik natuurlijk ruiterlijk toe dat mijn blinde vertrouwen in dit op data-gebaseerde product onterecht was geweest. Data is prima om beslissingen te ondersteunen, maar we moeten nooit stoppen met kritisch nadenken. Wat de big-data-aanprijzers (werkzaam voor softwareleveranciers) ons ook willen doen geloven, onze subliem afgestemde intuïtie blijft het beste kompas wat er bestaat. Of die nu van God/het universum afkomstig is of gewoon door onze ervaringen gecreëerd wordt. Kortom: trust your gut and not just the data.

De balans opmaken

Collega’s en andere bekenden uit Amsterdam vragen me wel eens hoe het me bevalt in een afgelegen gehucht als Schermerhorn te wonen. Ik moet ze eigenlijk onderstaande foto laten zien: zulke uitzichten zie je hier bijna voortdurend. Maar dan nog: het is niet ieders kopje thee. Het hangt er helemaal vanaf waar je prioriteiten liggen in het leven.

schermerhorn

Als financieel management-redacteur houdt ik me bezig met balansen. Maar behalve de balans die de accountant opmaakt, kent het leven ook een balans bestaande uit de vier gebieden waar je aandacht naar uit kan gaan. Dat zijn:
1. Lichamelijk
2. Sociaal
3. Intellectueel
4. Spiritueel

In de ideale balans zijn deze gebieden met elkaar in evenwicht, maar bijna iedereen zal zich meer tot bepaalde gebieden aangetrokken voelen dan anderen. Vaak werken deze gebieden als magneten. Je hebt echte sport en health freaks – die irritante tips posten op Twitter en Facebook over ontslakken en hoe je groentesmoothies kunt maken – maar die niet meer dan één boek per jaar lezen. Of mensen die voortdurend in de kroeg hangen met vrienden. Onder dat laatste vallen veel van mijn collega’s. Het zijn extraverten terwijl ik een uitgesproken introvert ben.

‘Waarom neem jij je telefoon nooit op?’ werd me vroeger altijd verweten. Wat een verademing om ‘Quiet: The Power of Introverts in a World That Can’t Stop Talking’ van Susan Cain te lezen. Ik begrijp nu waarom ik mijn telefoon liever op voicemail laat overgaan, me niet graag in grote groepen bevind, het liefst een-op-een-gesprekken voer en niet zo snel ben met het leveren van gevatte commentaren. Dit is gewoon hoe mijn brein gestructureerd is.

Waarschijnlijk mede vanwege mijn introversie hebben de laatste twee gebieden mijn absolute voorkeur. Mijn intellectuele ontwikkeling staat voorop; lezen, leren, schrijven, films kijken, et cetera. Allemaal activiteiten die ik hier in Schermerhorn in alle rust kan ontplooien. Onder de spirituele kant versta ik nadenken over het leven, mediteren, me verdiepen in cultuur en filosofie, de natuur ervaren en af en toe een trip op paddo’s of ayahuasca nemen al is dat wel een tijd geleden. Ik noem mezelf weleens een kluizenaar met familie.

Nee, ik zou het niet omruilen voor Amsterdam al zitten er zeker voordelen aan om in de stad te wonen. Ook een introvert heeft weleens behoefte om wat actie op te zoeken. Aan de andere kant, café ’s Lands Welvaren zit om de hoek; daar kan ik me tot diep in de nacht bezatten met de plaatselijke alcobrigade. Ik ben dus op alle vlakken gezegend.

Man’s Search For Meaning

‘He who has a why can almost endure any how’
NIETZSCHE

Mijn zoektocht naar de betekenis van het leven lijkt voltooid na het lezen van Viktor Frankl’s ‘Man’s Search for Meaning’ uit 1946.

Man's Search For Meaning15

Frankl overleefde in de Tweede Wereldoorlog verschillende concentratiekampen, waaronder Auschwitz, en bedacht vervolgens – deels gebaseerd op basis van zijn eigen ervaringen en observaties in het kamp – een nieuw soort psychotherapie genaamd ‘logotherapy’. Logotherapie is een vorm van existentiële analyse, een zoektocht naar betekenis voor de patiënt. De meeste, zo niet alle, levensproblemen zijn terug te voeren op de zoektocht naar betekenis, volgens Frankl.

Dit is een positiever uitgangspunt van Ernest Becker die in ‘The Denial of Death’ stelt dat angst voor de dood onze voornaamste drijfveer is.

Volgens Frankl heeft ieder mens een vrijelijk gekozen taak nodig voor hem of haar om te vervullen. Deze taak geeft betekenis aan zijn/haar leven. De betekenis van het leven verschilt van persoon tot persoon en van moment tot moment. Vraag aan een schaakmeester wat de best mogelijke zet is en dan kan hij dat niet in zijn algemeenheid beantwoorden. Het hangt af van de tegenstander en de positie van de stukken. Zo is het ook met onze individuele zoektocht naar betekenis. Iedereen kan de vraag alleen voor zichzelf beantwoorden en – heel belangrijk – is daar zelf verantwoordelijk voor.

De logotherapeut helpt de patiënt om het hele veld rondom hem/haar zichtbaar te maken zodat de keuzes duidelijker worden. Frankl beschrijft de situatie van een man die bij hem kwam en er niet overheen kwam dat zijn vrouw was overleden. Frankl vroeg hem; ‘wat als het andersom was geweest?’ De man antwoorde dat dat rampzalig was geweest; zijn vrouw was kapot geweest. Frankl vertelde hem toen dat hij hier al veel betekenis uit kon halen; door zijn opoffering hoefde zijn vrouw niet te lijden. De man begreep het en hij liep zonder nog wat te zeggen het kantoor uit.

Er zijn drie manieren om betekenis te ontdekken:
1. Een werk voltooien of een daad stellen.
2. Iets ervaren of een bijzondere ontmoeting meemaken (liefde, natuur, schoonheid, waarheid, goedheid).
3. De houding die we aannemen ten aanzien van onvermijdelijk lijden.

Die laatste licht Frankl toe aan de hand van zijn Holocaust-ervaring. Zelfs in die horror kun je je nog voorstellen dat jouw dierbaren naar je kijken en aan je denken. Hoe wil jij dat ze zien hoe jij je lijden draagt? Dat is betekenis geven aan onvermijdelijk lijden. En het lijden houdt op lijden te zijn wanneer er betekenis gevonden wordt.

Tot slot een waardevol advies voor het ontdekken van betekenis; leef je leven alsof je het al voor de tweede keer leeft, en dat je het tijdens je eerste leven al zo verkeerd hebt gedaan als je nu op het punt staat te doen.