Those Were the DVDays

Na 20 jaar verzamelen is het nu eindelijk afgelopen. Mijn DVD-collectie ligt in mappen op zolder. Voor schijfjes is geen plaats meer op deze wereld. Alles is streambaar of downloadbaar. En dat is oké, beter voor het milieu ook. Maar voor het plezier van het verzamelen bestaat in deze tijd nog geen vervanger.

Ik begon halverwege de jaren 90’ met het aanleggen van een VHS-collectie (voor de jongere lezer: videobanden). Dit waren de jaren dat je films nog moest huren bij de lokale videotheek. Ik kocht de echte topfilms die ik wilde bezitten bij o.a. Free Record Shop, Blokker, Virgin Megastore, Fame, Boudisque, en de inkoopafdeling van verschillende videotheken. Niet toevallig bijna allemaal zaken die nu uit het straatbeeld zijn verdwenen. Zij konden de omslag niet maken naar de nieuwe tijd.

Toen we het nieuwe millennium naderde , kreeg ik mijn eerste DVD: Naked Lunch van David Cronenberg. Er volgde er snel meer. DVD’s boden in die tijd nog twee voordelen. Ten eerste kon je opeens unieke films krijgen, via o.a. Amazon, Boudisque en Concerto, die ik daarvoor nog nooit ergens had kunnen vinden. Ik begon cult films te verzamelen: oude horror klassiekers, obscure spaghettiwesterns en blaxploitation klassiekers zoals Foxy Brown en Cleopatra Jones. Langzaam groeide mijn verzameling uit tot een echte super collectie.

Het tweede voordeel van DVD’s was dat het de enige manier was om series – die in die tijd aan een snelle opmars bezig waren – on demand te zien. In 2004, toen ik studeerde in Haarlem, ging ik maar eens het eerste seizoen van The Sopranos op DVD scoren. Ik had een artikel gelezen over hoe briljant de psychotherapie in de serie was weergegeven. “Wedden dat je hier binnen twee weken terug bent om seizoen 2 te halen?” zei de verkoper. Hij had helemaal gelijk; ik raakte binnen de kortste keren hooked aan de belevenissen van Tony Soprano en zijn New Jersey maffiaclan. Die dagen op m’n studentenkamertje waren misschien wel de beste televisie-uren van mijn hele leven. Hiermee wil ik zeggen; weet wat je beleeft als je het beleeft, want misschien beleef je het wel nooit meer.

Inmiddels hebben streamingdiensten het hele serie-aanbod overgenomen. Netflix brengt veel door hun geproduceerde content niet eens meer uit op DVD. De obscure cult films zijn inmiddels ook te vinden via download-sites. Niet helemaal legaal natuurlijk, maar daar hebben de meeste moderne filmkijkers maling aan. Kortom, het bezitten van films via een fysiek medium heeft veel van zijn waarde verloren. Natuurlijk kun je nog wel digitaal films kopen via bijvoorbeeld iTunes, wat ik als karma-gelovige nog wel eens doe, maar dit biedt natuurlijk niet de vreugde van de zoektocht naar bijzondere titels.

Er is nog tenminste één plek in Nederland waar ik uit nostalgie terecht kan voor een zoektocht naar speciale films: Concerto aan de Utrechtsestraat in Amsterdam. Niks heerlijkers dan een uur lang door alle bakken gaan en te vertrekken met een stapel nooit-geziene juweeltjes onder de arm.

Voor deze activiteit bestaat nog geen equivalent in het digitale domein. Misschien een kans voor een nieuwe businessmodel. De fysieke wereld en virtuele wereld gaan steeds meer integreren en op elkaar lijken. Het verzamelen van films via iTunes is saai en lijkt in niks op deze speciale ervaring. Een slimme ondernemer zou het type verzamelaars als ik als klant kunnen maken wanneer hij er in slaagt die bijzondere ervaring in een virtuele omgeving mogelijk te maken. Een klein marktsegment weliswaar, maar wel eentje die bereid is een flink budget te besteden.

Tot die tijd,
Thank you for the DVDays!

E-boek: Fragmenten 2010-2019

Het mooie van deze tijd is dat iedereen eigen boeken kan uitgeven. Dit is niet langer alleen weggelegd voor gevestigde schrijvers en beroemdheden.

Een boek of een film is een manier om dingen vast te houden. Ik heb daar altijd naar gestreefd. Misschien komt mijn passie voor film daar wel vandaan. Het vastleggen van de tijd, van levens, van mijn leven. Maar ik besef nu dat dit onmogelijk is. Films uit de jaren 50’ worden zelden meer bekeken, behalve door filmstudenten en historici. De echte klassiekers blijven geconserveerd, maar echt vasthouden, vereeuwigen, is bijzonder lastig. We leven misschien wel voor eeuwig, maar wel in een continu veranderende vorm en gedaante. Als bewustzijn zijn we continu aan het evolueren. Van lucide naar onbewust en van verlicht naar totaal onwetend.

Toch is publiceren zinvol als onderdeel van het leerproces. Dus without further ado, hierbij het resultaat van tien jaar bloggen. Een selectie van mijn favoriete verhalen van de afgelopen tien jaar. Enjoy.

Lees hier Fragmenten uit het Schemerland – Volume 1

Why Bringing Back Palpatine in Ep IX was the Right Decision

Like always when a Star Wars movie is released, the fans and general public are bitching and complaining. One of the major complaints about the recently released Episode XI: The Rise of Skywalker, was that it brought back the presumed dead emperor Palpatine. They think this is a chickenshit move to please fans who were unhappy about the direction the previous installment – The Last Jedi – was taking the franchise. I’m about to tell them why they are wrong.

First of all, if you accept the decision to make episode VII, VIII and IX in the first place, you’ll have to accept the rise of a powerful new enemy. It is called Star Wars after all; there has to be conflict between the forces of good and evil. This enemy must also be very powerful. At least as powerful as the defeated empire. Or there won’t be much tension. This new force of evil became The First Order.

Secondly, who is gonna command this mighty new enemy? It seemed that Supreme Leader Snoke was the brains behind it, but that would have been strange and unsatisfying. Don’t forget, it took Palpatine a whole trilogy (episode I, II, and III) to build up the Galactic Empire through an elaborate Master Plan. Are we supposed to believe that out of nowhere, a dark lord would arrive and overpower the newly established republic? No way. Only the master of the dark arts of the Sith could manage such a feat.

And thus, Palpatine somehow survived his fall in Return of the Jedi, and in the shadows of Exegol worked on his revenge. I like the idea that he created Snoke to do his bidding. And now, finally after 42 years of Star Wars films, he is finally defeated and the force is balanced once again. Yes I know, Anakin Skywalker had already brought balance. But again, if you accept the decision to make new movies in the Skywalker timeline, you’ll have to accept that there are still major tremors in the force that have to be evened out.

Yes, The Rise of Skywalker, is a safe movie. Rather than taking chances it sticks to the familiar elements Lucas created long ago. But it is visually stunning, features great acting, and brings an emotional punch or two. J. J. Abrams did an excellent job and now, Star Wars is really really finished. We might have to wait a very long time before the next really epic fantasy series comes along…

Perfecte kerstfilm: Die Hard (1988)

Mijn favoriete film voor de feestdagen. Een actiefilm met een intelligent script. Iets wat niet te vaak voorkomt. Bruce (wat is hij jong hier!) Willis speelt de eigenwijze New Yorkse agent John McClane, die op kerstavond in een groot kantoorgebouw te maken krijgt met een groep Duitse ‘terroristen’ (eigenlijk meer dieven), die luisteren naar namen als Hans, Karl, Marco en Heinrich. De perfecte schurken. Buiten het uitmuntende script is het vooral genieten van de optredens van Willis en lead terrorist Hans Gruber (Alan Rickman), de briljante actiescènes, de humor en het prachtige camerawerk van onze eigen Jan de Bont. Zo worden ze niet meer gemaakt.