Jawel, ik ben de gelukkige bezitter van het album ‘Get Back’ van ‘The Beatles’. ‘Boeit mij dat wat?’, zul je vast denken, maar een Beatles verzamelaar zal het wel begrijpen. Ook al vond ik het album altijd onvoorstelbaar slecht (voor ‘The Beatles’ dan), het is niet meer te krijgen op Amazon, en iets bezitten dat schaars is maakt dat je er toch waarde aan toekent.
Onlangs heb ik ook ‘Let It Be’ aangeschaft en daarmee heb ik bijna alle muziek van ‘The Beatles’ compleet, wat niet zo indrukwekkend lijkt, maar je kunt je vergissen in hoeveel ze gemaakt hebben. George Harrison schreef hun productiviteit toe aan Paul McCartney in de documentaire over zijn leven ‘Living in the Material World‘. ‘Zaten we lekker in het zonnetje en ging de telefoon. We wisten dat het Paul was. Hij wilde dat we weer aan het werk gingen.’
Een klein stukje geschiedenis. ‘Let It Be’ is het laatst uitgebrachte album van de groep. Het verscheen in 1970, een maand nadat de groep definitief uit elkaar was gegaan. De opnames waren echter gemaakt voor de opnames van hun legendarische album ‘Abbey Road’ en veel fans vinden dat dat dan ook hun laatste album moet zijn. Wat in ieder geval duidelijk is, is dat ‘Abbey Road’ een onvoorstelbaar betere afsluiter zou zijn geweest dan ‘Let It Be’. Het verschil in kwaliteit is werkelijk enorm.
Op Amazon krijgt ‘Let It Be‘ veel vijf-ster kritieken en dat vind ik persoonlijk echt te veel eer voor wat zonder twijfel hun zwakste album is. Veel van de liedjes staan ook op ‘Get Back’ wat ik dus nooit wat vond. Ik weet nu waarom dat is. De titel ‘Get Back’ refereert aan het plan van de band om weer live te gaan toeren, iets dat ze op dat punt in 1969 (het jaar van de opnames) compleet verleerd waren. Het album – dat diende als soundtrack voor een film die ze toen aan het maken waren – zou vooral live opnames bevatten en geen dubbele lagen meer, zoals de briljante studioplaten die ze de jaren ervoor hadden afgeleverd.
Als groot fan van hun studioalbums, zoals ‘Rubber Soul’, ‘Revolver’ en ‘St. Peppers Lonely Hearts Club Band’ was ik verwend met de mooiste studio-opnames ooit gemaakt (nu nog steeds). Vanuit dat referentiepunt ‘Get Back’ luisteren is als slapen op een spijkermat als je gewend bent aan een hemelbed. Bij ‘Let It Be’ was mijn verwachtingspatroon compleet anders – ik verwachte het niet goed te vinden – en daardoor viel het album me erg mee.
Een meesterwerk is het niet, maar er staan wel pareltjes op. Drie om precies te zijn: ‘Two of Us’, ‘Let It Be’ en ‘The Long and Winding Road’. Bij het luisteren naar ‘Get Back’ waren deze drie toppers me ontgaan vanwege de slechte geluidskwaliteit. De andere songs lijken qua stijl vooral overblijfselen van ‘The White Album’ dat ze daarvoor opnamen. En er zitten best aardige tracks bij zoals ‘Dig a Pony’, ‘Across the Universe’ en natuurlijk ‘Get Back’.
Met een nieuwe blik, of liever een nieuw gehoor, ben ik vervolgens opnieuw naar het ‘Get Back’ album gaan luisteren en die ervaring is verbeterd. De gebrekkige geluidskwaliteit maakt het nog steeds lastig optimaal te genieten van de plaat, maar het is nu wel ‘iets’ terwijl het eerst niets was.
Wat zijn uiteindelijk de verschillende tussen ‘Get Back’ en ‘Let It Be’?
– De geluidskwaliteit van ‘Let It Be’ is een stukje beter, maar heeft nog wel dat ‘live performance’ gevoel dat ze nastreefden tijdens de ‘Get Back’ sessies. Verschillende tracks zijn ook live opnames van een concert.
– Op ‘Get Back’ (mijn bootleg versie tenminste) staan twee tracks die niet op ‘Let It Be’ staan: ‘Don’t Let Me Down’, een mooie compositie die zo van ‘Abbey Road’ afkomstig zou kunnen zijn, en ‘Teddy Boy’ dat nozem betekent in Liverpool, refererend aan ‘The Beatles’ in hun beginjaren, dat waren nozems.
– Op ‘Let It Be’ staan weer twee tracks die niet op ‘Get Back’ staan: ‘Across the Universe’ en ‘I Me Mine’ (de laatste Beatles song ooit opgenomen).
Dat is het wel. Natuurlijk zijn er ook verschillen in coverart. ‘Get Back’ is een visuele referentie aan hun eerste album ‘Please Please Me’. Op ‘Let It Be’ staan gewoon vier hoofden van de bandleden. Waarom ze daarvoor gekozen hebben weet ik niet; het is een lelijke cover. Misschien omdat de band toen al uit elkaar was en ze iets moesten doen waarvoor ze de band niet bij elkaar hoefden te brengen.
Vanwege de geluidskwaliteit zou ik toch kiezen voor ‘Let It Be’ als een keuze überhaupt nodig was. Moet je dit album hebben als Beatle Maniac? Ja, bij de drie eerder genoemde pareltjes vergeet je weer even dat de band hier op het punt stond uit elkaar te vallen, en wordt je herinnerd aan het geniale samenspel van deze vier muzikale genieën uit Liverpool.
