Existentialisme

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Existentialisme. Een prachtig woord vind ik dat; existentialisme. Natuurlijk is er een woordenboek/wikipedia uitleg van, maar ik wil het hebben over mijn subjectieve benadering van de term. Allereerst moet ik vaak denken aan de film Vanishing Point, een bekende roadmovie uit de jaren 70’ waarin de hoofdpersoon rondrijdt in een Dodge Challenger. Hij heeft geen doel; hij rijdt gewoon om het rijden.

Als ik het betrek op mijn eigen leven, denk ik vooral aan Griekenland, 2007. Ik was hier met Loesje dierenwelzijnwerk aan het doen bij wijze van onze huwelijksreis. Dit kwam veelal neer op het schoonmaken van honden en kattenhokken, maar we hebben ook een hoop reddingsmissies uitgevoerd. We zijn bijna heel Kreta doorgereden in onze reis van drie maanden. Tijdens deze tochtjes had ik vaak dat existentialistische gevoel; rondrijden, niet altijd met een heel duidelijk doel, slechts een richtlijn. De ene sigaret na de andere rokend. Een heerlijk gevoel waarin ik echt stilstond bij het moment in tijd. Hier leef ik in het nu.

Existentialisme

In het ‘normale’ leven van afwisselend werken en weekend is er minder vaak sprake van zulke momenten. Tijdens reizen waarbij je ‘niet echt iets hoeft’ komt dat gevoel toch het sterkste naar voren. Maar toch klopt dit niet helemaal. In Schermerhorn voelt het altijd wel een beetje als vakantie. Vooral in de zomer wanneer ik het Konijneneiland onderhoud, krijg ik vaak sterk dat ‘plaats en tijd’ gevoel. Afgelopen zomer had ik een houten mini-piertje gebouwd om gemakkelijker bij het water te kunnen. Dit was duidelijk zo’n moment waarin ik dacht; dit is het hier en nu. Misschien zijn er nog restanten van dit piertje te vinden over 100 jaar, maar nu beleef ik dit moment in dit specifieke ruimte-tijdsvacuüm. Een heel prettig gevoel.

Wat betekent zo’n moment in het hele universum? Het leven van een mens is misschien een potloodstreepje op The Empire State Building, maar toch voelt het relevant op zo’n moment, terwijl je gewoon iets simpels aan het doen bent waarvan de impact op de wereld minimaal is. Existentialisme, een prachtig begrip waar je met een beetje bewustwording volop van kunt genieten.

Ik zou dat gevoel wel vaker willen hebben. In het dagelijks leven ben ik altijd bezig met doelen; zorgen voor het gezin, targets halen op het werk, klusjes doen, toch voldoende vrije tijd genieten, uitstapjes maken, die laatste film van Tarantino (Django Unchained) zien, me verder verdiepen in mijn vakgebied, lezen, et cetera. Kun je die existentialistische gevoelens niet plannen? Nee, spontaniteit is een noodzakelijk component. Je kunt het wel helpen door bijvoorbeeld te mediteren en je hoofd leeg te maken. Ook reizen maken helpt mee, maar omdat dat er financieel niet in zit zal ik vaker in mijn bootje moeten stappen. Varen zonder doel, gewoon om het varen. Het bestaan is een vreemd iets, we doen het iedere dag, maar weten niet altijd zo goed hoe. ‘Gewoon’ maar leven, ook al is het verre van gewoon, lijkt het beste te werken.

Intermezzo #29

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Nobody feels any pain.
Tonight as I stand inside the rain.
Everybody knows.
That Baby’s got new clothes.
But lately I see her ribbons and her bows.
Have fallen from her curls.

She takes just like a woman, yes she does.
She makes love just like a woman, yes she does.
And she aches just like a woman.
But she breaks just like a little girl.

Just Like a Woman
Bob Dylan (1966), Blonde on Blonde

Geen empathie in het land van de zieken en verdoemden

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Door Jeppe Kleijngeld

Het is bekend dat in het dierenrijk, dieren vaak hun zieke soortgenoten afstoten. In een wrede wereld waarin overleven centraal staat, is er geen ruimte voor zwakte en mededogen. Een snelle dood is de beste hoop voor een ziek en gebroken exemplaar. Leven is lijden, maar lijden zonder leven is geen leven, dus laat het dan maar afgelopen zijn.

Ik heb gemerkt dat het hedendaagse mensenrijk niet anders functioneert. Het is een volslagen illusie dat we ruimte hebben voor diegene die niet langer kunnen meedraaien in de altijd maar opgewekte rattenmolen waarin we allemaal zitten opgesloten.

De welvaart heeft ons veel gebracht. Als je bijvoorbeeld een been verliest bij een ongeluk, krijg je van de medische wetenschap een kunstbeen op kosten van ons maatschappelijke ziektepotje. Maar krijg je ook mentale support om je te helpen dealen met het feit dat je niet meer zo hard kunt meelopen met de status quo? Dat is maar zeer de vraag…

Wanneer de diagnose chronische pijn luidt, zullen mensen al snel verstarren. Ze hebben er geen plaats voor in hun schijnperfecte wereld. Ze zullen het oprecht rot voor je vinden – eventjes – maar zich vooral zeer ongemakkelijk voor zichzelf voelen. Zolang er nog hoop is op een medische oplossing, zal dat de gemakkelijke mentale ontsnappingsroute zijn (‘ach, het komt wel goed joh!’), maar als de diagnose ‘levenslang’ gesteld wordt, gebeurt er wat anders met mensen. Ze schieten terug in hun dierenmodus, maar beseffen tegelijkertijd dat uitstoting in ons vredelievende en zogenaamd sociale maatschappij niet tot de gangbare opties behoort. ‘Hoe gezellig blijft hij er onder?’, zullen ze zich (soms hardop) afvragen. ‘Is hij nog wel een gezellige gozer op de borrel, het uitstapje, de wintersport? Of gaat hij alleen maar zitten treuren en de atmosfeer verzieken met zijn negativisme?

In vroeger tijden waren mensen an sich weinig vrolijke fransen. Er was redelijk weinig om vrolijk over te zijn met armoede, honger, sterfte en verdriet in het kwadraat. Wat ik al schreef, de welvaart heeft ons veel gebracht. Maar de tolerantie voor lijden is dusdanig afgenomen dat het ons ontbeert aan oprechte empathie vanuit het hart, het soort waar een zieke écht wat aan heeft kortom. Mensen zullen nu het zieke exemplaar dood wensen. Niet bewust of vanuit slechte intenties, maar ze zullen het wel doen omdat dit evolutionair zit ingebakken. Beter worden of sterven, dat zijn de opties waar we mee kunnen leven. De tussenweg – afvaren langs de rivier de Styx – is niet vertrouwd, niet veilig en niet acceptabel. Dan maar negeren het probleem en doen alsof.

Ik voel me wél erg comfortabel bij de rivier de Styx en zal deze met volle overtuiging afvaren tot het einde, waar dat ook mag zijn. In het perfecte Facebook-wereldje heb ik me sowieso nooit thuis gevoelt. Vrij leven of sterven, dat is waar het voor mij om draait. Bovendien is er nog altijd goede drugs, iets moois dat de mens heeft voortgebracht om het lichamelijke ongenoegen van de zieken en verdoemden te verzachten. Op het gebied van mentale pijn hebben we echter nog hééééééééle grote stappen te zetten om uit de voetsporen van onze voorouders te treden.
Evolutie

Ondernemers, gebruik fears and greeds in je marketing voor optimaal resultaat (als je het niet doet zul je falen)

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Fears and Greeds
Marketing is niet veel meer dan het bereiken van de juiste mensen op de juiste plaats en tijd met de juiste boodschap. Ik wil me in deze blog vooral richten op dat laatste aspect: de juiste boodschap. Bij mijn huidige werkgever is er goed bij me ingeramd altijd fears and greeds in deze boodschap te stoppen. Dit is simpel te vertalen in: waar gaat het mis en wat valt er te halen? Inspelen op de basisemoties van je doelgroep werkt altijd.

Een voorbeeld in de eerste categorie. Mijn werkgever geeft al sinds oprichting de training Actief in Overnames. Deze training is onder andere gericht op ondernemers die hun bedrijf willen verkopen. Op een advertentie zet hij een vrouw die letterlijk met de handen in het haar zit. Er staat in koeienletters de tekst bij: ‘Ik heb mijn bedrijf voor te weinig verkocht’. FEAR.

Een fear uit de consumentenmarkt is bijvoorbeeld de musical Wicked. De boodschap luidt; ‘de aller aller laatste voorstelling ooit komt er aan. Zorg dat je erbij bent.’ Mensen trappen er kennelijk in, want de voorstelling is continu uitverkocht. Een van de meest effectieve (en meest verwerpelijke) fears wordt gebruikt door de Nationale Postcode Loterij. Stel dat de SuperPostcodeprijs in jouw straat valt en jij geen loten hebt… Of nog erger, stel dat die enorme eikel van een buurman van je drie loten heeft en jou straks vanuit zijn nieuwe Porsche aanspreekt; ‘oh, jij had geen loten gekocht?’ De angst leidt tot een onmiddellijke aankoop van loten.

Greeds vind je overal. ‘Vier ontspannen vakantie in de zon’, adverteert reisorganisatie Thomas Cook. Een Mars-reep ‘geeft je energie’. Mode en parfum merken zetten constant beroemdheden op hun posters en advertenties, zodat het toegankelijk lijkt om ook zo te worden als je hun kleren draagt of luchtjes opspuit. Wederom is het de Postcode Loterij die perfect inspeelt op de greeds van mensen. Hun laatste ‘greeds’ luiden: ‘Grootste prijzenpot ooit van € 215 miljoen!’ en ‘Kanjer van € 40 miljoen valt in Nuenen!’

Mijn stelling is dat ondernemers in het MKB ook veel meer fears and greeds moeten inzetten. Ik zie namelijk nog heel vaak kleinere ondernemers die helemaal niet duidelijk maken wat hun toegevoegde waarde is. Een loodgieter zou bijvoorbeeld kunnen stellen; ‘voorkom dat je onverwacht in de kou komt te zitten in de winter. Neem contact op voor een onderhoudsbeurt van je ketel.’ Een alternatieve behandelaar kan stellen: ‘Leer duidelijk grenzen stellen aan je omgeving’. Een financieel adviseur zou kunnen adverteren met; ‘Laat je helpen met je aangifte en voorkom naheffingen’.

De fears en greeds-techniek is heel simpel en doeltreffend. Dus ondernemers, gebruik fears and greeds in je marketing voor optimaal resultaat. Als je het niet doet zul je falen.