Not Quite Hollywood

Director: Mark Hartley
Written by: Mark Hartley
Features: Dan Burstall, Bob Ellis, Dennis Hopper, Russell Mulcahy

Year / Country: 2008, Australia / USA
Running Time: 99 mins.

The title Not Quite Hollywood is not a misnomer. The exploitation pictures that have been coming out of Australia since the early seventies are characterized by sleazy sex and cheap violence. This delicious story of OZploitation explores the realms of Australian B-cinema through interviews with key players from the industry as well as fans and critics like Quentin Tarantino.

Not Quite Hollywood is basically told in three segments; sex, horror and car movies. The first genre took off in the seventies when new freedoms were won and the strong censorship was cut down. Besides sex, sex, sex, this segment also treats some of the more commercial Australian export successes such as Stork and the Barry McKenzie movies, prime examples of bad taste. The films that came out in this time are placed in a cultural context. As one of the interviewees describes it: The movies were not about who Australians really were, but how they wanted the outside world to think they were.

The second part focuses mostly on horror films. Apart from absolute rubbish, some very competent horror films were made in Ozzy. The slasher Patrick was such a huge success that the Italians even made an unauthorized sequel called Patrick Vive Ancora. The final chapter is all about car movies such as the famous Mad Max, a genre the Australians do very well.

This film is the perfect pick for a beer night with your mates. The upbeat and often hilarious documentary not only entertains, but also provides many ideas for fun exploitation flicks to (re-)watch later on. If the whole Ozzy slang is unknown to you, subtitles are recommended.

Rating:

Biography: Mark Hartley has made Australian B-cinema his specialty. After directing several documentaries / making-offs on classic Australian cult movies, he made the ultimate documentary about OZploitation called Not Quite Hollywood. He is also Australia’s busiest music video maker, directing over 150 promos for local and international artists including Powderfinger, The Living End, Sophie Monk, The Cruel Sea and Joe Cocker.

Filmography (a selection): A Date with Destiny (1990, short) / Which Way Did They Go, Skip (2003, short doc) / Turkey Shoot: Blood and Thunder Memories (2003, short doc) / Meet the Team: The Making of ‘The Club’ (2003, short doc) / ‘Fantasm’ Penetrated (2004, short doc) / Puttin’ on the Show: The Making of ‘Starstruck’ (2004, short doc) / A Dream Within a Dream: The Making of ‘Picnic at Hanging Rock’ (2004, doc) / Crashing the Party: The Making of ‘Don’s Party’ (2005, doc) / Thrills and Nuclear Spills: The Making of ‘The Chain Reaction’ (2005, short doc) / Jaws on Trotters: The Making of ‘Razorback’ (2005, doc) / The Adventures of Bazza in Chunderland: The Making of ‘The Adventures of Barry McKenzie’ (2007, doc) / Not Quite Hollywood (2008, doc).

De statische status van Filmdungeon.com

Zoals ik de vele duizenden fans van Filmdungeon.com regelmatig moet uitleggen, ligt de site momenteel plat. Nee, niet waar. Platliggen betekent niet toegankelijk, en de site is nog wel toegankelijk. Een betere omschrijving is dat de site stilstaat. Niet dat Filmdungeon.com overleden is, maar er gebeurt niks meer op het platform.

De reden is een technische: ik kan er niks meer aan veranderen. Niet dat ik er nog veel tijd voor had, maar ik zou op zijn minst de content op de homepage af en toe verversen als het kon. Maar dat kan niet meer sinds mijn computer gecrasht is en dat kan niet meer hersteld worden. De laatste content heb ik er een jaar geleden opgezet. Zoals hij nu is zal hij blijven totdat ik de site volledig opnieuw heb gebouwd.

Ik heb Filmdungeon.com eind 2007 gemaakt met een amateuristisch softwarepakketje. HTML heb ik geen kaas van gegeten, dus ik moest iets hebben waarmee in simpelweg blokjes kon slepen en stukken teksten en beelden in kon plakken. Het resultaat was basic, maar acceptabel voor een 1.0 versie.

Mijn kracht ligt in het conceptuele – op inhoud – en het tempo waarmee ik content toevoegde. Op Filmdungeon.com werkte ik drie genres uit: cult, genre en exploitation films. Als ‘one man act’ kun je niet alles doen, dan moet je keuzes maken. Mijn keuze was mainstream cinema links te laten liggen en puur te gaan voor cult films en genres waar veel cult tussen zit, zoals gangster films, horror, carploitation, spaghetti westerns, et cetera.

Filmdungeon

Mijn ambitie was om recensies te schrijven van alle gangster films ooit gemaakt. De gangster film is namelijk mijn favoriete genre en ik ben nogal een completist. Ik ben al een heel eind op weg in de gangster film sectie van de dungeon. Van de andere vertegenwoordigde genres hoefde het niet zo uitgebreid.

Verder wilde ik gewoon toffe features publiceren, zoals:
Schwarzenegger’s 100 Greatest Kills
The Sopranos Revisitied – 200 Memorable Moments

De exploitation film kwam vooral aan bod in de sectie Cult Radar.

Daarnaast heb ik nog een uitgebreide James Bond Special klaar liggen voor de release van ‘Spectre’ later dit jaar, maar die zal ik dan wel op deze weblog publiceren.

Maar goed, er komt dus een nieuwe versie van Filmdungeon.com, maar dat kan wel een paar jaartjes duren. Het is tegenwoordig niet meer moeilijk een site te maken. Met een dienst als Weebly.com is het zo gebeurt, maar als ik het doe, doe ik het goed. De vormgeving heeft nooit helemaal aangesloten op het centrale thema van de site, dus daar is dit een mooie kans voor.

Het ‘probleem’ van niks doen aan je website is dat je Google ranking wegzakt, maar ja, die was toch al niet zo sterk van Filmdungeon.com. Misschien moet ik hem gewoon maar zo laten. Een database site / film archief uit lang vervlogen tijden. Een reliek. Zo retro als maar kan. Ja, misschien wordt dat het wel. Wordt vervolgd (of juist niet).

En de award voor coolste filmposter ever gaat naar…

‘Hobo with a Shotgun’

Zoals het de poster van de betere exploitation film betaamt is de poster van ‘Hobo with a Shotgun’ een getekende poster die de sfeer van de film perfect in één beeld visualiseert. De held van de film is uiteraard het grootste afgebeeld. In het geval van ‘Hobo’ is dat Rutger Hauer die het titelpersonage speelt. Hij heeft een echte zwerverslook met een schitterende nasty gezichtsuitdrukking. Om de hoofdpersoon heen zijn alle belangrijke scènes en personages uit de film te zien. Ik kreeg echt direct zin om de film te gaan bekijken, iets wat alleen de beste posters voor elkaar krijgen. De titel, logo en tagline zijn ook nog eens te gek. Kortom, een dikke tien.

Behalve de vette poster is de film zelf ook behoorlijk geslaagd. Hij begint met een naamloze zwerver die met een goederentrein arriveert in een naamloze stad. Een beetje zoals Clint Eastwood in de westerns over the man with no name. Door de mooie georchestreerde muziek krijg je helemaal het gevoel naar een film uit de jaren zeventig te zitten kijken.

De stad waar de hobo arriveert, is een smerige plek waar sadistische psychopaten de dienst uitmaken. Tussen de vele hobo’s worden bumfights georganiseerd en gefilmd, vrouwen worden gebruikt als lust- en martelobjecten en de politie wordt betaald door de leider van al het tuig, de über sicko Drake. Hauer’s dakloze heeft door een paar slechte ervaringen al snel genoeg van alle smeerlappen en besluit aan het moorden te slaan. Gewapend met een shotgun richt hij een bloedbad aan onder het tuig. In zijn missie wordt hij bijgestaan door prostituee Abby.

‘Hobo with a Shotgun’ was oorspronkelijk een namaaktrailer die deelnam aan een fake trailer competitie georganiseerd om de première van ‘Grindhouse’ te promoten, het grootse exploitation project van Quentin Tarantino en Robert Rodriquez. De trailer won de competitie en werd in sommige Canadese bioscopen vertoond als onderdeel van ‘Grindhouse’. Het is de tweede aan ‘Grindhouse’ verbonden trailer die het tot een speelfilm schopt. De andere is ‘Machete’ van Robert Rodriquez zelf.

Omdat de film met een relatief bescheiden budget is gemaakt en geen grote Hollywood sterren in de cast heeft, is het een overtuigendere exploitation film dan de ‘Grindhouse’ films van Rodriquez en Tarantino zelf. Het excessieve geweld en sadisme maakt wel dat het moeilijk is om veel te geven om de personages, inclusief de protagonist. Ook is de opbouw niet helemaal geslaagd; Hauer verandert in een paar minuten in een massamoordenaar, wat ook de genoegdoening wat teniet doet. Maar de boodschap over de human condition is toch overtuigend neergezet. Ook is het exploitation gehalte optimaal; je kunt je het geschreeuw en gejuich bij de vele bloederige scenes in het theater levendig voorstellen. Deze hobo is het zeker waard om wat kleingeld aan uit te geven.