Tagarchief: Samuel L. Jackson

Dungeon Classics #43: Die Hard with a Vengeance

Posted on by Jeppe Kleijngeld

FilmDungeon’s Chief Editor JK sorts through the Dungeon’s DVD-collection to look for old cult favorites….


Die Hard with a Vengeance (1995, USA)

Director: John McTiernan
Cast: Bruce Willis, Jeremy Irons, Samuel L. Jackson
Running Time: 128 mins.

The Die Hard franchise built its reputation on a simple yet gripping premise: a tough, resourceful cop trapped in a confined space under siege by terrorists. This formula worked brilliantly in Die Hard (1988) and Die Hard 2 (1990). For the third installment, however, the creators sought fresh ground. The script was originally titled ‘Simon Says’ and was considered by Joel Silver as the third sequel to Lethal Weapon (1987). When Twentieth Century Fox refused to sell the rights however, the script was reworked into Die Hard with a Vengeance, recasting the villain Simon as the vengeful brother of Hans Gruber (Alan Rickman’s iconic antagonist from the first film). The result is a high-energy, action-packed thriller, and the best sequel to the brilliant original. John McClane (Bruce Willis) and his reluctant sidekick, Zeus (Samuel L. Jackson), race across New York City, completing Simon’s deadly tasks to prevent a series of explosions. The film balances humor and spectacle better than its predecessors, delivering both sharp wit and explosive action. The chemistry between Willis and Jackson is electric, especially with Zeus’s fiery, anti-white rhetoric adding a provocative edge. Their dynamic is further enriched by a clever nod to their previous collaboration in Pulp Fiction (1994), with a humorous reference to “smoking cigarettes and watching Captain Kangaroo.” Die Hard with a Vengeance proves that even within a familiar franchise, innovation can keep the excitement alive.

Mijn 10 favoriete videogames aller tijden

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Ik zou mezelf niet echt gamer noemen, maar toch heb ik wel enige liefde voor het medium. Vorig jaar heb ik van mijn bescheiden bijverdiensten in België een Playstation 5 gekocht – en na jaren van niet gamen ben ik nu weer af en toe achter de console te vinden, vaak samen met Rosa.

Ik speel momenteel o.a. Robocop: Rogue City, GTA V, Hot Wheels Unleashed 2 – Turbocharged, en Red Dead Redemption 2 (de best beoordeelde game ooit op IMDb). Van die games is Robocop: Rogue City mijn favoriet. Het is een stijlvolle, gewelddadige shooter met Peter Weller (de originele RoboCop) in de hoofdrol. Het verhaal is een echte RoboCop original en speelt zich af tussen de gebeurtenissen van RoboCop 2 en RoboCop 3.

Hoewel de graphics van moderne games prachtig zijn, weten de games nog minder te betoveren dan de spelletjes die ik in mijn jeugd speelde. Mijn leven als gamer bestaat uit vier fases: in mijn hele jonge jaren speelde ik games op de Commodore 64 – spelletjes die je moest laden met een cassettebandje. Daarna kwam de Nintendo 8 Bit, een fantastische console waarvan ik de games in mijn lagere schooltijd kapot heb gespeeld.

In mijn studietijd had ik een Playstation 2 waarmee ik honderden uren in de werelden van GTA heb doorgebracht. En nu dus een PS5, waarmee ik me weliswaar vermaak, maar die me nog niet volledig heeft ingepakt. Maar GTA VI moet nog uitkomen, dus ik voorspel dat dat het grote verschil gaat maken. Tussen deze fases door heb ik ook nog verschillende games op de PC gespeeld.

Als ik nadenk over mijn favoriete games en de magie daarvan, is er nog geen PS5 titel doorgedrongen tot de Top 10. Dit gaat hopelijk veranderen het komende jaar. Hierbij mijn top 10 beoordeeld aan de hand van jeugdherinnering en de mate waarin een game je echt kan meevoeren in een andere wereld.

10. Manhunt (Playstation 2)

In dit spel speel je een veroordeelde moordenaar die door een sadistische snuffmovie-producent wordt opgesloten in een jachtterrein vol gewelddadige gangs. Je missie: vermoord alle gangleden om door te mogen naar het volgende level. Hoe gruwelijker de kill, hoe meer punten. Deze game is zó extreem spannend dat dit voor mij nooit is geëvenaard door welke andere game dan ook. De sfeer is intens duister en beklemmend. Een echt donkere parel van Rockstar North.

09. Ikari Warriors (Nintendo 8-bit)

Deze uiterst simpele shooter van de NES uit 1986 heb ik opgenomen simpelweg omdat ik me er zoveel uren mee vermaakt heb. Het spel is erg moeilijk – en een gemiddeld potje duurt vijf minuten – maar met de code ABBA kun je steeds weer drie nieuwe levens krijgen en het spel uitspelen. Hier doe je geloof ik anderhalf tot twee uur over.

08. Blue Max (Commodore 64)

Een vergelijkbaar verhaal als Ikari Warriors, alleen was ik hier pas vijf jaar oud toen ik deze game eindeloos speelde. Je bestuurt een bommenwerper die in de Eerste Wereldoorlog gebouwen moet vernietigen en vijandelijke vliegtuigen moet neerhalen. De game is verrassend speelbaar en nog steeds erg vermakelijk.

07. Grand Theft Auto IV (PC)

GTA IV kwam uit in 2008 en was qua ontwerp een enorme sprong voorwaarts ten opzichte van andere games uit die tijd. Het openwereldontwerp en de mechanics waren indrukwekkend vernieuwend. Ook het verhaal over een Oost-Europese crimineel die een stad à la New York op stelten zet wist me te raken. Het enige nadeel vond ik het sociale systeem waarbij je allerlei vriendschappen moest onderhouden. Daar ben ik niet zo goed in…

06. Super Mario Bros. (Nintendo 8-bit)

Samen met Duck Hunt was dit mijn allereerste game-ervaring op de NES – een enorme upgrade ten opzichte van de Commodore 64. Super Mario Bros. is simpelweg een prachtige game: eindeloos herspeelbaar, met iconisch leveldesign en fantastische muziek.

05. Duke Nukem 3D & Wolfenstein 3D (PC)

Hier smokkel ik stiekem een extra titel de Top 10 binnen. Deze twee klassieke first-person shooters uit de jaren ’90 zijn extreem vermakelijk en heerlijk gewelddadig. In de ene neem je het op tegen aliens, in de andere tegen nazi’s. Vijanden aan flarden schieten met een arsenaal aan wapens en explosieven blijft simpelweg leuk. Ik speel ze allebei nog weleens op de PC – for old times’ sake.

04. StarCraft (PC)

StarCraft is een briljant ontworpen strategiespel met een enorme culturele impact, vooral in Zuid-Korea. Je voert oorlog als één van drie rassen: de marine-achtige Terrans, de steeds evoluerende insectachtige Zerg en de machtige, mysterieuze Protoss. Ik geef toe dat ik het spel nooit heb uitgespeeld zonder cheatcodes (‘show me the money’), maar het heeft me ongelooflijk veel plezier gegeven.

03. Grand Theft Auto: San Andreas (Playstation 2)

Een cadeautje van Loesje voor Sinterklaas 2004. Het jaar daarop heeft ze me nauwelijks gezien ;-). Dit openwereld-gangsterspel is een ode aan de gangster- en hiphopscene van Los Angeles in de jaren ’90. De mogelijkheden in het spel zijn bijna eindeloos, het verhaal is fantastisch – met onder andere Samuel L. Jackson als corrupte agent – en de soundtrack is ronduit waanzinnig.

02. Super Mario Bros 3 (Nintendo 8-bit)

Tijdens een vakantie in Frankrijk, eind jaren ’80, speelde ik dit voor het eerst in een arcadehal op een camping. Ik was meteen verkocht. Het leveldesign is schitterend en de mogelijkheden en geheimen zijn vele malen uitgebreider dan in het originele Super Mario Bros.. Dit is zonder twijfel een van de beste en meest vermakelijke spellen ooit gemaakt.

01. Grand Theft Auto: Vice City (Playstation 2)

Een gangsterspel in een open wereld, gemodelleerd naar Miami in de jaren ’80, met een verhaal dat voelt als een mix tussen Scarface en Goodfellas? Dat móét wel mijn favoriete game aller tijden zijn. Met Ray Liotta als Tommy Vercetti, die zich van net vrijgekomen maffialid opwerkt tot ultieme gangsterbaas van Vice City. Dit spel was een droom die uitkwam en liet zien wat er allemaal mogelijk was binnen het medium. Hoe indrukwekkend GTA VI ook gaat worden: ik verwacht niet dat ze dit ooit nog gaan overtreffen. Een absolute klassieker.

LEES OOK: Mijn 10 favoriete comics & graphic novels

Double Bill #04: Jackie Brown & Out of Sight

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Both based on novels by the famous crime author Elmore Leonard and made roughly around the same time (Jackie Brown by Quentin Tarantino in 1997 and Out of Sight by Steven Soderbergh in 1998), the movies have a lot in common. They are both light hearted crime stories with not so much violence, especially compared to Tarantino’s other movies. They also both feature a romantic story about a love that doesn’t entirely come to fruition. Stewardess Jackie Brown (Pam Grier) tries to bond with bond bailsman Max Cherry (Robert Forster), but despite him being in awe of her, he doesn’t go for it for somewhat mysterious reasons. US Marshal Karen Sisco (Jennifer Lopez) and convicted bank robber Jack Foley (George Clooney) fall in love after he holds her hostage in the trunk of a car after a jailbreak, but because of their chosen professions, they cannot be together. Both movies also revolve around a big score (a half a million in cash and five million worth of uncut diamonds) that several parties try to get their hands on. And in both cases, the relative ‘good guys’ prevail and the badder (and stupider) ones meet their demise. As can be expected from the fantastic writer Leonard, the characters are top notch and the dialogues are both smart and funny. One character crosses over from one story to the next; Ray Nicolette, and Tarantino and Soderbergh cleverly casted the same actor for the role: Michael Keaton. Out of Sight also features quite a few actors from Pulp Fiction, which was one of the defining movies of the era: Ving Rhames, Paul Calderon and – in a surprise appearance at the end: Samuel L. Jackson. The better movie of the two? Jackie Brown for the brilliant screen adaptation by Tarantino and the unforgettable performances of Samuel L. Jackson and Robert De Niro as stupid criminal duo Ordell Robie and Louis Gara. Not to forget a superb Grier and Forster! But both movies are great and together form an ideal double feature.

The Hateful Eight (recensie)

Posted on by Jeppe Kleijngeld

The Hateful Eight

In de aankondiging van ‘Kill Bill: Vol II’ in 2005 werd gesproken van ‘the fifth film by Quentin Tarantino’. Een marketing dingetje, want het was natuurlijk nog steeds zijn vierde film. Nu komt hij met: ‘the 8th film by Quentin Tarantino’ en op het moment dat deze titel in beeld kwam wist ik het al: dit wordt een topfilm. En die verwachting kwam 100% uit. Ik hoorde in de bioscoop om me heen wat klachten – en ook veel recensies hadden de nodige kritiek – maar ik vond het de beste Tarantino in tijden. De klagers hebben het duidelijk niet begrepen.

Ik houd van mooie introscenes en Tarantino heeft er verschillende van op zijn naam staan (‘Reservoir Dogs’, ‘Kill Bill: Vol I’ & ‘Inglourious Bastards’). ‘The Hateful Eight’ mag direct aan dit rijtje toegevoegd worden. Het is heel minimalistisch: simpele titels tegen kale bomen in een ruig sneeuwlandschap, prachtig geschoten (Oscar nominatie), en een waanzinnig goede muzikale score (ook Oscar nominatie) van Ennio Morricone (ik dacht dat de maestro nu wel te oud zou zijn voor dit werk, how wrong I was). Van de muziek gaat grote dreiging en spanning uit. Er staat iets gigantisch te gebeuren…

Dan verschijnt een koets in beeld met premiejager John Ruth (Kurt Russell) aan boord. Hij vervoert de bloedlinke gevangene Daisy Domergue (Jennifer Jason Leigh) die 10.000 dollar waard is. Ruth is van plan deze beloning te incasseren. Waarom hij haar niet gewoon doodschiet terwijl de beloning voor dead or alive geldt, is omdat hij niet graag de beul van zijn brood berooft. Een man met principes dus. Onderweg pikt hij aarzelend twee lifters (Samuel L. Jackson en Walter Goggins) op, paranoia dat ze er met zijn beloning vandoor willen gaan. Dan stranden ze in een loge en moeten ze met vier andere gevaarlijk ogende reizigers een sneeuwstorm uitzitten. Vanaf dat moment is de vraag wat de echte motivaties van deze mensen zijn en wie in deze slangenkuil het eerste gaat bijten. Hoeveel van de acht zouden levend het pand gaan verlaten? Weinig, Tarantino kennende.

‘The Hateful Eight’ doet in meerdere opzichten denken aan ‘Reservoir Dogs’, Tarantino’s veelgeprezen debuutfilm van alweer 24 jaar geleden. Het speelt zich grotendeels op één locatie af alsof het een theater is, bevat veel horrorachtig geweld waarbij liters bloed worden vergoten en komt op gepaste momenten met een flashback waarin we meer te weten komen over de achtergrond van sommige personages. In de 24 jaar dat zijn carrière nu duurt is Tarantino volwassen geworden als regisseur. Oké, er zit een ontploffend hoofd in, maar het is misschien wel zijn meest volwassen film sinds ‘Jackie Brown’. Hij heeft nu zoveel vaardigheid opgebouwd dat hij met enorm veel bravoure en zelfvertrouwen de gebeurtenissen in de loge laat voltrekken. Hij neemt de tijd – bijna drie uur – maar de opbouw en stijl zijn zo meesterlijk dat het bijna ongemerkt voorbij gaat.

Tarantino houdt van groepen: the Reservoir Dogs, the Deadly Viper Assassination Squad, the Inglourious Basterds. Daar mag nu the Hateful Eight aan worden toegevoegd. Een gelegenheidsformatie bestaande uit echte rouwdouwers die elkaar voortdurend naar het leven staan. Dit is weliswaar een noodzaak in dit tijdperk van doden of gedood worden, maar behalve noodzaak genieten zij ook van elkaars pijn en zijn daarmee inderdaad ‘The Hateful Eight’, Tarantino’s versie van ‘The Magnificent Seven’.

Zoals we van hem gewend zijn, zijn de dialogen fantastisch (en vaak hilarisch). Tarantino heeft zich echt diepgaand verdiept in de tijden waarin dit verhaal zich afspeelt, waardoor hij de karakters echt tot leven weet te wekken. Toch bleef een Oscarnominatie voor beste screenplay uit en ook voor beste regie. Vreemd, vreemd, vreemd. Ook de acteurs – die zonder uitzondering geweldig zijn – moeten het zonder nominatie stellen, behalve Jennifer Jason Leigh voor beste vrouwelijke bijrol. De Academy en een deel van het publiek mogen deze film dan niet voldoende credits geven, van mij krijgt de achtste film van Tarantino een dikke negen. Dit is een western zoals alleen een meesterregisseur hem kan maken.