A JK Classic Re-Release: Brains For Breakfast (2000)

On my YouTube channel, Jeppy’s Video Circus, I usually post short videos in three categories.

The first is pop culture features, like Schwarzenegger’s 100 Greatest Kills and Ranking the Top 100 Beatles Songs.

The second is experimental shorts, such as Passenger and Light Parade.

The third category is amateur movies I made during my childhood, including A Bad Trip and Nicky and Mugs.

I’ve just released another one called Brains For Breakfast and this one might be my favorite.

The Amateur
The unfinished video was shot in 2000, about halfway through my five-year stretch as an amateur filmmaker.

That period began in 1998, when my buddy Jean-Marc and I took a two-week videomaking course in Charme, France, taught by the Amsterdam-based Open Studio. They taught us the basics of filmmaking: camera work, directing, editing, screenwriting – the whole package.

The following year, I shot a number of shorts with my friends in Heiloo, including Nicky and Mugs and A Bad Trip. Many unfinished projects from that time still live in the dusty archives of my desktop.

In an upcoming short called Dreaming of HeilooWeed, I plan to edit those fragments into a medley of our unfinished amateur films.

In 2000, we created what I consider the highlight of that era: Brains For Breakfast, which is now available on YouTube.

That same year, I also traveled through India and Nepal, where I shot a two-hour travel movie.

In 2001, my friends and I spent three months in Thailand, where I filmed another travel documentary – though calling it a ‘travel movie’ doesn’t quite do it justice. It’s part Jackass, part comic meditation on backpacking. I plan to edit it into a half-hour YouTube version next year, titled 2001: A Thailand Odyssey.

By 2002, my movie career had started to fade, and I moved on to other things. I made a few videos that year, but nothing particularly noteworthy.

That is, until 2020 – when I picked up filmmaking again as a hobby.

About Brains For Breakfast
Brains For Breakfast
can best be described as a horror-comedy, heavily inspired by Peter Jackson (Bad Taste) and Sam Raimi (The Evil Dead).

The story follows weed dealer Jimmie Lombardo, who suddenly finds himself in the middle of an alien invasion, one with the sole purpose of stealing Dutch weed.

What I love most about it is the humor. There are some genuinely funny moments, along with a few surprisingly effective scenes, like the one where an alien shoots a guy on a bicycle from a balcony.

I also have a soft spot for all the amateurish mistakes: jumping the axis, catching the cameraman’s shadow, or scenes that shift from early evening to near-dark in the blink of an eye. All of it adds to the charm and hilarity.

Since the film was never finished, I decided to create an ending by adding a short ‘making-of’ segment, showing us trying to pull off one of our great ‘special effects’.

I’m happy with how it turned out, and I hope you’ll enjoy it too. Check out Brains For Breakfast below on YouTube!

Een doodgewone dag in Jaipur

22 jaar geleden maakte ik de eerste van mijn twee reizen naar Azië. Samen met een vriend reisde ik in een maand door Noord India en Nepal. Het jaar daarop ging ik naar Thailand. Dit is volgens kenners eigenlijk de verkeerde volgorde. Thailand is Azië Light, geschikt voor de beginneling, terwijl India – zeker in de steden – een drukke, chaotische en overweldigende ervaring is.

Ik maakte van beide reizen een video. Dit vier minuten durende fragment uit de India-film geeft mijn ervaring van deze reis goed weer. De zintuigen worden maximaal geprikkeld. Na twee weken in deze chaos was het in het Boeddhistische Nepal overigens weer erg relaxed bijkomen.

Zo ziet een doodgewone dag in een typische Indiase stad eruit. De wereldpopulatie was met 6,1 miljard een stuk lager toen, maar daar is in Jaipur niks van te merken:

Een kleine geschiedenis van het internet door Dr. J.H. Kash

We vinden het de normaalste zaak van de wereld, maar aan het begin van het millennium gebruikte nog maar weinig mensen het wereldwijde web. Ik ben een laatbloeier. Pas in 2001 – toen ik drie maanden op reis ging naar Thailand – ben ik voor het eerst gebruik gaan maken van e-mail. Daarvoor boeide het me sowieso weinig. Die eerste tergend langzame en lawaaierige verbindingen naar de vroegere amateuristische webpagina’s deden niet vermoeden dat dit een uitvinding was die de wereld compleet zou gaan veranderen. Hoe is dat zo gekomen?

Het internet is de benaming voor een zeer groot, de hele aarde omspannend openbaar netwerk van computernetwerken. Naast het World Wide Web (WWW) vallen diensten als e-mail, VoIP, FTP en Usenet eronder. Het WWW bestaat uit een aantal technische afspraken voor het wereldwijd over het internet aanbieden en verbinden van allerhande documenten en computertoepassingen evenals de verzameling documenten en toepassingen die wereldwijd volgens dit systeem over het internet worden aangeboden. Het internet maakt gebruik van standaard protocollen, die verschillende typen computers met verschillende software toch in staat stelt te communiceren.

De grondleggers van het WWW zijn de Britse informaticus Tim Berners-Lee en zijn toenmalige manager, de Belg Robert Cailliau (al is de bijdrage van laatste mij niet helemaal duidelijk geworden). Zij werkten in 1989 voor CERN, een Europese organisatie die fundamenteel onderzoek doet naar elementaire deeltjes. Het doel van het WWW was om de informatie-uitwisseling te vergemakkelijken tussen de wetenschappers die samenwerken in de veelal internationale projecten van CERN. Via WWW konden zij in een wiki-achtige omgeving projectdocumentatie en andere informatie aanmaken, delen en bijhouden.

Het oorspronkelijke WWW-logo

Het oorspronkelijke WWW-logo

In 1990 schreef Berners-Lee het the Hypertext Transfer Protocol (HTTP) – de taal die computers zouden gebruiken om hypertext documenten te communiceren over het internet heen. Ook ontwierp hij een schema om documenten adressen te geven op internet. Deze adressen noemde hij Universal Resource Identifiers (URI’s), een naam die later zou veranderen in URL – Uniform Resource Locators. Eind 1990 had hij tevens een browser (cliënt programma) ontwikkeld waarmee men hypertext documenten kon ophalen. Hij noemde deze browser ‘World Wide Web’ (WWW). Deze naam werd doorgezet ondanks de protesten van de projectmanager, Robert Cailliau, die zei dat de Engelstalige afkorting ‘WWW’ (in het Engels uitgesproken als double-u double-u double-u) langer is dan de naam zelf.

Hypertext pagina’s werden geformatteerd volgens de Hypertext Markup Language (HTML) die Berners-Lee had geschreven. Hij schreef ook de eerste webserver, software die webpagina’s op een computer bewaart en toegankelijk maakt via internet. Deze server werd bekend als info.cern.ch bij CERN. Bij het bureaucratische CERN kreeg Berners-Lee weinig erkenning voor zijn bijzondere uitvinding, maar computerenthousiasten waren lyrisch. Toen hij in 1991 zijn WWW-browser en webserversoftware via het web beschikbaar stelde, begonnen computerfreaks al snel hun eigen webservers te bouwen en websites beschikbaar te maken via WWW. Het begin van een nieuw informatietijdperk was aangebroken. Het mooiste wapenfeit van Berners-Lee’s uitvinding is dat het altijd open is gebleven. Het web is van iedereen en stelt ons in staat mooie dingen te doen. Zoals bloggen bijvoorbeeld.

Een belangrijk gevolg van de uitvinding van internet is dat alle informatie altijd en overal toegankelijk is. Dat betekent dat de gebieden ethiek en filosofie bezig zijn aan een enorme opmars. Maak jij de juiste keuzes? Het internet wijst de richting aan… Niemand kan ooit meer zeggen dat hij iets niet geweten heeft omdat je Google iedere vraag kunt stellen die je maar kunt verzinnen. Hoe deze open wereld waar informatie vrijelijk beschikbaar is gaat uitpakken, gaan we de komende decennia meemaken. Ik ben persoonlijk erg benieuwd.

Bronnen:
http://www.w3.org/People/Berners-Lee/
http://en.wikipedia.org/wiki/World_Wide_Web
http://www.ibiblio.org/pioneers/lee.html
http://nl.wikipedia.org/wiki/Tim_Berners-Lee