Tagarchief: Wesley Snipes

Heerlijk nostalgisch: Actiefilms uit de jaren 80/90

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Toen ik opgroeide in de jaren 80’ en 90’, de tijd dat we films nog huurden op VHS-tapes bij videotheken, was ik verslaafd aan hersenloze actiefilms. Schwarzenegger, Willis, Stallone, Van Damme en Seagal waren mijn voornaamste helden toen.

Dan was er ook nog de B-klasse waar oa. Dolph Lundgren en Chuck Norris deel van uitmaakte. Of C-klassers zoals Michael Dudikoff (je weet wel. die dude van ‘American Ninja‘). En dan waren er nog Bruce Lee, zijn zoon Brandon Lee, Wesley Snipes, Keanu Reeves, Mel Gibson, Kurt Russell en nog een paar die ik nu vergeet.


Maria Shriver kan hem wel schieten.

De films waren meestal slecht, maar als ze een aantal ingrediënten bevatte was ik blij, namelijk;
1. Een vermakelijke schurk;
2. Minstens om het kwartier een actiescène of moord;
3. Lijken bij bosjes;
4. Humor (eventueel).

Van de week werd mijn lust voor dit genre weer opgewekt door een artikel dat ik las op filmwebsite Empire. Hier worden veel van mijn favoriete actiefilms besproken, zoals ‘Predator’ en ‘Commando’. De meeste hiervan heb ik sinds mijn jeugd nog minstens één keer gezien, maar eentje was ik bijna compleet vergeten. Ik heb het over één van mijn favoriete films uit die tijd. Een film die uitblinkt in stompzinnige actiescènes en explosies, geen verhaal bevat, maar wel enorm slecht acteerwerk. Ik heb het over ‘Delta Force 2: The Colombian Connection‘.

Ik kreeg zo’n verschrikkelijke zin om deze film weer te zien, dat ik direct het winkelcentrum ben in gerend om hem aan te schaffen. Bij Intertoys had ik geluk en voor drie miezerige euro’s was ik eigenaar van Delta Force 2, die ook nog eens geleverd werd in een fantastische box, waar ook de toppers ‘Delta Force 1’ en ‘Logan’s War’ bij zaten.

Die tagline! Dat doet gewoon iets met je.

Zo geschiedde. Afgelopen weekend keek ik naar fucking ‘Delta Force 2’. In de eerste ‘Delta Force’ namen Scott McCoy en zijn collega ijzervreters het op tegen Libanese terroristen. In deel 2 zijn de drugskartels in Zuid Amerika aan de beurt. Aan het hoofd hiervan staat de ultieme smeerlap Ramon Cota, die zelfs baby’s laat vermoorden. McCoy weet hem te arresteren, maar hij komt weer vrij en ontvoerd wat DEA collega’s van hem. Tijd voor McCoy’s team om met grof geweld het hele kartel om zeep te helpen. Oh yeah.

Hoe voldoet de film aan de criteria?
1. Goed! Billy Drago (wie? Zie IMDb) speelt een gluiperige drugsbaas, een rol die hem op zijn lijf is geschreven. Veel beter kun je het niet krijgen.
2. De actie zit vooral in de tweede helft, waarin de missie ‘vernietig alles’ plaatsvindt. Zodra de actie arriveert, is het het wachten meer dan waard geweest.
3. Circa 75 lijken. Lang niet slecht dus.
4. Humor zit er ook nog in. Het overdreven Amerikaanse militaire machogedoe lijkt bijna een parodie op zichzelf. Een soort ‘Team America: World Police‘. Vrij hilarisch.

Vrijetijdskleding is niet echt zijn ding.

Tijdens de opname zijn trouwens vijf cast & crewmembers om het leven gekomen bij een helikopterongeluk. GESTORVEN-VOOR-FUCKING-DELTA-FORCE-2!! Maar, het is het zeker waard geweest, mannen. Ik had deze film voor geen goud willen missen. Het gevoel van nostalgie heeft me erg goed gedaan.


And remember kids: Don’t fuck with Chuck!

Zie ook mijn IMDb-lijst: 50 Nostalgic Action Movies From My Childhood – 1980-1993

King of New York (1990)

Posted on by Jeppe Kleijngeld


‘Not everyone who runs a city is elected’

Directed by:
Abel Ferrara

Written by:
Nicholas St. John

Cast: Christopher Walken (Frank White), David Caruso (Dennis Gilley), Larry Fishburne (Jimmy Jump), Victor Argo (Roy Bishop), Wesley Snipes (Thomas Flanigan), Janet Julian (Jennifer), Joey Chin (Larry Wong), Giancarlo Esposito (Lance), Paul Calderon (Joey Dalesio), Steve Buscemi (Test Tube)

The Godfather meets Black Caesar in Abel Ferrara’s violent 90’s gangster tale. Christopher Walken plays the disturbing and eccentric gang lord Frank White, who is characterized by a short fuse temper, a Robin Hood-like attitude and a pretty cool haircut.

When White is released from prison he starts effectively wiping out all his competitors whom he views as the real scum of New York because they take money from the poor and weak. He is different: he uses his drug money to finance schools and hospitals. For him, this easily justifies the killing of some vermin, but a small group of Irish cops look at the matter entirely differently. They hate the idea that a drug dealer can get away with murder and so they start a war with Frank and his gang.

Ferrara and his regular screenplay writer Nicholas St. John show the viewer that crime is dirty. There is nothing glamorous about King of New York, not even the sex and coke parties. In the world these characters live in, death and betrayal could come any time. Frank knows this. In one scene he expresses his desire to stay around for just two more years, so he can finish his charity work. Death could come soon and it is hardly a heroes’ death waiting for him. Still, he has the makings of a hero.

King of New York is easily Ferrara’s most accessible movie. There is hardly any complex subtext like in basically all of his other works, but it does contain some criticism on society as can be expected from an artist like Ferrara. Basically, it is a modern day morality tale, but the message is certainly delivered in an entertaining fashion. Apart from Walken’s excellent performance, many other cast members shine as well, most notably Larry Fishburne in scene stealing form. Also contains a fair amount of violent action.

Rating:

Quote:
LARRY WONG: “You know something Frank…this conversation made me realise how fucking crazy you really are.”

Trivia:
The work of real-life friends David Caruso and Wesley Snipes in this film helped them get casted in, respectively, NYPD Blue (1993) and New Jack City (1991) each of which launched both actors into stardom.