Those Were the DVDays

Na 20 jaar verzamelen is het nu eindelijk afgelopen. Mijn DVD-collectie ligt in mappen op zolder. Voor schijfjes is geen plaats meer op deze wereld. Alles is streambaar of downloadbaar. En dat is oké, beter voor het milieu ook. Maar voor het plezier van het verzamelen bestaat in deze tijd nog geen vervanger.

Ik begon halverwege de jaren 90’ met het aanleggen van een VHS-collectie (voor de jongere lezer: videobanden). Dit waren de jaren dat je films nog moest huren bij de lokale videotheek. Ik kocht de echte topfilms die ik wilde bezitten bij o.a. Free Record Shop, Blokker, Virgin Megastore, Fame, Boudisque, en de inkoopafdeling van verschillende videotheken. Niet toevallig bijna allemaal zaken die nu uit het straatbeeld zijn verdwenen. Zij konden de omslag niet maken naar de nieuwe tijd.

Toen we het nieuwe millennium naderde , kreeg ik mijn eerste DVD: Naked Lunch van David Cronenberg. Er volgde er snel meer. DVD’s boden in die tijd nog twee voordelen. Ten eerste kon je opeens unieke films krijgen, via o.a. Amazon, Boudisque en Concerto, die ik daarvoor nog nooit ergens had kunnen vinden. Ik begon cult films te verzamelen: oude horror klassiekers, obscure spaghettiwesterns en blaxploitation klassiekers zoals Foxy Brown en Cleopatra Jones. Langzaam groeide mijn verzameling uit tot een echte super collectie.

Het tweede voordeel van DVD’s was dat het de enige manier was om series – die in die tijd aan een snelle opmars bezig waren – on demand te zien. In 2004, toen ik studeerde in Haarlem, ging ik maar eens het eerste seizoen van The Sopranos op DVD scoren. Ik had een artikel gelezen over hoe briljant de psychotherapie in de serie was weergegeven. “Wedden dat je hier binnen twee weken terug bent om seizoen 2 te halen?” zei de verkoper. Hij had helemaal gelijk; ik raakte binnen de kortste keren hooked aan de belevenissen van Tony Soprano en zijn New Jersey maffiaclan. Die dagen op m’n studentenkamertje waren misschien wel de beste televisie-uren van mijn hele leven. Hiermee wil ik zeggen; weet wat je beleeft als je het beleeft, want misschien beleef je het wel nooit meer.

Inmiddels hebben streamingdiensten het hele serie-aanbod overgenomen. Netflix brengt veel door hun geproduceerde content niet eens meer uit op DVD. De obscure cult films zijn inmiddels ook te vinden via download-sites. Niet helemaal legaal natuurlijk, maar daar hebben de meeste moderne filmkijkers maling aan. Kortom, het bezitten van films via een fysiek medium heeft veel van zijn waarde verloren. Natuurlijk kun je nog wel digitaal films kopen via bijvoorbeeld iTunes, wat ik als karma-gelovige nog wel eens doe, maar dit biedt natuurlijk niet de vreugde van de zoektocht naar bijzondere titels.

Er is nog tenminste één plek in Nederland waar ik uit nostalgie terecht kan voor een zoektocht naar speciale films: Concerto aan de Utrechtsestraat in Amsterdam. Niks heerlijkers dan een uur lang door alle bakken gaan en te vertrekken met een stapel nooit-geziene juweeltjes onder de arm.

Voor deze activiteit bestaat nog geen equivalent in het digitale domein. Misschien een kans voor een nieuwe businessmodel. De fysieke wereld en virtuele wereld gaan steeds meer integreren en op elkaar lijken. Het verzamelen van films via iTunes is saai en lijkt in niks op deze speciale ervaring. Een slimme ondernemer zou het type verzamelaars als ik als klant kunnen maken wanneer hij er in slaagt die bijzondere ervaring in een virtuele omgeving mogelijk te maken. Een klein marktsegment weliswaar, maar wel eentje die bereid is een flink budget te besteden.

Tot die tijd,
Thank you for the DVDays!

14 coole retro games die je online kunt spelen

Update 27 sept 2014Ik heb helaas geconstateerd dat onderstaande spellen via Nesbox.com niet meer te spelen zijn, tenzij je zelf ROMS kunt uploaden (??? kan ik je niet mee helpen). Helaas pindakaas. Als ik linkjes kan vinden die wel weer direct toegang bieden tot de speelbare games zal ik het direct aanpassen. 

Als je uit de jaren 80 komt, zoals ondergetekende, waren dit de spellen die je speelde. Sommige had ik in bezit, en andere huurde (!) ik bij de videotheek. Voor een heerlijk nostalgisch uurtje gamen, raad ik de volgende 14 aan:

1. The Legend of Zelda
The Legend of Zelda
Fantasiespel dat zich focust op Link, een mannetje in een Robin Hood pak dat prinses Zelda moet bevrijden. Het spel is een mix van actie, avontuur en het oplossen van puzzels. De muziek is van de legendarische Nintendo-componist Koji Kondo (o.a. Super Mario Bros).

2. Super Mario Bros
Super Mario Bros
Mijn eerste spel dat destijds (samen met ‘Duck Hunt’) geleverd werd bij de Nintendo 8-bit, mijn eerste spelcomputer die ik kreeg toen ik 8 werd. Ik weet nog dat ik op school zat en niet kon wachten tot ik naar huis kon om Mario te spelen (m’n kat is destijds vernoemd naar dit spel). Maar toen ik thuiskwam zat die lul van een broer van me te spelen…

3. Super Mario Bros 3
Super Mario Bros 3
Briljant vervolg op het origineel (‘Super Mario Bros 2’ – die met dat groente gooien – heb ik nooit veel mee gehad). ‘Super Mario Bros 3’ heeft prachtig vormgegeven werelden en veel meer mogelijkheden dan de eerste. En die aanstekelijke muziek krijg ik nooit genoeg van. Deze kan ik eindeloos spelen.

4. Teenage Mutant Ninja Turtles (1989)
Teenage Mutant Ninja Turtles
Nog zo’n klassieker die ik super vaak gespeeld heb. Je hebt vier turtles tot je beschikking om 6 steeds moeilijkere levels door te knokken. Het laatste level, de technodrome, met als eindbaas Shredder is gewoon niet te doen. Maar ik heb hem uitgespeeld 😉

5. Teenage Mutant Ninja Turtles IV – Turtles in Time
Teenage Mutant Ninja Turtles IV - Turtles in Time
Uitstekend knokspel, dat vooral met zijn tweeën prettig speelt. Het voordeel is dat het makkelijk is, dus de tijd gaat lekker snel.

6. Megaman II
Megaman II
‘Mega Man II’ is, door vele publicaties, gekozen als één van de beste computerspellen aller tijden. In het spel wordt Mega Man door zijn schepper, Dr Light, op pad gestuurd om Dr Wily en zijn Robot Masters te verslaan. Een klassieker.

7. Street Fighter II 
Street Fighter II
Ryo, Ken, E Honda, Blanka, Sagat, Dhalsim, Chun Li, Zangief, Guile, Vega, Balrog, M Bison… Kies je vechter en knokken maar.

8. Double Dragon II – The Revenge
Double Dragon II
Met de broers Billy en Jimmy Lee neem je wraak op de Black Warrior gang voor de dood van een meisje. Lekker rammen en beuken maar.

9. Metal Gear 
Metal Gear
Toonaangevend stealth spel waarin je karakter Solid Snake een extreem goed beveiligd fort moet infiltreren om een speciale tank te vernietigen. Uitdagend, maar tof.

10. Ikari Warriors
Ikari Warriors
Fantastisch schietspel dat het leukste is met zijn tweeën. Je bent een soort Rambo’s (Paul & Vince, ja ja) die zich door vijandig gebied moeten schieten. Als je levens op zijn druk je op ABBA om weer drie nieuwe te krijgen. Zo heb ik het eens helemaal tot het einde gespeeld met een vriend (honderden levens). Volgens mij heb ik daar zo’n drie uur over gedaan, en toen bleef het spel steken…

11. Contra 
Contra
De beschrijving van dit spel is precies hetzelfde als bij Ikari Warriors, behalve dat stuk over ABBA. Verder is dit een 2D Side-scrolling shooter in plaats van een verticaal scrollend actiespel met bovenaanzicht.

12. Gremlins 2 – The New Batch 
Gremlins 2 - The New Batch
Zoals de film, speelt ‘Gremlins 2’ zich af in een kantoorgebouw. Leidt de super tomaten gooiende Gizmo langs vele gevaren… Moeilijk, maar vermakelijk.

13. Rush’n Attack 
Rush'n Attack
Dit redelijk eenvoudig ogende spel heb ik ook helemaal kapot gespeeld. Je bent een soort commando (twee spelers kan ook) die door verschillende levels moet rennen, en onderweg zoveel mogelijk vijanden (Russen geloof ik, het zal ook niet) moet doden. Je begint met een mes, maar kunt onderweg diverse schietwapens verzamelen.

14. The Adventures of Bayou Billy
The Adventures of Bayou Billy
Een waanzinnig moeilijk, maar gevarierd avonturenspel. Je bent een soort Crocodile Dundee die zijn vriendin Annabelle moet redden van een slechterik in New Orleans. Onderweg kom je zowel knok, schiet en racelevels tegen. In de originele NES-versie gebruikte je voor de schietlevels de zapper.

and more…

Heerlijk nostalgisch: Actiefilms uit de jaren 80/90

Toen ik opgroeide in de jaren 80’ en 90’, de tijd dat we films nog huurden op VHS-tapes bij videotheken, was ik verslaafd aan hersenloze actiefilms. Schwarzenegger, Willis, Stallone, Van Damme en Seagal waren mijn voornaamste helden toen.

Dan was er ook nog de B-klasse waar oa. Dolph Lundgren en Chuck Norris deel van uitmaakte. Of C-klassers zoals Michael Dudikoff (je weet wel. die dude van ‘American Ninja‘). En dan waren er nog Bruce Lee, zijn zoon Brandon Lee, Wesley Snipes, Keanu Reeves, Mel Gibson, Kurt Russell en nog een paar die ik nu vergeet.


Maria Shriver kan hem wel schieten.

De films waren meestal slecht, maar als ze een aantal ingrediënten bevatte was ik blij, namelijk;
1. Een vermakelijke schurk;
2. Minstens om het kwartier een actiescène of moord;
3. Lijken bij bosjes;
4. Humor (eventueel).

Van de week werd mijn lust voor dit genre weer opgewekt door een artikel dat ik las op filmwebsite Empire. Hier worden veel van mijn favoriete actiefilms besproken, zoals ‘Predator’ en ‘Commando’. De meeste hiervan heb ik sinds mijn jeugd nog minstens één keer gezien, maar eentje was ik bijna compleet vergeten. Ik heb het over één van mijn favoriete films uit die tijd. Een film die uitblinkt in stompzinnige actiescènes en explosies, geen verhaal bevat, maar wel enorm slecht acteerwerk. Ik heb het over ‘Delta Force 2: The Colombian Connection‘.

Ik kreeg zo’n verschrikkelijke zin om deze film weer te zien, dat ik direct het winkelcentrum ben in gerend om hem aan te schaffen. Bij Intertoys had ik geluk en voor drie miezerige euro’s was ik eigenaar van Delta Force 2, die ook nog eens geleverd werd in een fantastische box, waar ook de toppers ‘Delta Force 1’ en ‘Logan’s War’ bij zaten.

Die tagline! Dat doet gewoon iets met je.

Zo geschiedde. Afgelopen weekend keek ik naar fucking ‘Delta Force 2’. In de eerste ‘Delta Force’ namen Scott McCoy en zijn collega ijzervreters het op tegen Libanese terroristen. In deel 2 zijn de drugskartels in Zuid Amerika aan de beurt. Aan het hoofd hiervan staat de ultieme smeerlap Ramon Cota, die zelfs baby’s laat vermoorden. McCoy weet hem te arresteren, maar hij komt weer vrij en ontvoerd wat DEA collega’s van hem. Tijd voor McCoy’s team om met grof geweld het hele kartel om zeep te helpen. Oh yeah.

Hoe voldoet de film aan de criteria?
1. Goed! Billy Drago (wie? Zie IMDb) speelt een gluiperige drugsbaas, een rol die hem op zijn lijf is geschreven. Veel beter kun je het niet krijgen.
2. De actie zit vooral in de tweede helft, waarin de missie ‘vernietig alles’ plaatsvindt. Zodra de actie arriveert, is het het wachten meer dan waard geweest.
3. Circa 75 lijken. Lang niet slecht dus.
4. Humor zit er ook nog in. Het overdreven Amerikaanse militaire machogedoe lijkt bijna een parodie op zichzelf. Een soort ‘Team America: World Police‘. Vrij hilarisch.

Vrijetijdskleding is niet echt zijn ding.

Tijdens de opname zijn trouwens vijf cast & crewmembers om het leven gekomen bij een helikopterongeluk. GESTORVEN-VOOR-FUCKING-DELTA-FORCE-2!! Maar, het is het zeker waard geweest, mannen. Ik had deze film voor geen goud willen missen. Het gevoel van nostalgie heeft me erg goed gedaan.


And remember kids: Don’t fuck with Chuck!

Zie ook mijn IMDb-lijst: 50 Nostalgic Action Movies From My Childhood – 1980-1993