Back in the U.S.S.R.

Back in the U.S.S.R. – het door Paul McCartney geschreven openingsnummer van het Beatles album ‘The Beatles’ (aka ‘The White Album’) is een briljante parodie op de muziek van The Beach Boys. Deze Amerikaanse popgroep met aanstekelijke hits als Surfin’ U.S.A. en Good Vibrations hadden er een handje van om Amerika te verheerlijken. In Back in the U.S.S.R. zingt McCartney hoe blij hij als Russische reiziger is die thuiskomt en blij is zijn geboortegrond, de Georgische bergen en de charme van de Russische vrouwen weer te zien.

Mike Love, de zanger van The Beach Boys verbleef met The Beatles in Rishikesh. Hij herinnerde zich: ‘Ik zat aan de ontbijttafel; McCartney kwam naar beneden met zijn akoestische gitaar en speelde ‘Back in the U.S.S.R. Ik zei tegen hem dat hij het eigenlijk moest hebben over alle meisjes uit Rusland, Oekraïne en Georgië.’ Paul verwerkte dit in het geweldige Beach Boys-stijl refrein:

Well the Ukraine girls really knock me out.
They leave the West behind.
And Moscow girls make me sing and shout.
That Georgia’s always on my mind.

Een song over hoe fijn het was om terug te keren naar de Sovjet-Unie, was in 1968 behoorlijk riskant: midden in de Koude Oorlog stond men afkeurend tegenover vriendschappelijk banden met de Sovjet-Unie. Sommigen noemden The Beatles anti-Amerikaans, waarop John Lennon met zijn gebruikelijke ironie antwoordde: ‘Dat klopt helemaal, maar we zijn geen Amerikanen…’

Bron: The Beatles Compleet (Jean Michel Guesdon & Philippe Margotin)

back-in-the-u-s-s-r-1
De Amerikaanse president Frank Underwood doet zijn Russische ambtgenoot Petrov een
surfboard cadeau waarop staat ‘Back in the U.S.S.R.’ — House of CardsSeizoen 3. 

Een korte geschiedenis van videogames

gameplay-1

“Videogames hebben mijn leven verpest. Gelukkig heb ik er nog twee over”

In slechts 50 jaar tijd hebben videogames zich ontwikkeld van kleine stipjes op een radarscherm tot een miljardenindustrie die rivaliseert met Hollywood. Maar videogames zijn meer dan entertainment; ze hebben de manier veranderd waarop we met machines omgaan en mogen in die zin zeker een revolutie genoemd worden.

Het verhaal van de documentaire Gameplay begint in 1962 op de Universiteit van Utah waar een aantal studenten toegang had tot een computer – een echt privilege in die tijd. Onder hen bevond zich Nolan Bushnell, een ambitieuze ontwikkelaar die later Atari zou oprichten. De visie van deze ‘vader van de videogame’ was een spel in een machine te stoppen die naast de flipperkasten in de arcadehallen zou staan.

In 1972 kwam Atari met haar eerste hit: Pong. Bij de eerste versie van deze kast ontstond er een defect omdat mensen er teveel geld in hadden gestopt; een fout die de makers niet nog eens zouden maken. Atari was succesvol, maar er doken al snel concurrenten op zoals Magnavox die de eerste spelcomputer voor thuis ontwikkelde; de Odyssey.

Het antwoord van Atari kwam in de vorm van de VCS, maar dit werd in eerste instantie een commerciële flop. Het publiek bevond zich in deze tijd – jaren 70′ – meer in de arcade. 1978 zag de opkomst van Japan als grote speler op de videogamemarkt met de lancering van Space Invaders, een duidelijk geavanceerder spel dan Pong. In 1980 kwam het Japanse bedrijf Namco met het meest populaire arcadespel aller tijden: Pac Man.

gameplay-2

Bushnell had in 1976 zijn bedrijf Atari voor 28 miljoen dollar aan Warner Communications verkocht. Het was nog een tijdlang zeer succesvol, maar door de corporate cultuur liepen de belangrijkste ontwerpers weg. Ook was de concurrentie moordend in die tijd en Atari verloor haar positie als marktleider.

Begin jaren 80’s zag de sterke opkomst van het Japanse Nintendo, oorspronkelijk een speelgoedfabrikant, die de populariteit van de console nieuw leven inblies. Vooral het personage Mario, al bekend onder gamers van het zeer populaire spel Donkey Kong uit 1981, werd al snel legendarisch. In 1985 veroverde Nintendo’s NES-console – die standaard geleverd werd met het spectaculaire spel Super Mario Bros (en Duck Hunt) – de Amerikaanse en Europese markt. Nintendo deed voor de console wat Atari voor de arcade had gedaan.

gameplay-3

Maar de concurrentie zat niet stil en Nintendo moest het opnemen tegen Sega en Atari. Begin jaren 90’ zorgde Nintendo opnieuw voor een grote vernieuwing met de Game Boy. Vooral het geheime wapen Tetris zorgde dat dit eerste handheld game device een commerciële knaller werd.

In de jaren 90’s werd geweld een belangrijker thema in de wereld van de videogame. In het spel Mortal Kombat kon je een tegenstanders’ hoofd met wervelkolom eruit trekken. Een grote maatschappelijke discussie volgde. Het spel Doom uit 1993 gooide nog wat olie op het vuur. Er volgden in deze tijd nog twee belangrijke nieuwe ontwikkelingen die de gamemarkt weer een stuk verder brachten. Social gaming maakte zijn opwachting toen gamers middels LAN-kabels hun PC’s aan elkaar konden verbinden en; de CD-rom zorgde met de gigantische opslagcapaciteit voor een revolutie aan mogelijkheden.

In 1995 werd door Sony de PlayStation op de markt gebracht die de sprong naar 3D mogelijk maakte. Het jaar daarop verscheen het klassieke Tomb Raider dat de weg vrijmaakte voor open-wereld-spellen, zoals Grand Theft Auto. De markt was nu hard op weg om volwassen te worden.

De opkomst van het internet leidde tot verdere verspreiding van de game-hobby en opeens speelde via Facebook iedereen mee. Het aantal uren dat mensen tegenwoordig in games stoppen is dan ook schrikbarend toegenomen. Of het nou het zorgen voor een familie betreft in The Sims of deelname aan een MMO (Massively multiplayer online game) zoals het immens populaire World of Warcraft (10 miljoen gebruikers wereldwijd), games nemen een steeds belangrijkere rol in.

De volgende fase van augmented reality is met Pokemon Go reeds ingegaan. Het gebruiken van hersengolven die de interface overbodig maakt, denk aan The Matrix, is niet ver weg meer. Geloofwaardige interactie met virtuele karakters en toenemende gamificatie van allerlei aspecten van ons sociale en economische leven, maakt dat videogames – 50 jaar na het ontstaan – belangrijker worden dan ooit.

gameplay-4

Het verhaal van Simon & Garfunkel

Are you going to Scarborough Fair:
Parsley, sage, rosemary and thyme.
Remember me to one who lives there.
She once was a true love of mine.

The Story of Simon & Garfunkel

Als groot liefhebber van muziek uit de jaren 60’ kon ik mijn hart ophalen bij een programma/concert over Simon & Garfunkel van Joost Botman en Niels van der Gulik in de Keyserkerk te Middenbeemster. Ze bezorgden het senior publiek (mijn generatie luistert naar andere artiesten) een prachtige middag met geweldige uitvoeringen van de tophits van Simon & Garfunkel (The Sound of Silence, The Boxer, Cecilia en Bridge over Troubled Water), alsook minder bekende pareltjes, zoals Keep the Customer Satisfied en April Come She Will.

Na het openingsnummer Scarborough Fair begonnen de artiesten het verhaal in 1956 waar een duo genaamd Tom & Jerry – die vooral The Everly Brothers imiteerden – grote dromen had over een carrière als popsterren. Het liep op niks uit, en Paul Simon deed een solopoging. Zijn vriend Garfunkel zag dit mogelijk als verraad (dit komt later terug in het verhaal).

Jaren later kwamen de vrienden elkaar weer tegen en de klik was er weer. Ze namen een folkplaat op: Wednesday Morning, 3 A.M. De timing hiervan was helemaal verkeerd, want de heersende artiesten van dat moment, The Beatles en Bob Dylan, schakelden net over op elektrische gitaren. De plaat flopte en Simon vertrok naar Europa waar hij na enige tijd succes had in de Londense folkscene.

Jaren later terug in Amerika zaten de artiesten in een auto toen de nieuwe nummer 1 van de hitlijsten werd gedraaid: The Sound of Silence, een overdub van hun versie afkomstig van Wednesday Morning, 3 A.M. met toegevoegde drums en elektrische gitaar. Ze waren nu in één keer wereldberoemd en moesten snel opvolgen met een album. Gelukkig had Simon veel liedjes geschreven in Europa en in grote haast maakten ze Sounds of Silence, wat mij betreft hun beste werk.

Paul Simon – die nagenoeg alle liedjes schreef voor het duo – was uitgegroeid tot rasartiest en er volgde nog twee platen met fantastische composities: Parsley, Sage, Rosemary and Thyme en Bookends. Tussendoor deden ze ook nog de soundtrack van de film The Graduate; het nummer Mrs. Robinson (oorspronkelijk Mrs. Roosevelt, naar de presidentsvrouw) werd één van hun grootste hits.

De regisseur van de film Mike Nichols castte de beide muzikanten in zijn volgende project Catch-22 dat in Mexico gefilmd zou worden, maar de rol van Paul werd geschrapt. Art verdween voor vijf maanden naar Mexico voor de opnames. Is dit zijn wraak voor de solopoging van Paul aan het begin van hun carrière?

Na Garfunkels terugkeer lopen de artistieke meningsverschillen hoog op. Het album dat ze vervolgens uitbrengen – één van de meest succesvolle albums allertijden – is Bridge over Troubled Water met de klassieke titelsong. Daarna gaat het duo uit elkaar en ze zien elkaar de volgende 12 jaar nauwelijks meer.

1981 – Paul wordt gevraagd voor een benefit concert in Central Park. Maar omdat hij zich wat onzeker voelt over zijn solowerk vraagt hij zijn oude maatje Garfunkel mee te doen. Zo waren de ‘Old Friends’ (toen ze dat liedje schreven wisten ze al dat het over hun bejaarde zelf ging) opnieuw verenigd voor wat met ruim 500.000 bezoekers een van de grootste concerten uit de popgeschiedenis zou worden.

Mijn 10 favoriete Simon & Garfunkel songs:
10. You Can Tell The World (Wednesday Morning, 3 A.M.)
09. A Hazy Shade of Winter (Bookends)
08. El Condor Pasa (If I Could) (Bridge over Troubled Water)
07. Bridge over Troubled Water (Bridge over Troubled Water)
06. Homeward Bound (Parsley, Sage, Rosemary, and Thyme)
05. I Am a Rock (Sounds of Silence)
04. Mrs. Robinson (Bookends)
03. Kathy’s Song (Sounds of Silence)
02. Sparrow (Wednesday Morning, 3 A.M.)
01. The Sound of Silence (Sounds of Silence)

10 Beatles anekdotes die je nog niet kent

In het boek ‘The Beatles compleet: Het verhaal van de 213 songs’ staat de volledige opnamegeschiedenis van The Fabulous Four opgetekend.

Beatles anekdotes 1

Het uitgebreide fanboek bevat ook vele toffe anekdotes waaronder de volgende tien:

1. Naam van de band
Rock-’n-rollpionier Buddy Holly had grote invloed op de muziek van de jaren 60’. The Beatles – die eerst The Quarrymen (quarry betekent steengroeve) heetten – speelde onder meer zijn song ‘Words of Love’. De naam van Buddy’s begeleidingsband The Crickets vormde naar verluid de inspiratie voor de naam van The Beatles. Dit was eerst The Silver Beatles, maar Silver werd na korte tijd geschrapt. De bandnaam is ook een referentie naar the Beat Generation waarmee The Beatles een sterke connectie hadden.

2. Een jointje voor de Boys
Toen The Beatles in augustus 1964 Bob Dylan voor het eerst ontmoetten, bood hij hun een joint aan. De verraste Beatles gaven toe dat ze nog nooit marihuana hadden gerookt. Dylan, op zijn beurt verrast, vroeg: ‘Maar hoe zit het dan met die song?’ (‘I want to Hold Your Hand’) ‘Welke song?’ vroeg John Lennon. ‘Je weet wel: And when I touch you, I get high, I get high, I get high.’ Gegeneerd antwoordde John: ‘Zo gaat het niet. Het is: I can’t hide, I can’t hide, I can’t hide…’

3. Een nummer voor The Stones
De avond voordat het nummer ‘I Wanna Be Your Man’ zou worden opgenomen voor hun tweede album ‘With the Beatles’ op 11 september 1963, ontmoetten John en Paul de manager van The Rolling Stones. Hij vertelde dat de Stones snel een song nodig hadden als opvolger van ‘Come On’, hun eerste singel. De twee Beatles boden hem ‘I Wanna Be Your Man’ aan dat volgens hen goed bij de Stones paste. Ze vertrokken meteen naar studio 51, waar de Stones repeteerde, en voltooide daar tot ieders verbazing de song. Het werd een grote hit voor de Stones.

4. Dromen van gisteren
‘Ik heb zoveel lof voor ‘Yesterday’ gekregen, maar het was Paul’s kindje’, verklaarde John Lennon wanneer hij het had over de song die Paul McCartney in een droom had gehoord. Tijdens een verblijf in het huis van de familie Asher (van Paul’s vriendin Jane Asher) werd Paul op een ochtend wakker op zijn zolderkamertje. ‘Ik stond op, ging achter de piano zitten, speelde G, Fis mineur septiem – en ging van daaruit naar B en E mineur, en ten slotte terug naar E. Ik vond de melodie heel goed, maar omdat ik hem had gedroomd, kon ik niet geloven dat ik hem had geschreven.’ In deze fase was de tekst er nog niet. De werktitel was: Scrambled Eggs / Oh, my baby how I love your legs. Van alle Britse songs is ‘Yesterday’ het vaakst gedraaid om de Amerikaanse radio- en tv-zenders, namelijk ruim zeven miljoen keer.

5. Lennon: ‘Help!’
‘De meeste mensen denken dat het gewoon een snel rock- ’n rollnummer is. Dat had ik indertijd niet door; ik schreef het alleen maar omdat ik daartoe opdracht had gekregen’, zei John Lennon in 1980 over het nummer ‘Help’. ‘Pas later besefte ik dat ik echt om hulp schreeuwde.’ In die tijd voelde hij zich ongemakkelijk bij het succes, de eerbewijzen, het geld en de uitspattingen. Hij was terneergeslagen: ‘Dat hele Beatles-gedoe ging je begrip te boven. Ik at en dronk als een varken en was zo vet als een varken, ontevreden over mezelf, en onbewust schreeuwde ik om hulp. Het was dus mijn periode als dikke Elvis.’

Beatles anekdotes 2

6. Rubberen zolen
De hoes van ‘Rubber Soul’ maakte duidelijk dat de band een nieuwe richting was ingeslagen. ‘Ik vond het goed dat we op de hoes langere gezichten hadden gekregen’, aldus George Harrison hierover. ‘We waren niet onschuldig meer, niet meer naïef, en op ‘Rubber Soul’ waren we voor het eerst volwaardige wietrokers.’

Beatles anekdotes 3

Robert Freemans hoesfoto kreeg zijn vorm door stom toeval. Er werd een fotosessie georganiseerd in John’s huis in Weybridge – alle Beatles droegen daar een coltrui. Terug in London nodigde Freeman de Beatles uit om de dia’s te komen bekijken. Hij projecteerde ze op een stuk karton, om te laten zien hoe ze als hoesfoto zouden ogen. Het karton gleed echter wat naar achteren, zodat de foto langer leek. Paul: ‘Hij werd langer en wij zeiden: ‘dat is het, Rubber So-o-oul, hey, hey! Kun je het zo doen?’ Freeman zei: ‘Ja, ik kan het zo afdrukken.’ En dat was dat.’

Beatles anekdotes 4

7. Double A
John Lennon schreef ‘Day Tripper’ als song voor een single. De tekst was destijds voor veel fans een raadsel, want wat betekent day tripper? Letterlijk: iemand die een dagtocht maakt. Maar niet zomaar een tochtje – het woord verwijst naar ‘trippen’. ‘Het is een drugssong’, aldus Lennon. Toen Paul vier dagen later met ‘We Can Work It Out’ kwam, kreeg dat de voorkeur voor de A-kant boven ‘Day Tripper’. John maakte heftig bezwaar, en bij wijze van vernieuwend en diplomatiek compromis kreeg de volgende Beatlessingle een dubbele A-kant. Opnieuw waren The Beatles hun tijd ver vooruit.

8. Wie is:
Michelle – Waarschijnlijk Michelle Phillips van The Mamas and the Papas.
Eleanor Rigby – De voornaam van de actrice Eleanor Bron die in de film ‘Help!’ de priesteres had gespeeld, in combinatie met de naam van een winkel Rigby & Evens. Op de begraafplaats Woolton in Liverpool staat overigens een echte graf met de naam Eleanor Rigby, een vreemd toeval.
Doctor Robert – Waarschijnlijk dr. Robert Freeman, de eigenaar van een New Yorkse kliniek, die aan veel beroemdheden een cocktail voorschreef van vitamine B12 met een enorme dosis amfetamine.
Penny Lane – Een buurt in Liverpool, een straat en een busstation waar Paul doorheen kwam als hij naar het huis van John Lennon ging. The Beatles waren zich er waarschijnlijk niet van bewust dat Penny Lane was genoemd naar James Lane, een achttiende-eeuwse Britse slavenhandelaar die fel gekant was tegen de afschaffing van de slavernij.
The Walrus – Paul (althans volgens de tekst van het nummer ‘Glass Onion’).
Dear Prudence – De zus van Mia Farrow die haar huisje niet uit wou komen bij de lessen van Maharishi Mahesh Yogi in Rishikesh, India.
Martha My Dear – Paul’s hond, een bobtail.
Julia – John’s moeder
Hey Jude – John’s zoontje Julian (Paul schreef het als troost voor de scheiding van John en Cynthia Lennon).
Mean Mr. Mustard – Een gierigaard die briefjes van 5 pond in zijn lichaam (neus) verstopte.
Polythene Pam – Een meisje dat ‘Polythene Pat’ werd genoemd, vanwege haar vreemde gewoonte om plastic te eten.

9. Geen LSD
Er werd veel gespeculeerd over de song ‘Lucy in the Sky with Diamonds’, waarvan de eerste letters van de titelwoorden de afkorting LSD vormen. Volgens schrijver van de song John Lennon was dat geheel onbewust. De Lucy in de song was Lucy O’Donnell, het beste vriendinnetje van John’s zoontje Julian, die toen drie jaar was. Julian liet John een tekening zien waarop hij Lucy had afgebeeld. ‘Dat is Lucy in de lucht met diamanten’, zei Julian. John vond de titel geweldig en schreef meteen een song, waarbij hij zich liet inspireren door ‘Alice in Wonderland’.

10. The End
‘The End’ (oorspronkelijke titel ‘Ending) heeft een bijzondere betekenis, omdat het de laatste complete song op ‘Abbey Road’ is, het laatste album dat The Beatles opnamen. Wisten The Beatles in de zomer van 1969 al dat hun bijzondere avontuur ten einde was? The nummer is om drie redenen uniek: het is de laatste song van het laatste Beatlesalbum (afgezien van ‘Her Majesty’, dat als een soort postscriptum moet worden beschouwd), het bevat de enige drumsolo die Ringo ooit heeft gedrumd en het is het enige nummer waarop Paul, George en John ooit samen een gitaarsolo spelen.

‘Her Majesty’, het 0.23 durende 17de nummer op ‘Abbey Road’, is het kortste nummer dat The Beatles ooit hebben uitgebracht en heeft de twijfelachtige eer het laatste nummer van het laatste (opgenomen) album te zijn, hoewel dat niet de bedoeling was. Het oorspronkelijk weggegooide nummer belandde per ongeluk op de mastertape en werd zo de eerste ‘hidden track’ in de muziekgeschiedenis.