My Favorite TV Episode of All Time

You know that we do take-away.
We deliver too.
Open twenty-four hours, babe.
Just waiting on a call from you.

The Sopranos
Episode 26 – Funhouse (Season 2 Final)

Directed by
John Patterson

Written by
David Chase & Todd A. Kessler

Regular Cast
James Gandolfini … Tony Soprano
Lorraine Bracco … Dr. Jennifer Melfi
Edie Falco … Carmela soprano
Michael Imperioli … Christopher Moltisanti
Dominic Chianese … Corrado ‘Junior’ Soprano
Vincent Pastore … Salvatore ‘Big Pussy’ Bonpensiero
Steven Van Zandt … Silvio Dante
Tony Sirico … Paulie ‘Walnuts’ Gualtieri
Robert Iler … Anthony ‘A.J.’ Soprano
Jamie-Lynn Sigler … Meadow Soprano
Nancy Marchand … Livia Soprano

Guest Players
Jerry Adler … Herman ‘Hesh’ Rapkin
Federico Castelluccio … Furio Guinta
John Ventimiglia … Artie Bucco
Dan Grimaldi … Patsy Parisi
Frank Pellegrino … Frank Cubitoso
Robert Patrick … David Scatino
Louis Lombardi, Jr. … Skip Lipari
Matt Servitto … Agent Harris
Sofia Milos … Anna Lisa
Maureen Van Zandt … Gabriella Dante
Toni Kalem … Angie Bonpensiero
David Margulies … Neil Mink
Nicole Burdette … Barbara Giglione
Tom Aldredge … Hugh DeAngelis
Suzanne Shepherd … Mary DeAngelis
John Fiore … Gigi Cestone
Robert Lupone … Bruce Cusamano
Barbara Andres … Quintina
Sig Libowitz … Hillel
David Anzuelo … Flight Attendant
Kathleen Fasolino … Meadow’s friend
Ray Garvey … Airport Guard
David Healy … Vice Principal
Ajay Mehta … Sundeep Kumar
Jay Palit … Indian Man

Wrap Up
Tony is feeling pretty good, despite his mother busting his chops after Janice left. He solves it by giving her airline tickets of the Scatino bust-out, so she can go and visit an old aunt (aunt Quinn, the other miserabile). He’s earning good enough money with a prepaid phone card scheme to buy Carmela a mink coat and he’s not so depressed anymore. Another reason for Tony’s untroubled state-of-mind is the demise of Richie, ‘All my enemies are smoked’, Tony tells his crew optimistically during a diner. But it is too good to be true, his unconsciousness tries to tell him. He gets food poisoning the day after. And in a fever dream Silvio tells him, ‘our true enemy has yet to reveal himself’, in true Al Pacino style. Silvio is even wearing the maroon vest Pacino wore in The Godfather III.

Pussy’s not feeling so well. He has to give his phone card earnings straight to FBI Agent Skip Lipari. He didn’t get food poisoning though, even though he ate at the same restaurants; an Indian place and Artie Bucco’s. Tony suspects Artie’s shellfish, but when Artie calls Pussy they find out he doesn’t have any symptoms, while they had different courses at the Indian place. Tony starts dreaming again, about him at the boardwalks. First he dreams that he sets himself on fire in front of his friends because he’s diagnosed with terminal cancer (‘what if they’re wrong?’). Then he dreams that he shoots Paulie Walnuts during a card game. He discusses the meaning with Dr. Melfi in a dream therapy session, while he also talks about Pussy. ‘Pussy’ in multiple ways.

Tony knows something is not feeling right about Big Pussy. He also knows someone has to get whacked, because of the Paulie dream. In another dream sequence, a fish who looks and talks like Big Pussy tells Tony he has been working with the federal government. Tony still doesn’t want to believe it, but when he wakes up he knows what has to be done. A little later, Tony and Silvio come by Big Pussy’s house to pick him up to help them buy a boat. Tony, still sick, pretends to get another attack and goes into the upstairs bathroom. While Silvio keeps Big Pussy downstairs with Angie, drinking coffee, Tony searches the bedroom. He finds what he was looking for; wiring equipment and tapes. When Tony comes downstairs he says, ‘who’s ready to buy a boat?’

Paulie Walnuts is waiting by the boat and Pussy is getting nervous. The boat departs and when open water is reached, Pussy is taken below deck, where Tony confronts him with his betrayal. After denying it, Big Pussy has no choice but to confess. He knows his number is up. And after a last round of tequila with his friends, the inevitable happens, Tony, Paulie and Silvio shoot Pussy and he drops dead in the cabin. His body is placed in a bag with weights and entrusted to the Atlantic Ocean.

When Tony comes home, his mother calls to tell him that she is being held by airport security for the Scatino tickets. Not much later the FBI comes by with a warrant. Just when Tony is handcuffed, Meadow comes in with her friends, one day before her graduation. Luckily Tony gets off easy but he is still concerned. The season ends the way it started, with a montage of all the Soprano crew’s businesses, such as Barone Sanitation, the Jewish owned hotel, the phone card scam and David Scatino who’s divorced, broke and leaving town. The scene is scored by The Rolling Stones with ‘Thru and Thru’, an insanely great choice.

At Meadows graduation party the whole Soprano cast is present and it’s one big happy family again. Tony stands alone in the living room, smoking a cigar and reflecting on recent times. The final shot is from the ocean, where Pussy sleeps forever.

Why Great?
This final episode of the second season is extremely well written and directed. It is a powerful and surprising final episode that reminds of a Greek tragedy. Tony has to make his hardest decision yet. This is totally necessary in his leadership position, but he was also the one who loved Big Pussy most whose death is therefore a great loss for him. And for the viewer as well. Pussy’s passing and the dream sequences leading up to it are so far the most exciting and memorable moments of the Soprano saga.

When I first watched ‘Funhouse’, I just couldn’t believe it. I was hoping for a terrific episode to wrap up the season, like season 1 did with ‘I Dream of Jeannie Cusamano’. A conventional finale that neatly ties up the remaining storylines, although The Sopranos was never conventional. ‘Funhouse’ did something else entirely. By adding twenty minutes of dreamtime I got much closer to Twin Peaks than to the mob films it originally seemed to be based on. It does resolve the main remaining story – that Big Pussy is indeed ‘singing’ for the feds – but it does so in a brilliantly surprising way. By delving into the main character’s subconscious and making him realise the ugly truth his conscious self couldn’t accept.

Michael Imperioli (who plays Christopher) has a theory*1 about the episode. That Tony didn’t have food poisoning at all, but that it was the knowledge that he had to kill his friend that made him so sick. And killing his friend he does. The scene on the boat, of which the interior scenes were shot in a studio, is a dramatic highlight of the show. Brilliant acting by the cast, especially James Gandolfini and Vincent Pastore as Pussy. It’s ridiculous that season 2 didn’t win the major Emmy Awards that year, but they weren’t ready for The Sopranos yet. The show has been groundbreaking from the beginning, and this episode really took it to another level again.

Finest Moment: Pussy on the Brain
Tony is having fever dreams while suffering from bad food poisoning. All dreams have certain elements in common; danger, cancer (destruction from inside out) and Pussy. It all leads up to this final dream; the dream in which Pussy – in fish shape, but it really looks like Pussy! – reveals to Tony that he is working for the government. It is in moments like this that The Sopranos is at its most powerful; using a dream as a method to really push the plot forward. In the first season, when his mother wanted him whacked, Tony was in denial and started fantasising about a Madonna. But he didn’t acknowledge the truth until he heard his mother speak on the FBI tapes. Now, Tony has learned to listen to his subconscious. He has been having a strange feeling about Pussy for a long time and now he is open to the ultimate truth. When he wakes up he knows. The fish is also a brilliant find. In a macho gang like the Sopranos, it is considered unmanly to betray your friends. Therefore, it is Pussy – the guy with the feminine name – who’s a rat. There is also a pussy joke in there, pussy smells like… you get the picture. The reference is also to death, as in ‘sleeps with the fishes’, and it foreshadows Pussy’s ultimate resting place, the ocean. This dream is the perfect crossover between the series’ essentials; the mob and psychiatry.

*1 Talking Sopranos Podcast, episode 26 – Funhouse.

10 Beatles anekdotes die je nog niet kent

In het boek ‘The Beatles compleet: Het verhaal van de 213 songs’ staat de volledige opnamegeschiedenis van The Fabulous Four opgetekend.

Beatles anekdotes 1

Het uitgebreide fanboek bevat ook vele toffe anekdotes waaronder de volgende tien:

1. Naam van de band
Rock-’n-rollpionier Buddy Holly had grote invloed op de muziek van de jaren 60’. The Beatles – die eerst The Quarrymen (quarry betekent steengroeve) heetten – speelde onder meer zijn song ‘Words of Love’. De naam van Buddy’s begeleidingsband The Crickets vormde naar verluid de inspiratie voor de naam van The Beatles. Dit was eerst The Silver Beatles, maar Silver werd na korte tijd geschrapt. De bandnaam is ook een referentie naar the Beat Generation waarmee The Beatles een sterke connectie hadden.

2. Een jointje voor de Boys
Toen The Beatles in augustus 1964 Bob Dylan voor het eerst ontmoetten, bood hij hun een joint aan. De verraste Beatles gaven toe dat ze nog nooit marihuana hadden gerookt. Dylan, op zijn beurt verrast, vroeg: ‘Maar hoe zit het dan met die song?’ (‘I want to Hold Your Hand’) ‘Welke song?’ vroeg John Lennon. ‘Je weet wel: And when I touch you, I get high, I get high, I get high.’ Gegeneerd antwoordde John: ‘Zo gaat het niet. Het is: I can’t hide, I can’t hide, I can’t hide…’

3. Een nummer voor The Stones
De avond voordat het nummer ‘I Wanna Be Your Man’ zou worden opgenomen voor hun tweede album ‘With the Beatles’ op 11 september 1963, ontmoetten John en Paul de manager van The Rolling Stones. Hij vertelde dat de Stones snel een song nodig hadden als opvolger van ‘Come On’, hun eerste singel. De twee Beatles boden hem ‘I Wanna Be Your Man’ aan dat volgens hen goed bij de Stones paste. Ze vertrokken meteen naar studio 51, waar de Stones repeteerde, en voltooide daar tot ieders verbazing de song. Het werd een grote hit voor de Stones.

4. Dromen van gisteren
‘Ik heb zoveel lof voor ‘Yesterday’ gekregen, maar het was Paul’s kindje’, verklaarde John Lennon wanneer hij het had over de song die Paul McCartney in een droom had gehoord. Tijdens een verblijf in het huis van de familie Asher (van Paul’s vriendin Jane Asher) werd Paul op een ochtend wakker op zijn zolderkamertje. ‘Ik stond op, ging achter de piano zitten, speelde G, Fis mineur septiem – en ging van daaruit naar B en E mineur, en ten slotte terug naar E. Ik vond de melodie heel goed, maar omdat ik hem had gedroomd, kon ik niet geloven dat ik hem had geschreven.’ In deze fase was de tekst er nog niet. De werktitel was: Scrambled Eggs / Oh, my baby how I love your legs. Van alle Britse songs is ‘Yesterday’ het vaakst gedraaid om de Amerikaanse radio- en tv-zenders, namelijk ruim zeven miljoen keer.

5. Lennon: ‘Help!’
‘De meeste mensen denken dat het gewoon een snel rock- ’n rollnummer is. Dat had ik indertijd niet door; ik schreef het alleen maar omdat ik daartoe opdracht had gekregen’, zei John Lennon in 1980 over het nummer ‘Help’. ‘Pas later besefte ik dat ik echt om hulp schreeuwde.’ In die tijd voelde hij zich ongemakkelijk bij het succes, de eerbewijzen, het geld en de uitspattingen. Hij was terneergeslagen: ‘Dat hele Beatles-gedoe ging je begrip te boven. Ik at en dronk als een varken en was zo vet als een varken, ontevreden over mezelf, en onbewust schreeuwde ik om hulp. Het was dus mijn periode als dikke Elvis.’

Beatles anekdotes 2

6. Rubberen zolen
De hoes van ‘Rubber Soul’ maakte duidelijk dat de band een nieuwe richting was ingeslagen. ‘Ik vond het goed dat we op de hoes langere gezichten hadden gekregen’, aldus George Harrison hierover. ‘We waren niet onschuldig meer, niet meer naïef, en op ‘Rubber Soul’ waren we voor het eerst volwaardige wietrokers.’

Beatles anekdotes 3

Robert Freemans hoesfoto kreeg zijn vorm door stom toeval. Er werd een fotosessie georganiseerd in John’s huis in Weybridge – alle Beatles droegen daar een coltrui. Terug in London nodigde Freeman de Beatles uit om de dia’s te komen bekijken. Hij projecteerde ze op een stuk karton, om te laten zien hoe ze als hoesfoto zouden ogen. Het karton gleed echter wat naar achteren, zodat de foto langer leek. Paul: ‘Hij werd langer en wij zeiden: ‘dat is het, Rubber So-o-oul, hey, hey! Kun je het zo doen?’ Freeman zei: ‘Ja, ik kan het zo afdrukken.’ En dat was dat.’

Beatles anekdotes 4

7. Double A
John Lennon schreef ‘Day Tripper’ als song voor een single. De tekst was destijds voor veel fans een raadsel, want wat betekent day tripper? Letterlijk: iemand die een dagtocht maakt. Maar niet zomaar een tochtje – het woord verwijst naar ‘trippen’. ‘Het is een drugssong’, aldus Lennon. Toen Paul vier dagen later met ‘We Can Work It Out’ kwam, kreeg dat de voorkeur voor de A-kant boven ‘Day Tripper’. John maakte heftig bezwaar, en bij wijze van vernieuwend en diplomatiek compromis kreeg de volgende Beatlessingle een dubbele A-kant. Opnieuw waren The Beatles hun tijd ver vooruit.

8. Wie is:
Michelle – Waarschijnlijk Michelle Phillips van The Mamas and the Papas.
Eleanor Rigby – De voornaam van de actrice Eleanor Bron die in de film ‘Help!’ de priesteres had gespeeld, in combinatie met de naam van een winkel Rigby & Evens. Op de begraafplaats Woolton in Liverpool staat overigens een echte graf met de naam Eleanor Rigby, een vreemd toeval.
Doctor Robert – Waarschijnlijk dr. Robert Freeman, de eigenaar van een New Yorkse kliniek, die aan veel beroemdheden een cocktail voorschreef van vitamine B12 met een enorme dosis amfetamine.
Penny Lane – Een buurt in Liverpool, een straat en een busstation waar Paul doorheen kwam als hij naar het huis van John Lennon ging. The Beatles waren zich er waarschijnlijk niet van bewust dat Penny Lane was genoemd naar James Lane, een achttiende-eeuwse Britse slavenhandelaar die fel gekant was tegen de afschaffing van de slavernij.
The Walrus – Paul (althans volgens de tekst van het nummer ‘Glass Onion’).
Dear Prudence – De zus van Mia Farrow die haar huisje niet uit wou komen bij de lessen van Maharishi Mahesh Yogi in Rishikesh, India.
Martha My Dear – Paul’s hond, een bobtail.
Julia – John’s moeder
Hey Jude – John’s zoontje Julian (Paul schreef het als troost voor de scheiding van John en Cynthia Lennon).
Mean Mr. Mustard – Een gierigaard die briefjes van 5 pond in zijn lichaam (neus) verstopte.
Polythene Pam – Een meisje dat ‘Polythene Pat’ werd genoemd, vanwege haar vreemde gewoonte om plastic te eten.

9. Geen LSD
Er werd veel gespeculeerd over de song ‘Lucy in the Sky with Diamonds’, waarvan de eerste letters van de titelwoorden de afkorting LSD vormen. Volgens schrijver van de song John Lennon was dat geheel onbewust. De Lucy in de song was Lucy O’Donnell, het beste vriendinnetje van John’s zoontje Julian, die toen drie jaar was. Julian liet John een tekening zien waarop hij Lucy had afgebeeld. ‘Dat is Lucy in de lucht met diamanten’, zei Julian. John vond de titel geweldig en schreef meteen een song, waarbij hij zich liet inspireren door ‘Alice in Wonderland’.

10. The End
‘The End’ (oorspronkelijke titel ‘Ending) heeft een bijzondere betekenis, omdat het de laatste complete song op ‘Abbey Road’ is, het laatste album dat The Beatles opnamen. Wisten The Beatles in de zomer van 1969 al dat hun bijzondere avontuur ten einde was? The nummer is om drie redenen uniek: het is de laatste song van het laatste Beatlesalbum (afgezien van ‘Her Majesty’, dat als een soort postscriptum moet worden beschouwd), het bevat de enige drumsolo die Ringo ooit heeft gedrumd en het is het enige nummer waarop Paul, George en John ooit samen een gitaarsolo spelen.

‘Her Majesty’, het 0.23 durende 17de nummer op ‘Abbey Road’, is het kortste nummer dat The Beatles ooit hebben uitgebracht en heeft de twijfelachtige eer het laatste nummer van het laatste (opgenomen) album te zijn, hoewel dat niet de bedoeling was. Het oorspronkelijk weggegooide nummer belandde per ongeluk op de mastertape en werd zo de eerste ‘hidden track’ in de muziekgeschiedenis.

De hersenen en creativiteit


Op welke van deze drie plaatjes staat een pagaai?

Patronen spotten

De kans is groot dat je niet doorhad dat er ‘pagaai’ staat in plaats van ‘papagaai’. Dat komt omdat de hersenen in patronen denken. Nog een voorbeeld, los de volgende opgave op. Je mag alles invullen wat je maar wilt:

12 + 9 =

De kans is groot dat je voor een getal hebt gekozen, zoals 14 of 39, maar waarom niet wasmachine of pizza? Je mocht immers alles invullen. Nogmaals, de hersenen denken in patronen.

Tot slot, dit kun je pirma lzeen wnat het gaat eorm dta de eretse ne lataste lteter amar kpolpen. Oko huiriet bjklit dta ej hreesnen ni paontren deeknn.

De hersenen werken razendsnel, en dat is soms maar goed ook. Wanneer je op safari een leeuw ziet moet je meteen gaan rennen. Als het dan toch een kat blijkt te zijn, is niet erg. Maar we oordelen ook snel in situaties waar dat eigenlijk niet zo handig is. Bijvoorbeeld bij innovatie. Als we daar te snel oordelen is dat zonde.

Innoveren kost moeite. Je wilt zo weinig mogelijk energie besteden. Dat komt omdat we innoveren met ons bewuste brein, en ons bewuste brein heeft maar 60 bits per seconde te besteden. Daarom voel je nu niet je rug terwijl je dit artikel leest. Als je op je rug gaat letten kun je je weer minder concentreren op het lezen. Het onderbewuste verwerkt 11.200.000 bits per seconde. Dat halen robots nog bij lange na niet…

Wanneer je dus bij iemand anders inspeelt op 60 bits, moet je rekening houden met de beperkte capaciteit. Bijvoorbeeld als je informatie deelt, keep it simple. Als je jouw website inricht, licht er dan slechts één product uit en niet 20 tegelijk.

Wanneer je iemand wilt beïnvloeden, moet je juist inspelen op het onbewuste brein. Tim Krul deed dat bij de penaltyreeks tegen Costa Rica. Hij ging steeds wandelen aan de linkerkant van het doel, zodat in het brein van zijn tegenstander het idee werd geprogrammeerd dat de rechterhoek vrij was.

Als je creatief wilt performen heb je die 60 bits per seconde hard nodig, dus dan moet je alle afleidingen verwijderen (internet, telefoons) en helemaal voor het creatieve proces gaan. Je brein heeft een kwartier nodig om in de creatieve flow te komen, dus neem de tijd. Wat je nog meer nodig hebt voor creativiteit is dopamine. De hoeveelheid dopamine neemt na je 30ste echter af. Daarom bereikte veel wereldberoemde artiesten tussen hun 20ste en 30ste hun hoogtepunt, denk aan The Beatles, The Rolling Stones, The Doors en Guns N’ Roses.

Als je ouder bent, zul je cocaïne moeten gebruiken en enorm veel moeten zuipen om datzelfde niveau aan creativiteit te kunnen halen.

De markante televisie carrière van Steven Van Zandt

Door Jeppe Kleyngeld

Hij viel me direct op in ‘The Sopranos’: Steven Van Zandt, die de memorabele rol vertolkte van Silvio Dante, Tony’s consiglieri en eigenaar van de Bada Bing stripclub. Hij had geen enkele acteerervaring toen hij werd gecast. Van Zandt was decennialang de vaste gitarist in Bruce Springsteen’s E Street Band en droeg bij aan vele andere muzikale projecten voordat zijn carrière als acteur begon. Ook had hij een tijdje zijn eigen band: ‘Little Steven and the Disciples of Soul’.

Van Zandt groeide op in New Jersey, waar hij al op jonge leeftijd in bandjes ging spelen. Van 1969 tot 1971 maakte hij als gitarist deel uit van Steel Mill, een vroege band van Bruce Springsteen. In 1972 was hij betrokken bij de oprichting van de E Street Band, Springsteen’s vaste achtergrondband die gedurende het al 40 jaar durende bestaan ook voor vele andere befaamde artiesten optrad waaronder; Bob Dylan, The Rolling Stones, David Bowie, Sting, The Grateful Dead, Santana, Tracy Chapman, Lady Gaga, and Aretha Franklin.

Van Zandt is van Italiaanse afkomst. Hij werd geboren als Steven Lento, maar zijn moeder hertrouwde toen hij jong was, en hij nam de achternaam van zijn stiefvader aan die een Nederlandse achtergrond heeft. Als lid van de E Street Band was de zeer muzikaal begaafde Van Zandt niet zomaar een achtergrondgitarist en zanger, maar een artiest die daadwerkelijk bij het creatieve werk betrokken was. Springsteen heeft hem zelfs credit gegeven als medebedenker van de beroemde gitaarlijn in ‘Born to Run’.

In 1997 zou de carrière van Steven een flinke wending krijgen. Sopranos-bedenker David Chase (ook een Italiaan, zijn oorspronkelijke achternaam is DeCesare) zag Van Zandt op televisie toen hij The Rascals in de Rock and Roll Hall of Fame mocht inlijven. Chase vond Van Zandt erg grappig en charismatisch. Toen zei hij tegen zijn vrouw: hem moeten we hebben voor onze show!

Steven Van Zandt 1

De twee gezichten van Stevie Van Zandt

Chase was destijds bezig ‘The Sopranos’ van de grond te krijgen en hij nodigde Van Zandt uit voor een gesprek. Deze had toevallig zelf een script geschreven waarin hij de rol zou vertolken van een nachtclubeigenaar in Atlantic City genaamd Silvio Dante. In het script was het de rol van deze Dante om bandjes te boeken voor de club. ‘Zoiets hebben we niet in onze show’, antwoorde Chase toen. ‘Maar er moet toch een manier zijn dit in de show te verwerken.’ Zo gezegd, zo gedaan en de ongewone casting van de acteur zonder acteerervaring was een feit.

Het karakter Silvio Dante is wat mij betreft de beste toevoeging aan ‘The Sopranos’ op de hoofdpersoon Tony Soprano na. En in het geval van ‘The Sopranos’ zegt dat wel wat. Van Zandt is zeker niet de beste acteur uit de show, en wat dat betreft is het goed dat de rol van Tony Soprano – waarvoor Van Zandt ook auditie deed – niet naar hem is gegaan, maar naar de briljante acteur James Gandolfini. Net zoals Silvio de tweede man is voor Tony werd Stevie dat voor James. Silvio’s uitspraak ‘Some people are better at being number two’s’ klopt dan ook als een bus.

Wat maakt Van Zandt nou zo’n goede toevoeging aan de serie? Hij heeft gewoon wat, noem het de X-factor. Zijn manier van praten, zijn ingetrokken nek, zijn humor, zijn toupet dat elk seizoen hoger lijkt te worden…. Hij is op internet wel eens omschreven als maffia karakter dat zo uit Mad Magazine is weggelopen, en dat is zeker een terechte observatie. Maar hoewel hij in de eerste seizoenen vooral als komisch bijfiguur dient, wordt zijn rol in latere seizoenen wat zwaarder en serieuzer. Vooral wanneer hij zich als brute, misogyne moordenaar ontpopt in de voorlaatste aflevering van het vijfde seizoen. Sopranos liefhebbers weten direct over welke scene ik het hier heb…

Zijn acteer carrière had gemakkelijk kunnen eindigen met het einde van ‘The Sopranos’ in 2007, maar in 2012 was daar ineens de Noorse (!) serie Lilyhammer met in de hoofdrol … jawel Good Old Stevie Van Zandt. De serie gaat over maffiabaas Frank ‘The Fixer’ Tagliano die in het getuigenbeschermingsprogramma gaat na een aanslag op zijn leven, en wordt geheralloceerd in het Noorse Lillehammer, een plaatsje dat hij kent van de Olympische Winterspelen van 1994. ‘Lilyhammer’ is de eerste exclusieve content aangeboden door Netflix.

Steven Van Zandt 2

Het is natuurlijk geen Sopranos, maar dat is geen enkele serie. Maar het is wel een komische en zeer vermakelijke show met een fantastische hoofdrol voor Van Zandt! Feitelijk speelt hij gewoon opnieuw Silvio, en daar is absoluut niks verkeerds aan. De humor zit vooral in de pogingen van de Noorse maatschappij om Tagliano te integreren in de samenleving, maar als maffiosi schrijft hij zijn eigen regels, dus verloopt het integratieproces vaker andersom. Hij opent een populaire nachtclub en weet de zaakjes prima naar zijn hand te zetten. En hij boekt ook nog de bandjes en artiesten voor de club. Dit keer wel.

Het eerste en tweede seizoen van de serie was een groot succes en onlangs werd ‘Lilyhammer’ al weer vernieuwd voor een derde ronde. Een mooie kans om nog wat langer te genieten van het komische talent van Van Zandt.