TV Dungeon: Romanzo Criminale

Posted on 21 januari 2012 by Jeppe Kleijngeld

(2008 – 2010, Italy)

2 Seasons (22 Episodes)

Directed by:
Stefano Sollima

Cast:
Francesco Montanari, Vinicio Marchioni, Alessandro Roja, Daniela Virgilio

The story of the Magliana gang, who controlled organised crime in Rome between 1977 and 1992. We witness the establishment of the group by three ruthless criminals; Il Libanese, Il Dandi and Il Freddo (the cold one). Each one of the friends has a very different personality, but they share the same ambition; to take over Rome. No crime is too big for Banda Della Magliana: drugs, kidnapping, murder, prostitution, they are literally involved in all criminal activity in the city.

The series is based on true events and people. The Magliana’s were the first organised gang in Rome. After a successful kidnapping, the leader type; Il Libanese, initiates that he and his associates form a gang. The others agree, but Il Freddo insists that they are all equals and have no leader. This will turn out to be a tough ideal to hang on to later on.

Off course they have opponents to deal with; a competitive gangster called Terrible is their first major obstacle. Then there is a communist cop who is keen on tracking them down. Finally, the Mafia – who traditionally had no foot in Rome – stick their beak in. Once the gang reaches the top, the only direction they can go is down. This is what eventually happens. Like all criminal empires, it ends.

Perhaps the best thing about this series is the cast. Each one of the actors is extremely believable in his/her role. For a show about gangsters, there are also quite a few strong female characters. Another strong point is the production design; the recreation of the seventies and eighties is convincingly done, enhanced by a groovy soundtrack and stylish camera work and editing.

The biggest downside is the length of the series. It is told in two parts of about 10 hours each. This is too long. Especially in the first part, there is too little going to keep the tension on an adequate level. Surely it is realistic, but sometimes just boring. Also humor is missing; it could have taken a few pages out of The Sopranos’ book. Still, after La Piovra, this is the best series about organised crime to come out of Italy.

Top 10 intro’s (credit sequences) van TV-series

Posted on 9 oktober 2011 by Jeppe Kleijngeld

1. True Blood

2. Dexter

3. The Sopranos

4. The Wire

5. The Simpsons

6. Mad Men

7. Boardwalk Empire

8. Big Love

9. Game of Thrones

10. Carnivale

Kijken naar assholes (over onsympathieke televisiepersonages)

Posted on 2 oktober 2011 by Jeppe Kleijngeld

Ik kan me vergissen, maar het lijkt in televisieseries een trend te zijn om van de bad guys de hoofdpersonen te maken. Kijken naar slechteriken kan heerlijk zijn; GoodFellas is en blijft mijn favoriete film aller tijden. In veel hedendaagse series zijn de hoofdpersonen drugsdealer (Breaking Bad), seriemoordenaar (Dexter), demoon (True Blood), of een combinatie van deze identiteiten.

Toch, heb ik gemerkt, zijn er voor mijzelf grenzen aan wat ik kan tolereren aan ‘inappropriate behaviour’ van een personage. Bij de pilot van de serie Sons of Anarchy bijvoorbeeld, over een Amerikaanse motorbende, ben ik direct afgehaakt omdat ik het geweld onprettig en ondienstig vond. De personages kon ik werkelijk niet uitstaan. In de serie hebben twee motorbendes een conflict; de Mayans en de Sons of Anarchy uit de titel. De eerstgenoemde groep heeft automatische wapens gestolen van de tweede groep en deze gaan ze terughalen. Er vallen vier doden onder de Mayans.

Het moment van afhaken was het feit dat de hoofdpersoon een dynamietstaaf in de kont van een zojuist door hem vermoord bendelid stak en hem aanstak. Is dat zo’n groot probleem? Immers, in The Sopranos en Oz zitten alleen maar moordenaars en van die series heb ik absoluut genoten. Toch is er een verschil tussen deze series en Sons of Anarchy. Iemand vermoorden is één ding, maar een dynamietstaaf in iemands kont steken na zijn dood getuigt van dermate weinig respect voor het leven dat zo’n persoon zelf geen reet meer waard is. Wat kan het mij ná dit incident nog schelen of dit personage leeft of sterft? Niks.

That’s not cool, man.

Toch is dit naïviteit aan mijn adres. Tony Soprano was geen haar beter dan de hoofdpersoon uit Sons of Anarchy. Hij vermoordde mensen voor geld of uit impulsieve woede, gaf geen moer om hun overgebleven families en als hij de kans zag te profiteren van iemand misère, twijfelde hij geen moment. Toch zat er een soort dualiteit in zijn personage, die hem ogenschijnlijk een schrijntje menselijkheid meegaf. Sons of Anarchy verhult de kwaadaardigheid van zijn hoofdpersonen niet: Dit zijn ze, mensen. Als ze dit al doen in de eerste aflevering, dan weet je direct waar je aan toe bent. In de pilot van The Sopranos ging hoofdpersoon Tony Soprano zwemmen met de eendjes. Zijn werkelijke aard kwam pas later aan bod.

Voor TV-makers zit het hem dus vooral in de aanpak. Tony had vaak vijanden die nog verdorvener als hemzelf waren. Ook deed hij af en toe iets dat okay was. Zo was hij een groot liefhebber van dieren, ging hij gezellig pizza eten met zijn zoon (vlak voor een koelbloedige liquidatie overigens) en hielp hij financieel een vriend die in de problemen zat. Dus TV-makers, als jullie naïevelingen zoals mij willen behouden nemen jullie The Sopranos als voorbeeld en tonen jullie niet het slechtste van de mens in ruwe vorm. Tenminste niet direct in het begin. Gewoon een vriendelijk advies.

Jeppe Kleyngeld

Z Channel: A Magnificent Obsession

Posted on 1 december 2010 by Jeppe Kleijngeld

(2004, USA)

Director: Xan Cassavetes
Features: Robert Altman, Penelope Sheeris, Jim Jarmusch, Quentin Tarantino, ao.

Running Time: 120 mins.

Documentary about the legendary Z Channel in Los Angeles, a pay TV channel where great cinema was shown between 1974 and 1988. Aspiring filmmaker Jerry Harvey became chief programmer of the channel and created a Walhalla for cinema lovers in that time in L.A.

Unfortunately, Harvey was mentally very unstable and in 1988 he committed suicide after killing his wife. After his death, Z Channel was finished as well when it turned into a sports channel. In this ‘legacy’ of Harvey, former friends, teachers and colleagues as well as filmmakers explain why Z Channel was such a successful and important platform for cinema at that time.

It was before VHS made its way into the living room, and people were dependent on television, besides cinema, to view movies. Harvey combined art films and commercial films in his programming which turned out to be a fantastic formula. Quentin Tarantino and Jim Jarmusch explain how much they loved Z Channel when they were growing up, and how it formed an important part of their education. Director Xan Cassavetes, the daughter of actor-director John Cassavetes and actress Gena Rowlands, got hooked to Z Channel after being grounded as a child. It was the beginning of her obsession with cinema.

The channel was so popular that even market leaders HBO and Showtime couldn’t muscle it out of L.A. Z Channel had a zero turnrate which means that no subscriber ever cancelled the channel.

Programmer Harvey wrote the screenplay for the western China 9, Liberty 37

Another one of Harvey’s triumphs was to show uncut versions of films such as The Wild Bunch, Heaven’s Gate, Once Upon a Time in America and 1900. Films that were initially trashed by critics now became very successful features. Z Channel also became a platform for European directors, like Paul Verhoeven, that found work in America thanks to the screening of their European work on the channel. Harvey and his team also organised regular film festivals with retrospectives of Kurosawa and the likes. It must have been truly magnificent.

Cassavetes shows a great collection of film fragments that give a good sense of how brilliant and revolutionary the Z Channel programming must have been. Cinema lovers will be thrilled at the idea of seeing something like Fassbinder’s Berlin Alexanderplatz uncut on television. It was not made to last. Like one of the interviewees says; ‘you just never know when you are living in a glorious time’. The downfall of Z Channel came together with the downfall of Harvey. An obvious loss that Cassavetes makes manifestly clear.

Boxoffice hit The Empire Strikes Back had its television premiere on Z Channel