Marley

Posted on 16 september 2012 by Jeppe Kleijngeld

Toen ik de documentaire ‘Marley‘ van regisseur Kevin MacDonald onlangs bekeek, besefte ik hoe vreemd het is dat er nooit eerder een echt goede film over Bob Marley is gemaakt die in 1981 overleed op 36 jarige leeftijd. Hij behoort immers zeker tot de groten der aarde en kan zich meten met sterren als Michael Jackson, Elvis Presley en Prince.

Robert Nesta Marley werd op 6 februari 1945 geboren op St. Ann, Jamaica. Zijn vader, die hij in zijn leven slechts enkele malen zou zien, was een Engelsman. Marley werd in zijn jeugd verstoten door zijn gemixte afkomst, maar zag een uitweg in de muziek waarvoor hij al op jonge leeftijd een passie ontwikkelde.

Op zijn twaalfde verhuisde hij met zijn moeder naar Trench Town in Kingston, een smeltkroes van werkers, muzikanten en criminelen. Hier werd het Reggae geluid van Bob Marley and the Wailers geboren. De naam ‘the Wailers’ is ontstaan toen Marley met zijn bandleden Bunny Livingston en Peter Tosh aan het oefenen was en iemand opmerkte: ‘jullie klinken triest. Jullie zouden The Wailers moeten heten.’ Zo geschiede. Hun eerste single ‘Simmer Down’ namen ze op in 1964.

The Wailers groeide uit tot hechte familie. Behalve muziek maken, hielden ze zich bezig met spirituele zaken. Marley was rond zijn 18 de bekeerd tot het Rastafari geloof, waar ook zijn dreadlocks en marihuanagebruik deel van uitmaakten. Daarnaast was voetbal een grote hobby van Marley.

In de jaren 80 kwam de band tot wasdom. Ze veroverde Europa en de Verenigde Staten. In 1974 voegde Marley het achtergrondkoortje de I-Three – waar ook zijn vrouw Rita deel van uitmaakte – toe aan de band wat artistiek gezien een geweldige beslissing was. Het succes groeide, ook in Jamaica waar Marley een verzoenende rol speelde in de politieke onrust. Later voegde hij ook Afrika toe aan zijn fanbase.

In zijn persoonlijke leven was Marley serieus in alles wat hij deed: muziek, geloof, zelfs voetbal. Net als zijn eigen vader hield hij er relaties met vele vrouwen op na. In totaal heeft hij 11 kinderen gekregen bij 7 verschillende vrouwen.

MacDonald’s documentaire laat zien wat voor enorme impact Marley heeft gehad. Zijn enige ambitie was naar eigen zeggen om mensen te verbinden en te verbroederen en met zijn extreem inspirerende concerten slaagde hij daar enorm goed in. De ontdekking dat hij uitgezaaide kanker in zijn hele lichaam had is bijzonder triest en het laatste deel van de documentaire over Marley’s laatste maanden is dan ook erg ontroerend.

Toen hij stierf op 11 mei 1981, stierf er een legende. De jongen die door zijn vader verstoten was, was door de wereld omhelsd. Zo werden de woorden uit een van zijn liedjes werkelijkheid. The stone that the builder refused will always be the headcorner stone.

Heavy Metal

Posted on 14 september 2012 by Jeppe Kleijngeld

Director: Gerald Potterton
Written by: Daniel Goldberg, Len Blum, Dan O’Bannon, ao.
Cast (Voices): Rodger Bumpass, Richard Romanus, John Candy, Harold Ramis

Year / Country: 1981, Canada
Running Time: 87 mins.

Heavy Metal opens with a sports car floating through space before landing on Earth. The astronaut driver returns home to his daughter, bringing with him a mysterious green orb he discovered. But the gift turns deadly when the orb reveals its true nature: it comes to life, kills the man, and traps his daughter, declaring itself the embodiment of all evil in the universe. Before attempting to destroy her, it recounts several stories illustrating its corrupting power across time and space.

Based on the groundbreaking magazine Métal Hurlant (launched in France in 1974 and later adapted into the American Heavy Metal in 1977), this Canadian production stitches together multiple short stories, all connected by the malevolent orb known as the Loc-Nar. With a budget close to 10 million dollars, the film captures the spirit of the magazine – a blend of science fiction, fantasy, dark humor, graphic violence, and unapologetic eroticism – elements that have cemented its status as a cult classic. Naturally it also has a Heavy Metal soundtrack with songs by Black Sabbath, Nazareth and Blue Oyster Cult among others.

The voice cast of Heavy Metal features a number of excellent Canadian comedians, including Harold Ramis, John Candy and Eugene Levy. Producer Ivan Reitman also attached a lot of animation and writing talent to the project, so the result has an impressive look and feel, as well as the dialogues and characters that are crisp and entertaining to watch. Another Heavy Metal feature film has been announced quite a few times (after a second movie adaptation in 2000), but this version offers plenty of bizarre aliens, beautiful dames, cynical heroes and power hungry warlords to keep you occupied until it arrives.

Rating:

Biography: Gerald Potterton (1931, London) is a British director, producer and animator. In 1955 he emigrated from the UK to Canada where he started his career in film and animator. In 1968 he worked on the Beatles’ movie Yellow Submarine. In 1981 he made his best-known directorial effort, the animated cult classic Heavy Metal.

Filmography: Hors-d’oeuvre (1960, short), Christmas Cracker (1962, short), My Financial Career (1962, short), The Ride (1963, short), The Railrodder (1965, short), The Quiet Racket (1966, short doc), Cool McCool (1966, TV episodes), Tiki Tiki (1971), The Rainbow Boys (1973), The Remarkable Rocket (1975, short), Canada Vignettes: Winter – Dressing Up (1979, short), Canada Vignettes: Winter – Starting the Car (1979, short), Heavy Metal (1981), The Awful Fate of Melpomenus Jones (1983, short), George and the Christmas Star (1985, TV movie), The Smoggies (1989, TV episodes), The Real Story of Happy Birthday to You (1992, short)

Lucky Luciano (1973)

Posted on 14 september 2012 by Jeppe Kleijngeld

‘The detailed account of the world’s most powerful gangster who built an empire on a sea of blood.’

Directed by:
Francesco Rosi

Written by:
Jerome Chodorov
Tonino Guerra
Lino Iannuzzi
Francesco Rosi

Cast:
Gian Maria Volonté (Charles ‘Lucky’ Luciano), Vincent Gardenia (Colonel Charles Poletti), Rod Steiger (Gene Giannini), Charles Cioffi (Vito Genovese), Larry Gates (Judge Herlands), Magda Konopka (Contessa), Dino Curcio (Don Ciccio), Karin Petersen (Igea Lissoni), Edmond O’Brien (Commissioner Harry J. Anslinger), Charles Siragusa (Himself)

Biography of Charles ‘Lucky’ Luciano, perhaps the biggest mob leader in history. The film focuses on his Sicilian years. After serving a nine-year prison sentence, Luciano is pardoned in 1946 for services rendered to the United States, on the condition that he relocate to Sicily, where he is to spend the rest of his days.

The second part of his career is inevitably less thrilling than his earlier years, when he seized control from the old Sicilian bosses. That first chapter of his life was depicted in the 1991 film Mobsters – not a great film by any means, but far more action-packed than this one.

Its opening features a bloody shooting montage in which Luciano has his rivals assassinated during the Night of the Sicilian Vespers. The remainder of that film centers on the Anti-Narcotics Agency’s efforts to make Luciano’s life difficult, while he continues to run his criminal empire from Sicily.

Anyone expecting a typical Mafia plot will need to adjust their expectations. The film plays more like a documentary, with frequent and often confusing jumps in time.

On the positive side, the mobsters are not glamorized; they are shown for what they are. But the unfocused plot and sloppy storytelling offer little insight into what truly drove Luciano, making this not much of a biography at all. A shame, because with its decent cast and professional production design, something far better could have been achieved.

Rating:

Quote:
GENE GIANNINI: “I go to New York they’ll kill me.”

Trivia:
Charles Siragusa, the former chief of the U.S. Narcotics Bureau who tracked down the real Lucky Luciano, stars as himself.

Pure nostalgie: Harley Davidson and the Marlboro Man

Posted on 23 augustus 2012 by Jeppe Kleijngeld

Onlangs had ik weer eens zin in een nostalgische filmervaring. ‘Harley Davidson and the Marlboro Man’ (een 5.6 op IMDb) heb ik wel 10 keer gezien in de jaren 90’, de enige film waarin twee merken in de titel gepromote worden. Ik weet nog dat ik hem voor het eerst gehuurd had met mijn broer Alexander (ook de naam van de bad guy gespeeld door Daniel Baldwin). Ik was meteen verliefd op de film.

Hij begint met de coole hoofdpersoon Harley Davidson die op zijn motor naar Los Angeles rijdt onder het nummer ‘Wanted Dead or Alive’ van Jon Bon Bovi. Dit toepasselijke nummer werd later succesvol gebruikt als hommage in bikerspel GTA IV: The Lost and Damned’. Aangekomen in L.A. herenigt Harley met zijn beste vriend, de stoere rodeocowboy The Marlboro Man, en samen beleven ze een krankzinnig avontuur.

Het is gemakkelijk een film als dit met de grond gelijk te maken, maar hoe fout ie ook is, hij heeft een uniek pluspunt, namelijk de geweldige chemie tussen de hoofdpersonen, gespeeld door Mickey Rourke en Don Johnson. De dialogen zijn ook zeer vermakelijk. ‘It’s better to be dead and cool than alive and uncool.’ Neemt niet weg dat hij zwaar geflopt is destijds las ik op Wikipedia.

Natuurlijk vallen je andere dingen op bij het kijken van zo’n film, dan wanneer je 12 bent. Het is typisch jaren 90’. Iedereen rookt, er zit veel macho gedrag in en er wordt anders met vrouwen omgesprongen. Marlboro vertelt zijn tegenstander die hij met een potje pool heeft verslagen dat hij hem kan betalen met zijn vrouw voor een nacht. Alsof die vrouw er niks over te zeggen heeft. 🙂 Even later laat Harley zijn ontbijt betalen door de vriendin van Marlboro omdat hij blut is. Het maakt hem alleen maar charmanter in plaats van een lamlul. Dit zijn dingen die je in films van nu niet meer aan zal treffen. Er is veel veranderd in twintig jaar.

De 5 hoogtepunten van de film:

Bij het beroven van een bank komen er wat schietgrage gasten in zwarte lange jassen opdraven. Ze blijken kogelvrij te zijn (de jassen zijn van Kevlar). Goede introductie van de bad guys.

De slechteriken slaan terug na de geslaagde overval. Alle vrienden van Harley and Marlboro leggen het loodje in deze scene. Een tragisch moment. 😦

Wanneer ze klem komen te zetten op het dak van een hotel in Las Vegas, ontsnappen onze twee helden door vanaf het dak in het zwembad te springen. Onmogelijk (vanaf die hoogte zou het water cement zijn), maar met veel humor en spanning neergezet. ‘I hate you Harleyyyyyyyyyyy!!!!!!!’

De confrontatie op het vliegtuigenkerkhof. Harley (verschrikkelijke slechte schutter) schiet per ongeluk zijn eigen vriend Marlboro neer… Desondanks verslaan ze de kogelvrije gasten door ze in hun hoofden te blazen. ‘I can’t believe you shot me, you shit bird.’

Nog een confrontatie, ditmaal met Tom Sizemore’s opperboef. De laarzen die Marlboro van zijn wijlen vader heeft gekregen gaan eraan, samen met Sizemore’s foute drugsdealende, Japans sprekende bankdirecteur.