Tagarchief: Lucky Luciano

Het defecte management control system van de maffia

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Lees ook:
– De maffiaboeken van Nicholas Pileggi – Deel 1: Wiseguy: Life in a Mafia Family
– De maffiaboeken van Nicholas Pileggi – Deel 2: Casino: Love and Honor in Las Vegas

Waarom gaat het altijd mis met gezworen maffialeden? Waarom kunnen ze niet gewoon hun mond houden en hun tijd uitzitten als ze gepakt worden? Sommige kunnen het wel: John Gotti bijvoorbeeld. Maar er zijn ook talloze ratten die hun familie verraden om hun eigen hachje te redden. De bekendste zijn Henry Hill, Joseph Valachi en Sammy ‘the Bull’ Gravano (die John Gotti levenslang bezorgde). De reden is dat het strakke managementsysteem van de maffia zich regelmatig tegen de organisatie keert.

In 1991 werd Alphonse ‘Little Al’ D’Arco – ‘made member’ en zelfs enige tijd ‘acting boss’ van de Luchese familie – bijna geliquideerd in een hotelkamer. Hij wist te ontkomen en besloot kort daarna getuige te worden voor de FBI. Hij was het lid met de hoogste rank binnen de maffia ooit die getuige voor de overheid werd. In 2013 verscheen het boek ‘The Life of Little Al D’Arco, the Man Who Brought Down the Mafia’ van Jerry Capeci en Tom Robbins over het leven van D’Arco.

D’Arco geloofde in de maffia; het bezorgde hem een inkomen en bovenal respect. In ‘Mob Boss’ beschrijft hij hoe hij na een lange loopbaan eindelijk officieel lid werd gemaakt van de Luchese familie. De ceremonie is al vaak beschreven: het mes en pistool op tafel, een prik in de vinger en het bloed van de ingewijde op de kaart van een heilige. Deze kaart wordt vervolgens verbrand en de leider van de familie zegt; ‘als je ons verraad zal je ziel eeuwig in de hel branden, zoals deze kaart’. Ook wordt duidelijk gemaakt dat de maffiafamilie voor alles komt, inclusief je eigen gezin. Dit lijkt een slechte deal, maar er komen ook voordelen met het lidmaatschap: andere criminelen kunnen niet meer aan je bezittingen komen; wat van jou is, is nu echt van jou.

Natuurlijk kunnen gemaakte leden van de maffia ook vermoord worden als ze de regels overtreden. D’Arco had hier begrip voor, al was hij het niet altijd eens met de manier waarop het ging. Zo was hij er getuige van dat gangster Tommy de Simone (in GoodFellas legendarisch neergezet door Joe Pesci) een bar binnenkwam helemaal in mooie kleding gestoken. Hij dacht dat hij gemaakt ging worden. Kort daarna zag hij hem in een pizzeria met twee ‘vrienden’. Het zou zijn laatste avondmaal worden. Ook al had DeSimone de regels gebroken (een made guy vermoord) vond D’Arco dit disrespectvol. “Ze zeggen dat ze hem gaan maken en ze whacken hem.”

Maar moord is soms nodig om het strakke regime van de maffia in stand te houden. Problemen ontstaan als het middel onnodig wordt ingezet. En dat is waar het misging in de Luchese familie en bij andere maffiafamilies. De baas en onderbaas van de familie – Vittorio ‘Little Vic’ Amuso en Anthony ‘Gaspipe’ Casso (ja, alle maffialeden hebben bijnamen) – werden gezocht voor een grootschalige bouwfraude en moesten onderduiken. Ze stelden D’Arco aan als tijdelijk leider. Het duurde niet lang voor het eerste moordcontract binnenkwam. Er zouden er vele volgen in korte tijd. De slachtoffers waren meestal andere leden die ervan beschuldigd werden verrader te zijn. D’Arco liet de contracten uitvoeren, maar begon steeds meer twijfel te krijgen bij de legitimiteit van de opdrachten. Toen werd hij er zelf van beschuldigd rat te zijn en had hij geen keuze om onder te duiken.

Wanneer je er als organisatie zulke extreme regels op na houdt is de ‘tone at the top’ nog belangrijker dan normaal. Bazen, zoals Paul Castellano, die hun mannen drugshandel verbieden, maar er zelf rijk van worden vragen erom dat hun manschappen gaan muiten.

Door deze hiërarchische machtsstructuur voort te blijven zetten heeft de maffia in de Verenigde Staten flink veel macht moeten inleveren. In de tijd voor Lucky Luciano (jaren 50’) – onder de oude ‘Mustache Pete’s’ (Siciliaanse bazen die de connectie met de oorspronkelijke maffia op Sicilië bleven onderhouden – werkte het nog. Toen kwam Luciano met de oprichting van de commissie en brak de glorietijd voor de Amerikaanse maffia pas echt aan. Maar door hebzucht begonnen de oude maffiawaarden in rap tempo af te brokkelen. In de jaren 70’s werden de boeken gesloten en namen de bazen lange tijd geen nieuwe leden aan omdat ze dan hun inkomsten dan met meer leden zouden moeten delen. Deze manier van denken heeft de maffia pas echt de das omgedaan.

Is het tijd voor een nieuw ‘losser’ maffia organisatiemodel voor de 21ste eeuw? Daar is het al veel te laat voor. De maffia had al veel eerder moeten veranderen hadden ze onderdeel van deze eeuw willen uitmaken. De macht die ze ooit hadden krijgen ze nooit meer terug. Dit is een les voor ondernemingen: organisaties bestaan uit niets anders dan het geloof van de mensen die er werken. Verliezen ze hun geloof, dan verliest de organisatie zijn macht.

Lucky Luciano (1973)

Posted on by Jeppe Kleijngeld


‘The detailed account of the world’s most powerful gangster who built an empire on a sea of blood.’

Directed by:
Francesco Rosi

Written by:
Jerome Chodorov
Tonino Guerra
Lino Iannuzzi
Francesco Rosi

Cast:
Gian Maria Volonté (Charles ‘Lucky’ Luciano), Vincent Gardenia (Colonel Charles Poletti), Rod Steiger (Gene Giannini), Charles Cioffi (Vito Genovese), Larry Gates (Judge Herlands), Magda Konopka (Contessa), Dino Curcio (Don Ciccio), Karin Petersen (Igea Lissoni), Edmond O’Brien (Commissioner Harry J. Anslinger), Charles Siragusa (Himself)

Biography of Charles ‘Lucky’ Luciano, perhaps the biggest mob leader in history. The film focuses on his Sicilian years. After serving a nine-year prison sentence, Luciano is pardoned in 1946 for services rendered to the United States, on the condition that he relocate to Sicily, where he is to spend the rest of his days.

The second part of his career is inevitably less thrilling than his earlier years, when he seized control from the old Sicilian bosses. That first chapter of his life was depicted in the 1991 film Mobsters – not a great film by any means, but far more action-packed than this one.

Its opening features a bloody shooting montage in which Luciano has his rivals assassinated during the Night of the Sicilian Vespers. The remainder of that film centers on the Anti-Narcotics Agency’s efforts to make Luciano’s life difficult, while he continues to run his criminal empire from Sicily.

Anyone expecting a typical Mafia plot will need to adjust their expectations. The film plays more like a documentary, with frequent and often confusing jumps in time.

On the positive side, the mobsters are not glamorized; they are shown for what they are. But the unfocused plot and sloppy storytelling offer little insight into what truly drove Luciano, making this not much of a biography at all. A shame, because with its decent cast and professional production design, something far better could have been achieved.

Rating:

Quote:
GENE GIANNINI: “I go to New York they’ll kill me.”

Trivia:
Charles Siragusa, the former chief of the U.S. Narcotics Bureau who tracked down the real Lucky Luciano, stars as himself.

The Valachi Papers (1972)

Posted on by Jeppe Kleijngeld


‘The Valachi Papers. Fact not Fiction’

Directed by:
Terence Young

Written by:
Peter Maas (book ‘Le Dossier Valachi’)
Dino Maiuri (screenplay)
Massimo De Rita (screenplay)

Cast:
Charles Bronson (Joe Valachi), Lino Ventura (Vito Genovese), Jill Ireland (Maria Reina Valachi), Walter Chiari (Gap), Joseph Wiseman (Salvatore Maranzano),
Gerald O’Loughlin (Ryan), Amedeo Nazzari (Gaetano Reina), Fausto Tozzi (Albert Anastasia), Pupella Maggio (Letizia Reina), Angelo Infanti (Lucky Luciano)

Joe Valachi is not a name that is spoken of with much respect in mob circles. He was the first Mafia rat and gave up the entire hierarchical structure of the Mafia to a crime committee. He revealed the five families of New York – Gambino, Lucchese, Colombo, Bonanno and Genovese – that were named after the ruling bosses at that time. This film tells Valachi’s life story. At the height of the Castellammarese war (1929 – 1931), the bold, small time crook Joseph ‘Joe Cargo’ Valachi joins the side of Don Salvatore Maranzano, an old Mustache Pete who is fighting a bloody war with his rival Joseph ‘Joe the Boss’ Masseria.

After the deaths of the two old Don’s, Valachi’s crime family evolves. First Lucky Luciano becomes boss, and after his imprisonment Vito Genovese takes over. In a Mafia-career spanning over 30 years, Valachi is involved with New York’s most legendary Mafia figures. He steals, frauds and murders for them, until finally the FBI manages to turn Genovese against Valachi in order for him to testify. He does so, and gives up his former associates along with all other major Cosa Nostra figures he knows of.

He becomes the first mob informer who makes sure that the existence of ‘La Cosa Nostra’ is no longer a secret for the public. Based on the novel by Peter Maas, The Valachi Papers was produced by Dino De Laurentiis in Italy with many scenes dubbed in English. It was directed by Terence Young, most well-known for directing the first official Bond movies. It came out in the same year as The Godfather, and helped to popularize the Mafia as a source of entertainment.

The Valachi Papers sticks to the steady pattern of the mob film; tough guys, half Italian dialogue, shoot-outs and violence (especially a castration scene is very brutal). Also the ‘rise and fall’ type of build-up has been done countless times. This is not the head of its class though. The beginning promises a rapid-pace movie, but after about 40 minutes, all the suspense has been drained from the script. Since the characters are not that fascinating to begin with, this becomes quite a doll viewing in the second half.

Rating:

Quote:
JOE VALACHI: “Senator, I am not talking about Italians. I am talking about the Mafia.”

Trivia:
In the final credits, it is stated that Joe Valachi outlived Vito Genovese by six months. It was actually two years.

Mobsters (1991)

Posted on by Jeppe Kleijngeld


‘They didn’t take orders…they took over’

Directed by:
Michael Karbelnikoff

Written by:
Michael Mahern
Nicholas Kazan

Cast:
Christian Slater (Charlie ‘Lucky’ Luciano), Patrick Dempsey (Meyer Lansky), Richard Grieco (Bugsy Siegel), Costas Mandylor (Frank Costello), Lara Flynn Boyle (Mara Motes), F. Murray Abraham (Arnold Rothstein), Anthony Quinn (Don Giuseppe ‘Joe the Boss’ Masseria), Michael Gambon (Don Salvatore Faranzano), Christopher Penn (Tommy Reina), Nicholas Sadler (Mad Dog Coll), Joe Viterelli (Joe Profaci), Seymour Cassel (Father Bonotto)

This 1991 gangster movie – also known as The Evil Empire – tells the true story of Charlie ‘Lucky’ Luciano. He grows up on Mott Street, New York in the twenties together with his friend Frank Costello. The two Italian kids start a partnership with the Jewish Meyer Lansky and Bugsy Siegel. As an organised gang, they start bootlegging and soon they team up with gambling genius Arnold Rothstein, the man who fixed the world series. Charlie becomes the leader of the gang.

The young men’s rise doesn’t go unnoticed by the two big bosses of New York; Don Masseria and Don Faranzano. They both want Charlie to work for them in order to become the biggest New York family. When Faranzano wants to hit them, Charlie and his friends have no choice but to temporarily join Masseria.

When the probation comes to an end, the time has come to knock off the traditional dons and start a nation-wide crime syndicate headed by a commission. But Masseria and Faranzano are no easy targets and start moving things themselves. It’s now a matter of who strikes first…

This movie, based on historic facts, doesn’t deliver on all fronts. The four leads are miscast as the ruthless, sociopathic criminals their characters are supposed to be. They’re just too mild-tempered and friendly looking to come across as anything near dangerous. Also the historic accuracy of the story is taken with a grain of salt to benefit the violent action the film contains.

What the movie does deliver on is beautiful production design. There are great montages of tommy guns, dancing girls, liqueur transports, crap games and spinning roulette wheels. The supporting cast is delicious with veteran actors such as Anthony Quinn, Michael Gambon and F. Murray Abraham. It’s a shame this film doesn’t fully live up to its promises, but it’s still worth a look, because of the impressive supporting cast and simply because the movie is so entertaining.

Rating:

Quote:
ARNOLD ROTHSTEIN: “What’s the secret of America? MONEY! Everything is money Charlie. But you’ll never make any money because you dress like a schmuck.”

Trivia:
This is the first American film that stars Michael Gambon.