Delta Force 2: The Colombian Connection | FRAGMENTEN UIT HET SCHEMERLAND

Vervolg op: Heerlijk nostalgisch: Actiefilms uit de jaren 80/90

In mijn vorige ode aan hersenloze actiefilms schreef ik over Delta Force 2: The Colombian Connection (1990). Nu is Missing in Action 2: The Beginning (1985) aan de beurt. De tweede delen in Chuck Norris series zijn duidelijk de beste, al denkt IMDb daar anders over met een 4.8 en 5.3 respectievelijk.

De tagline: Chuck Norris is back! A one-man time bomb set to explode!

Er zitten echte intellectuele zwaargewichten in deze film…

Niet te verwarren met de gitarist van Queen. Dit is de Australische componist van o.a. Mad Max.

De film gaat over Amerikaanse krijgsgevangenen die na de oorlog in Vietnam zijn achtergebleven. Waaronder – jawel – Chuck Norris aka Kolonel James Braddock. Hij en vier anderen zitten in het kamp van de sadistische Kolonel Yin, die ze al tien jaar lang martelt en in opium handelt. Het is aan Braddock om een plan te bedenken en zijn mannen naar vrijheid te leiden.

Deze gast staat 24/7 in zijn vlammenwerperspak bij de brug te wachten voor wanneer er eens in de tien jaar een gevangene ontsnapt. Logisch dat hij bij 35 graden dagtemperatuur niet gewoon een mitrailleur gebruikt.

Missing in Action 2: The Beginning is gelijk opgenomen met de eerste Missing in Action en zou als eerste uitkomen. Maar toen realiseerden de producenten zich dat de tweede de betere film was (relatief gezien) en besloten ze die eerst uit te brengen en daarna deze als prequel. De eerste krijgt inderdaad 0,1 punt hoger van IMDb-gebruikers: een 5,4.

De structuur is van een typisch wraakverhaal. Gedurende de eerste helft laat de vindingrijke Yin zijn wreedheden los op de gevangenen (nep-executies, zak met rat over het hoofd, verbranden van brief vrouw, etc). Ja, we haten Yin nu. Dus vervolgens zijn we echt in de stemming als Braddock los gaat.

Zelfs kippen zijn niet veilig voor de wrede Yin.

Payback time!

De film is uiteraard niet politiek correct. Dit is een product van de jaren 80’. In bijna alle nostalgische films uit mijn jeugd zijn de Amerikanen de helden en buitenlanders – in dit geval de Vietnamezen – de klootzakken.

Hier kom je vandaag de dag niet meer mee weg. Alhoewel, nu met Rusland-Oekraïne?

En hoe voldoet Missing in Action 2 aan de criteria:
1. Een vermakelijke schurk: Yes, Yin is een heerlijke bastard.
2. Minstens om het kwartier een actiescène of moord: De actie komt pas in de tweede helft, maar geweld is er genoeg.
3. Lijken bij bosjes: Minder als Delta Force 2, maar voldoende.
4. Humor: Nauwelijks, dit is een serieus onderwerp.

Mijn honger voor dit type foute films leek voorlopig weer gestild, maar IMDb heeft me alweer lekker gemaakt voor meer. Waarmee zal ik de blogtrilogie eens afsluiten?

Toen ik opgroeide in de jaren 80’ en 90’, de tijd dat we films nog huurden op VHS-tapes bij videotheken, was ik verslaafd aan hersenloze actiefilms. Schwarzenegger, Willis, Stallone, Van Damme en Seagal waren mijn voornaamste helden toen.

Dan was er ook nog de B-klasse waar oa. Dolph Lundgren en Chuck Norris deel van uitmaakte. Of C-klassers zoals Michael Dudikoff (je weet wel. die dude van ‘American Ninja‘). En dan waren er nog Bruce Lee, zijn zoon Brandon Lee, Wesley Snipes, Keanu Reeves, Mel Gibson, Kurt Russell en nog een paar die ik nu vergeet.

Maria Shriver kan hem wel schieten.

De films waren meestal slecht, maar als ze een aantal ingrediënten bevatte was ik blij, namelijk;
1. Een vermakelijke schurk;
2. Minstens om het kwartier een actiescène of moord;
3. Lijken bij bosjes;
4. Humor (eventueel).

Van de week werd mijn lust voor dit genre weer opgewekt door een artikel dat ik las op filmwebsite Empire. Hier worden veel van mijn favoriete actiefilms besproken, zoals ‘Predator’ en ‘Commando’. De meeste hiervan heb ik sinds mijn jeugd nog minstens één keer gezien, maar eentje was ik bijna compleet vergeten. Ik heb het over één van mijn favoriete films uit die tijd. Een film die uitblinkt in stompzinnige actiescènes en explosies, geen verhaal bevat, maar wel enorm slecht acteerwerk. Ik heb het over ‘Delta Force 2: The Colombian Connection‘.

Ik kreeg zo’n verschrikkelijke zin om deze film weer te zien, dat ik direct het winkelcentrum ben in gerend om hem aan te schaffen. Bij Intertoys had ik geluk en voor drie miezerige euro’s was ik eigenaar van Delta Force 2, die ook nog eens geleverd werd in een fantastische box, waar ook de toppers ‘Delta Force 1’ en ‘Logan’s War’ bij zaten.

Die tagline! Dat doet gewoon iets met je.

Zo geschiedde. Afgelopen weekend keek ik naar fucking ‘Delta Force 2’. In de eerste ‘Delta Force’ namen Scott McCoy en zijn collega ijzervreters het op tegen Libanese terroristen. In deel 2 zijn de drugskartels in Zuid Amerika aan de beurt. Aan het hoofd hiervan staat de ultieme smeerlap Ramon Cota, die zelfs baby’s laat vermoorden. McCoy weet hem te arresteren, maar hij komt weer vrij en ontvoerd wat DEA collega’s van hem. Tijd voor McCoy’s team om met grof geweld het hele kartel om zeep te helpen. Oh yeah.

Hoe voldoet de film aan de criteria?
1. Goed! Billy Drago (wie? Zie IMDb) speelt een gluiperige drugsbaas, een rol die hem op zijn lijf is geschreven. Veel beter kun je het niet krijgen.
2. De actie zit vooral in de tweede helft, waarin de missie ‘vernietig alles’ plaatsvindt. Zodra de actie arriveert, is het het wachten meer dan waard geweest.
3. Circa 75 lijken. Lang niet slecht dus.
4. Humor zit er ook nog in. Het overdreven Amerikaanse militaire machogedoe lijkt bijna een parodie op zichzelf. Een soort ‘Team America: World Police‘. Vrij hilarisch.

Vrijetijdskleding is niet echt zijn ding.

Tijdens de opname zijn trouwens vijf cast & crewmembers om het leven gekomen bij een helikopterongeluk. GESTORVEN-VOOR-FUCKING-DELTA-FORCE-2!! Maar, het is het zeker waard geweest, mannen. Ik had deze film voor geen goud willen missen. Het gevoel van nostalgie heeft me erg goed gedaan.

And remember kids: Don’t fuck with Chuck!