Categorie archief: Business & Management

De belangrijkste regel voor effectieve communicatie

Posted on by Jeppe Kleijngeld

‘Hoe kan dit nou mis zijn gegaan, ik heb het toch tig keer uitgelegd?!?’

Bovenstaande quote zal je vast bekend in de oren klinken. In samenwerkingen – of die nu op het werk of elders plaatsvinden – gaan dingen verkeerd. Instructies worden niet opgevolgd of op de verkeerde wijze. Meestal krijgt de uitvoerder in zo’n geval de schuld. ‘Je hebt niet opgelet’, ‘ik kan ook niks aan anderen overlaten’, ‘heb je mijn mail niet gelezen?’, et cetera, et cetera.

Maar eigenlijk heeft de zender van de boodschap zelf gefaald. De boodschap is immers niet aangekomen.

Effectief Communiceren

De effectiviteit van communicatie is maar op één manier te meten, en dat is door te kijken naar de effecten van die communicatie. Wanneer iemand de instructie –kennelijk– niet heeft begrepen, want fouten heeft gemaakt, was de communicatie schijnbaar onvoldoende of onvoldoende duidelijk.

De belangrijkste regel voor effectieve communicatie is dan ook dat je als zender 100 procent verantwoordelijk bent voor het overbrengen van de boodschap. De ontvanger is voor 0 procent verantwoordelijk.

Veel mensen hebben de neiging in een gesprek de verantwoordelijkheid 50/50 te verdelen tussen zender en ontvanger, maar dit is niet effectief en helpt je niet om een betere communicator te worden.

Wat moet je wel doen? Kijk naar de effecten van je boodschappen, en wanneer die onvoldoende zijn (je doelen worden niet bereikt, taken worden door wel competente teamleden niet adequaat uitgevoerd) dan moet je je communicatie bijstellen en het nog eens proberen.

Wees niet bang om te falen en de verantwoordelijkheid voor een mislukking op je te nemen. Dat helpt je alleen maar om het de volgende keer beter te doen.

GTA V: Weerstand bieden tegen verslaving heeft geen zin

Posted on by Jeppe Kleijngeld

GTA V 1

Onlangs heb ik mezelf iets wijs gemaakt. Ik had me voorgenomen om GTA V niet (NIET) te gaan spelen. Hiervoor had ik een aantal motivaties die heel redelijk leken:
– Ik ben te oud om te gamen.
– Ik ben nu vader, dus GTA spelen past niet echt bij mijn huidige leven.
– Ik heb allerlei serieuze projecten lopen die mijn tijd en aandacht vragen.
– Et cetera.
Lijkt redelijk, toch?

Volledig kansloos.

Gisteren op maandag 13 april – één dag voordat het spel eindelijk na ruim anderhalf jaar op de PC is verschenen – kon ik mijn impulsen totaal niet beheersen en was het spel met een paar drukken op de knop besteld bij Bol.com.

Dit zegt natuurlijk wat over de genialiteit van het product dat het zo’n onweerstaanbare aantrekkingskracht heeft op een sucker voor media en entertainment als ik. Ik schreef al eerder over de uiterst succesvolle marketing van Rockstar North, en het bewijs wordt met de release van GTA V nog sterker: Dit is een exemplarisch voorbeeld van product leadership.

Het zegt ook wat over de werking van het menselijk brein en het vreemde functioneren daarvan. Hoe kan het dat je jezelf echt kunt laten geloven dat je iets links zult laten liggen waar je bewezen verslaafd aan bent? 34 jaar ervaring zou me toch iets anders moeten hebben verteld. Ergens was er ook wel een stemmetje dat zei; ‘nou Jeppe, ik moet het nog zien’, maar dat stemmetje heeft niet door kunnen dringen. Misschien is het dat je jezelf graag wilt geloven wanneer er goede voornemens in het spel zijn, zoals ‘ik ga meer vrije tijd besteden aan mijn zakelijke doelen, bla bla bla.’

De waarheid is dat het reptielenbrein van de mens het nog voor een groot deel voor het zeggen heeft. En dat brein heeft behoefte aan vet, zout en zoet vreetwerk, en het nodige digitale bloedvergieten.

En nu maar even uitzoeken waar ik allemaal tijd van af kan snoepen om dit spel straks te kunnen spelen.

Symbol Scorpion

The new revenue model of online games

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Rovio, the makers of the Angry Birds series recently presented me with an offer I couldn’t refuse. Their new game ‘Stella Pop’ is a mixture between Angry Birds and Puzzle Bobble. I was addicted to the later in my days as a dope smoking punk. Every day in the coffeeshop playing Puzzle Bubble with a spliff between my teeth was a good day.

I was a little suspicious that I could download it for free, because free doesn’t exist for a listed company like Rovio. For Angry Birds and the likes, I always had to pay about 0,99 eurocents, and than I could play it unlimited. So free didn’t feel quite right.

Stella Pop

I started playing and it was a great addictive experience. After three levels off shooting bubbles however, I was informed that I was out of bubbles and had to buy gold to get more. The pricelist looked as follows:
– 10 gold pieces €0,99
– 50 gold pieces €2,99
– 105 gold pieces €6,99
– 250 gold pieces €13,99
– 650 gold pieces €34,99 (best value)

Are you for real, Rovio? How long will I last with 35 euro’s worth of gold? And what if I want to continue playing after that, do I have to spend another 35 bucks? Technically I could spend 700 bucks on playing this single game if only I would play it endlessly. That is 10 times more expensive that the most expensive game I can get at Amazon.com.

You see, I don’t like this kind of revenue model. I want to spend money only once and then play the game to death. In my coffeeshop days, I would keep throwing in coins also, but that was also rent for the use of the arcade hardware. In the digital age we now live, that is no longer necessary because everybody can afford the hardware themselves. So all the game producers have to provide is the pixels, and let’s be frank Rovio, the marginal costs for a million additional bubbles are about 0000000,1 cent, so you really can’t justify these kind of prices. I understand you need to make a living, but then charge us more for the initial purchase, let’s say €4,99, and then I am one customer who’s willing to buy.

With the current offer I am not. I then rather play the original version online FOR FREE. No strings attached.

Succesvolle mensen: 2 prototypen

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Mijn dagelijks werk bestaat uit onderzoeken wat mensen succesvol maakt en die kennis beschikbaar stellen voor anderen. In het specifiek doe ik dat voor financiële professionals, maar mijn belangstelling gaat veel breder dan dat. Ik wil niet alleen onderzoeken hoe mensen in het bedrijfsleven succesvol kunnen zijn, maar in hun hele leven.

In deze blog beschrijf ik twee succesvolle mensen met een hele andere persoonlijkheid, en wat we van hen kunnen leren.

Persona 1 – Het mensenmens
Ik heb laatst een actrice ontmoet, en was vrijwel direct zeer gecharmeerd van haar. Haar professionele succes zou ik beoordelen met een 8 op een schaal van 10. In het wereldje van theater, film, televisie en musicals is dat heel indrukwekkend. Hierin slaagt maar een heel klein percentage.

Zonder dat ik haar aan het werk heb gezien, begrijp ik meteen waarom zij succesvol is. Los van haar ongetwijfeld grote talent voor acteren, wist zij me met haar persoonlijkheid direct in te pakken. Ze was enorm vriendelijk en open. Gewoon een heel prettig mens om in je buurt te hebben.

Wat me vooral opviel was haar grote interesse in anderen. Ze stelde veel vragen en liet niet los. Ze nodigde uit om te vertellen en haar interesse voelde 100 procent authentiek. In een wereld waar de concurrentie voor het bemachtigen van rollen gigantisch kan ik me goed voorstellen waarom zij gekozen wordt. Nogmaals, ongetwijfeld is ze erg goed en professioneel in haar werk, maar ze heeft daarnaast de gunfactor. Zo’n prettige persoonlijkheid gun je de hele wereld. Je wil haar bovendien graag om je heen hebben.

Succesvolle mensen

Persona 2 – De doelgerichte leider
Ik ken een manager die excellentie nastreeft in alles wat hij doet. Hij is niet snel tevreden, vraagt veel van zijn mensen en is nogal ongeduldig. In de financiële wereld is hij zeer succesvol. Hij heeft een scherp instinct voor zakelijke kansen en speelt hier slim op in. Ook is het een doorzetter; hij blijft zijn klanten vragen hoe het beter kan en gaat net zolang door totdat hij zijn doel bereikt heeft.

In de crisis heeft hij zich vijf jaar lang koest gehouden, een teken dat hij weet wanneer hij even niks moet doen. Maar nu er weer groei te bespeuren is, is hij weer tevoorschijn gekomen en aan het knallen als nooit tevoren.

Hij is dan wel zeer succesvol in het ondernemen, sociaal ontbreekt er wel een stukje bij deze topmanager. Hij stoot vaak mensen voor de borst, omdat zijn empatisch vermogen niet werkt zoals bij andere mensen. Zonder dat hij het zo bedoelt, kan hij enorm lomp uit de hoek komen, en met zijn veeleisendheid heeft al de nodige werknemer weg gekregen. Hij is een typische rode persoonlijkheid met alle voor- en nadelen die daar bijhoren.

Lessen
Van beide persoonlijkheden kun je enorm veel leren. Met de authenticiteit en warmte van het mensenmens kun je elke deur open krijgen die je maar wilt. En met de enorm hoge standaard en het doorzettingsvermogen van persona 2 kun je je concurrentie ver achter je laten. Maar persona 2 loopt het risico zichzelf over de kop te werken, en heeft meer moeite bevrediging te halen uit zijn succes.

Daarom zou ik wanneer je maar aan één persoon een voorbeeld kunt nemen voor het mensenmens gaan. De reden hiervoor is simpel; het draait in het leven om meer dan zakelijk succes; het draait om geluk. En wanneer je met mensen kunt omgaan, en geluk voor hen weet te creëren, komt dat geluk ook weer bij jezelf terug.

Maar is zoiets te trainen? Absoluut. Begin met het lezen van Dale Carnegie’s ‘ How to make Friends and Influence People’ (of lees zijn belangrijkste lessen voor leiders in dit artikel dat ik vorig jaar schreef). Het verreist het doorzettingsvermogen en hard werk, maar is voor iedereen haalbaar. Zelfs persona 2 met zijn gebrek aan empatisch vermogen zou hier zijn voordeel mee kunnen doen.