Tagarchief: GoodFellas

Mijn Top 20 favoriete filmmakers

Posted on by Jeppe Kleijngeld

1. Martin Scorsese
Verantwoordelijk voor mijn favoriete film aller tijden: GoodFellas. Maar maakte talloze andere meesterwerken; Raging Bull, Taxi Driver, Casino, en vele anderen. Scorsese is een echte maestro die nooit teleur stelt.
Beste film: GoodFellas

2. Sergio Leone
Leefde te kort om een enorm portfolio na te laten, maar alles wat hij gedaan heeft is te gek. The Dollars Trilogy met Eastwood zijn de coolste films ooit en Once Upon a Time in America is een geniaal gangster epos.
Beste film: Once Upon a Time in the West

3. Quentin Tarantino
Maakt originele & uber coole films die hij baseert op onbekende pareltjes. Zijn meesterwerk is nog altijd Pulp Fiction, maar Reservoir Dogs en Kill Bill zijn bijna net zo briljant. Maakt nooit iets ondermaats.
Beste film: Pulp Fiction

4. Peter Jackson
Wist de onmogelijke missie om The Lord of the Rings te verfilmen tot een onvoorstelbaar succes te maken. Was daarvoor al een geweldig regisseur die Nieuw-Zeelandse splatter horror films maakte zoals Bad Taste en Braindead.
Beste film: The Lord of the Rings: The Two Towers

5. The Coen Brothers
Hun oog voor bizarre personages is hyper ontwikkeld, hun humor onovertroffen en hun pen vlijmscherp. Ze maken om de twee jaar een te gekke film al zo’n 25 jaar lang, met hun hoogtepunt in de jaren 90 toen ze achtereenvolgens Fargo, The Big Lebowski en O Brother, Where Art Thou? maakte.
Beste film: Miller’s Crossing

6. Stanley Kubrick
De perfectionist. Leverde meesterwerken af die voor altijd verankerd zijn in de filmgeschiedenis. Wist uit te blinken in verschillende genres waaronder sci-fi (2001: A Space Odyssey), oorlog (Full Metal Jacket) en misdaad (The Killing)
Beste film: A Clockwork Orange

7. Steven Spielberg
Objectief de beste regisseur ter wereld. Weet de magie van film te pakken als geen ander. Heeft talloze klassiekers op zijn staan waaronder E.T.: The Extra-Terrestrial, Close Encounters of the Third Kind, Schindler’s List en Jurassic Park.
Beste film: Raiders of the Lost Ark

8. Alfred Hitchcock
Hitchcock weet van een kartonnen doos nog tot een super spannend voorwerp te maken. Ze noemen hem niet voor niets de Master of Suspense. Is waarschijnlijk de meest invloedrijke regisseur ooit. Talloze scènes uit zijn oeuvre staan voor altijd op mijn netvlies gebrand.
Beste film: Rear Window

9. Sam Raimi
Maakte de hoogst vermakelijke Spider Man films, maar waar hij zichzelf wat mij betreft mee onsterfelijk heeft gemaakt is de Evil Dead trilogie. Heerlijke films. Maakte met The Quick and the Dead ook een fantastische western.
Beste film: Evil Dead II

10. Francis Ford Coppola
Hey, hij regisseerde The Godfather trilogie, hoe ga ik hem niet in mijn Top 10 zetten? Was ook verantwoordelijk voor de beste oorlogsfilm aller tijden met Apocalyse Now. Fenomenaal.
Beste film: The Godfather

Daarna volgen:
11. George Lucas (Beste Film: Star Wars: Episode IV – A New Hope)
12. James Cameron (Beste Film: Terminator 2: Judgment Day)
13. Danny Boyle (Beste Film: Trainspotting)
14. Brian De Palma (Beste Film: The Untouchables)
15. Akira Kurosawa (Beste Film: Throne of Blood)
16. Paul Verhoeven (Beste Film: RoboCop)
17. Robert Zemeckis (Beste Film: Back to the Future Part II)
18. Richard Linklater (Beste Film: Dazed and Confused)
19. Robert Rodriguez (Beste Film: Sin City)
20. Jim Jarmusch (Beste Film: Ghost Dog: The Way of the Samurai)

Bulletproof Gangster (2011)

Posted on by Jeppe Kleijngeld


‘Based on the true story of Danny Greene the man the mob couldn’t kill’

Directed by:
Jonathan Hensleigh

Written by:
Jonathan Hensleigh
Jeremy Walters
Rick Porrello (book ‘To Kill the Irishman’)

Cast:
Ray Stevenson (Danny Greene), Vincent D’Onofrio (John Nardi), Val Kilmer (Joe Manditski), Christopher Walken (Shondor Birns), Linda Cardellini (Joan Madigan), Tony Darrow (Mikey Mendarolo), Robert Davi (Ray Ferritto), Fionnula Flanagan (Grace O’Keefe), Vinnie Jones (Keith Ritson), Steve Schirripa (Mike Frato)

Bulletproof Gangster (also known as Kill the Irishman, after the book it’s based on) is a biopic about former union man turned Irish mob boss Danny Greene, set during the Cleveland Mafia war of the 1970s, in which his enemies failed time and again to kill him. Hence the title although Kill the Irishman might be more fitting, since they mostly tried to kill him with bombs rather than bullets.

It’s a classic rags-to-riches story. Greene starts as a dockworker, albeit a well-read one. He didn’t finish school but was famously self-educated. With the backing of mobster John Nardi, he rises to become a popular union president.

Meanwhile, his old neighborhood friend Joe (Val Kilmer) joins the Cleveland PD, following his former friend’s career and narrating the story. After Greene’s arrest, he’s barred from union work for life, so he enters the garbage business with mobster Jack Licavoli’s blessing.

But when mob boss John Scalish – who ran the Cleveland mob since the 1940s – dies, a brutal gang war erupts between Greene and Nardi on one side and Licavoli on the other. That summer, bomb after bomb rocks Cleveland, killing many gangsters. How long can the seemingly blessed Irishman survive?

This gangland tale covers one of the few untold chapters of American Mafia history. Director Jonathan Hensleigh, screenwriter of Die Hard With a Vengeance, clearly has a penchant for explosives, and it shows in this appropriately explosive film. The cast features many familiar faces from gangster movies, including Paul Sorvino as Tony Salerno.

Of the cast members, especially Vincent D’Onofrio and Christopher Walken stand out as the historical mob figures John Nardi and Jewish gang boss Shondor Birns.

Bulletproof Gangster might not be a biopic as captivating as GoodFellas, Casino or Donnie Brasco, but offers what you might expect: an entertaining mob film with one retaliation after the other.

Rating:

Quote:
DANNY GREENE: “I’m an Irish catholic with the grace of God on my shoulder. I’m not going anywhere until he says so.”

Trivia:
The plot to kill the Irishman (Danny Greene) involved an unprecedented breach of FBI security when a clerk was bribed by the mob and actually stole a list of confidential informants from a top secret room. Cleveland agents acted quickly, plugging the leak and arresting their clerk.

The Departed (2006)

Posted on by Jeppe Kleijngeld


Cops or Criminals. When you’re facing a loaded gun what’s the difference?

Directed by:
Martin Scorsese

Written by:
William Monahan (screenplay)
Alan Mak (screenplay Mou gaan dou)
Felix Chong (screenplay Mou gaan dou)

Cast:
Leonardo DiCaprio (Billy Costigan), Matt Damon (Colin Sullivan), Jack Nicholson (Frank Costello), Mark Wahlberg (Dignam), Martin Sheen (Queenan), Ray Winstone (Mr. French), Vera Farmiga (Madolyn), Anthony Anderson (Brown), Alec Baldwin (Ellerby), Kevin Corrigan (Cousin Sean)

A remake of the 2002 Hong Kong thriller Infernal Affairs by one of the greatest American directors of all time. That can’t go wrong, right? The Academy certainly didn’t seem to think so, awarding the film Oscars for Best Picture, Best Director (Scorsese’s first!), Best Adapted Screenplay, and Best Film Editing. While some might see this as recognition long overdue, the film earns its accolades.

The Departed is a fantastic crime thriller, even if it may not be Scorsese’s very best. The main point of discussion for some is that it’s not a completely original film. The movie opens with The Rolling Stones’ ‘Gimme Shelter’, a great track that sets the tone perfectly, though it was also used to memorable effect in Goodfellas.

Scorsese has dealt with the underworld before in Mean Streets, Casino, and GoodFellas. While those masterpieces were based on real-life stories and experiences, The Departed shows he can deliver a tightly plotted, suspenseful narrative with equal skill.

The plot does lend itself to many exciting twists and turns. Irish crime boss Frank Costello (a maniacal turn by Jack Nicholson) has a young spy, Colin Sullivan (Matt Damon), work his way up in the Boston police force. In return, the police assign young recruit Billy Costigan (Leonardo DiCaprio) to secretly infiltrate Costello’s hardened gang. A dangerous cat-and-mouse game begins that keeps you on the edge of your seat.

The Departed is a high-energy thriller with an amazing cast. Damon and DiCaprio are excellent in the lead roles, but the real fireworks come from Nicholson and his fellow villain Ray Winstone. Scorsese wisely cast the then-unknown Vera Farmiga as the female lead, and she’s excellent in her subtlety. The plot keeps you engaged for the full 151 minutes of its runtime, and while the characters might not have the same depth as in some of Scorsese’s other works, they serve the story well. The surprising climax, rather than feeling cold, delivers a satisfying and impactful ending.

If the film hadn’t been directed by Scorsese, the bar might not have been raised so high, but as it stands, The Departed is a highly entertaining and expertly crafted movie that not only meets but often exceeds its very high expectations.

Rating:

Quote:
FRANK COSTELLO: “I don’t want to be a product of my environment. I want my environment to be a product of me.”

Trivia:
Originally Brad Pitt was cast as Colin Sullivan, but later dropped out to work with Alejandro González Iñárritu in Babel. He continued to produce the film under his production company Plan B.

Kijken naar assholes (over onsympathieke televisiepersonages)

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Ik kan me vergissen, maar het lijkt in televisieseries een trend te zijn om van de bad guys de hoofdpersonen te maken. Kijken naar slechteriken kan heerlijk zijn; GoodFellas is en blijft mijn favoriete film aller tijden. In veel hedendaagse series zijn de hoofdpersonen drugsdealer (Breaking Bad), seriemoordenaar (Dexter), demoon (True Blood), of een combinatie van deze identiteiten.

Toch, heb ik gemerkt, zijn er voor mijzelf grenzen aan wat ik kan tolereren aan ‘inappropriate behaviour’ van een personage. Bij de pilot van de serie Sons of Anarchy bijvoorbeeld, over een Amerikaanse motorbende, ben ik direct afgehaakt omdat ik het geweld onprettig en ondienstig vond. De personages kon ik werkelijk niet uitstaan. In de serie hebben twee motorbendes een conflict; de Mayans en de Sons of Anarchy uit de titel. De eerstgenoemde groep heeft automatische wapens gestolen van de tweede groep en deze gaan ze terughalen. Er vallen vier doden onder de Mayans.

Het moment van afhaken was het feit dat de hoofdpersoon een dynamietstaaf in de kont van een zojuist door hem vermoord bendelid stak en hem aanstak. Is dat zo’n groot probleem? Immers, in The Sopranos en Oz zitten alleen maar moordenaars en van die series heb ik absoluut genoten. Toch is er een verschil tussen deze series en Sons of Anarchy. Iemand vermoorden is één ding, maar een dynamietstaaf in iemands kont steken na zijn dood getuigt van dermate weinig respect voor het leven dat zo’n persoon zelf geen reet meer waard is. Wat kan het mij ná dit incident nog schelen of dit personage leeft of sterft? Niks.


                                       That’s not cool, man.

Toch is dit naïviteit aan mijn adres. Tony Soprano was geen haar beter dan de hoofdpersoon uit Sons of Anarchy. Hij vermoordde mensen voor geld of uit impulsieve woede, gaf geen moer om hun overgebleven families en als hij de kans zag te profiteren van iemand misère, twijfelde hij geen moment. Toch zat er een soort dualiteit in zijn personage, die hem ogenschijnlijk een schrijntje menselijkheid meegaf. Sons of Anarchy verhult de kwaadaardigheid van zijn hoofdpersonen niet: Dit zijn ze, mensen. Als ze dit al doen in de eerste aflevering, dan weet je direct waar je aan toe bent. In de pilot van The Sopranos ging hoofdpersoon Tony Soprano zwemmen met de eendjes. Zijn werkelijke aard kwam pas later aan bod.

Voor TV-makers zit het hem dus vooral in de aanpak. Tony had vaak vijanden die nog verdorvener als hemzelf waren. Ook deed hij af en toe iets dat okay was. Zo was hij een groot liefhebber van dieren, ging hij gezellig pizza eten met zijn zoon (vlak voor een koelbloedige liquidatie overigens) en hielp hij financieel een vriend die in de problemen zat. Dus TV-makers, als jullie naïevelingen zoals mij willen behouden nemen jullie The Sopranos als voorbeeld en tonen jullie niet het slechtste van de mens in ruwe vorm. Tenminste niet direct in het begin. Gewoon een vriendelijk advies.

Jeppe Kleyngeld