“Some people are better at being number twos”

In business, the entrepreneur or CEO at the top needs a unique set of skills to do their job perfectly. In my experience, what makes a leader great comes down to three things: having an inspiring vision for the future that others can relate to; knowing how to find the right people for the roles needed to achieve this vision and coaching them in that direction; and maintaining a relentless focus on what clients want and need, while executing the business to deliver it.

At Alex van Groningen, I learned from two very effective leaders – Alex and Melle – how this is done. During my own brief period as a manager, I discovered I’m a different type of leader. Not the centerpiece, but more of a behind-the-scenes guy: strategy, advice, and flawless execution of my own role.

In the leader’s seat, you must be very good at conflict resolution. I am not good at that. Silvio Dante, Tony Soprano’s number two (who spoke the quote above), noticed how difficult this is when he briefly took the top spot while Tony was incapacitated.

I can relate. I’m not good at dealing with unhappy people, nor does it energize me to constantly engage with others about their work and inspire them to do better. I much prefer to focus on my own job and deliver the best possible performance I can. In other words, I’m better at being number two. And I relate more to the consiglieri characters in movies.

Their bosses were often the big egos – think Michael Corleone, John Gotti, or Tony Soprano. They accomplished a lot, that’s for sure. But more than once, their number twos did things they couldn’t. A good number two understands the strategy like no other and often has an even better sense of the risks that might disrupt the strategic agenda. Like Tom Reagan in Miller’s Crossing realized that Leo shouldn’t protect Bernie Bernbaum because it would hurt their business.

Also, the consiglieri aren’t afraid to take decisive action when needed. Like when Silvio Dante whacked Burt Gervasi on his own initiative after discovering Burt was talking to their enemies in New York. In short, I relate more to number twos than to the boss in the top seat.

What about you – are you a top leader or more like a number two like me?

To give you a better sense of what makes a good second-in-command, here’s my Top 5 Consiglieri in Movies:

5. Genco Abbandando, The Godfather Part II

Genco Abbandando is a significant character in ‘The Godfather’ novel, though he hardly appears in the movies. In The Godfather Part II, he appears only in Vito’s 1920s flashback storyline, portrayed by Frank Sivero as a young man. Genco is shown as Vito’s childhood friend and ally in New York’s Little Italy, working at his father’s grocery store. Their early friendship is depicted, but he doesn’t actively advise Vito on-screen. Still, since he’s described as a legendary consigliere in the novel, I include him here.

4. Joe Armone, Gotti

In the movie Gotti, a realistic portrayal of John Gotti’s rise within the Gambino Family, Dominic Chianese (Uncle Junior in The Sopranos and Johnny Ola in The Godfather Part II) plays Joe Armone – consigliere first to Carlo Gambino and then to Paul Castellano, who was allowed to retire and start a coffee shop. There, he still gave advice free of charge. Gotti comes to see him, and Joe tells him the difficult truth: John broke the rules by whacking a boss without the commission’s approval. And now he’s breaking the oldest rule of Cosa Nostra: he’s appearing in the media. A mob boss doesn’t belong on the cover of Time Magazine, capeesh? But John Gotti, you know: you can’t tell him anything. He won’t listen to Joe’s sound advice and ends up in jail for life.

3. Tom Hagen, The Godfather

Tom Hagen served no fewer than three Corleones as consigliere: first Vito, then Sonny, and finally Michael. What makes him so effective is his supreme knowledge of law and business, which enables him to advise the Don on a wide range of affairs. The reason I rank him below numbers 1 and 2 is that Tom isn’t a very good wartime consigliere. He didn’t see through Barzini’s manipulations and the trap that eventually got Sonny killed. Still, he’s a very good guy to have in your corner.

2. Tom Reagan, Miller’s Crossing

While writing this blog, this is the first time I noticed his name rhymes with Tom Hagen. Funny, because Miller’s Crossing also starts with a Godfather-esque scene in the big boss’s office with his counselor Tom close behind him – very similar to the opening of the first Godfather film. So why is Tom Reagan a good consigliere despite acting against his boss’s will? Because of his wits, his sharp strategic mind, and his ability to see three steps ahead on the chessboard. It’s Tom who ultimately wins the gang war for his boss Leo. What more proof do you need of his skills?

1. Silvio Dante, The Sopranos

Yes, Silvio Dante is the ultimate consigliere. Extremely loyal and devoted to the Family. In The Sopranos, he constantly works on the guys, squashing dissent among the ranks and ensuring that Tony’s decisions are followed through to a T. He’s also not afraid to get his hands dirty when needed – like personally taking care of a number of rats for the crew (Jimmie Altieri and Adriana). In the final episode, when he’s in a coma, even the cold Tony seems to realize how good a friend and loyal associate Silvio has been.

READ ALSO: 10 Management Lessons From Highly Successful Gangsters

Closing chapter: Terugblik op dramatisch 2020

Zeg me dat het niet zo is.
Zeg me dat het niet zo is.
Zeg me dat het niet waar is…

In de kerstvakantie neem ik altijd twee weken vrij om op te laden. Ik herbekijk dan altijd een van mijn favoriete filmseries, zoals The Lord of the Rings, The Hobbit of de originele Star Wars trilogie. Dit jaar ben ik bezig met een herkijk van The Sopranos, mijn favoriete serie ooit. Ik heb hem bijna tien jaar niet gezien en het is zelfs nog beter dan ik me herinner. Het is zo goed geschreven en gespeeld. Waanzinnig goed. Ik ben bezig met een e-book over de show. Dat verschijnt waarschijnlijk volgend jaar; er liggen al veel teksten klaar. Ik geniet ook van het nieuwe album van Paul McCartney, ‘McCartney III’. En over Paul gesproken: In 2021 komt Peter Jackson, een van mijn lievelingsfilmmakers en hardcore Beatles-fan, met de documentaire Get Back. Ik heb vijf minuten materiaal gezien op Disney Plus en het ziet er waanzinnig uit. Intiemere beelden van The Beatles heb ik zelden gezien. En dus, als er één film is waar ik naar uitkijk volgend jaar is deze het wel. En als ik er nog eentje mag noemen is dat The Many Saints of Newark, een prequel van The Sopranos, gerealiseerd door Sopranos-bedenker en schrijver David Chase. Met in een van de hoofdrollen Michael Gandolfini, zoon van de legendarische James Gandolfini die overleed in 2013, maar onsterfelijk werd door zijn vertolking van Tony Soprano. Nu stapt zijn zoon in zijn voetsporen. 2021 wordt een heel goed filmjaar.

Qua films was 2020, net als in vele andere opzichten, juist een waardeloos jaar. Ik heb een filmpje in mijn hoofd, waarin het liedje ‘It was a very good year’ van Frank Sinatra speelt en we beelden zien van verlaten straten, mondkapjes, begrafenissen, dramatische toestanden op de IC’s en sombere toespraken van politici. Ik heb zelf niet te klagen overigens. Toen in maart de eerste lockdown werd aangekondigd vond ik het stiekem wel spannend. Een ongekende gebeurtenis. Een hele lichte versie van een zombie apocalypse, zoals in Dawn of the Dead. Het had wel wat: verplicht thuis met toch alle luxes van het moderne leven: speciaalbier, wijn, een koelkast vol met eten, een enorme collectie films en boeken en via het internet verbonden met de hele wereld. Maar ik begrijp natuurlijk dat corona heel veel mensen in de ellende heeft gestort met verliesgebeurtenissen, financiële problemen en gevoelens van eenzaamheid.

Van mijn persoonlijke vrienden is de eigenaar van het bedrijf waar ik sinds 2008 voor werk getroffen. Hij kon niet verdragen dat zijn levenswerk ten gronde ging en stapte op 1 juli uit het leven. Net voordat hij zijn aandelen zou overdragen aan een overnemende partij. Voor de rest van ons (werknemers) was de overname een redding, een veilige haven. Maar voor Alex voelde dit helemaal anders. Wat er precies in zijn hoofd heeft afgespeeld zullen we nooit weten, maar de aanhoudende paniek veroorzaakt door corona heeft vrijwel zeker een doorslaggevende rol gespeelt in zijn dramatische actie. Onze directeur Melle wist het rampjaar onlangs goed onder woorden te brengen. “Stel dat iemand in december vorig jaar gezegd had; ‘er komt in 2020 een dodelijk virus waardoor er niemand meer naar onze events en trainingen komt en dan maakt Alex er een einde aan’, dan hadden we gezegd: wat een slecht filmscenario.” De werkelijkheid is soms uiterst vreemd en onvoorspelbaar. Als een Zwarte Zwaan.


Voorwoord Quote, editie oktober, 2020

Maar los van deze misère waar ik nog dagelijks aan denk, ben ik er tot nu toe goed doorheen gekomen. Ik kijk documentaires over wat de mensen uit Syrië is overkomen en kan deze lockdown makkelijk relativeren. Ik zit in een fijne bubbel. Wat betreft 2021 ben ik voorzichtig positief. Het kan nog wel een tijdje gaan duren, maar ik hoop dat we in de zomer het sociale verkeer weer redelijk op de rit hebben. Mijn professionele leven ziet er ondanks corona goed uit: een groter bedrijf, meer mogelijkheden, nieuwe collega’s. En ik heb een fantastisch team met Charles, Willem, Jan, Yilmaz, Henk en Tomer. De mensen waar ik problemen mee had zijn allemaal weg. 2021 wordt op werkgebied ongetwijfeld een heel goed jaar. Persoonlijk gaat het ook goed. Rosa ontwikkelt zich als een heel sociaal en vrolijk meisje. En Loesje blijft worstelen met chronisch pijnsyndroom en (andere) psychologische issues, maar ervaart veel succes op werkgebied als begeleidster van jongeren en om een of andere reden vindt ze het ook met mij ook nog steeds leuk en dat is geheel wederzijds.

De reden dat ik dramatisch boven deze blog heb geschreven is dus eigenlijk puur de dood van Alex en omdat ik meeleef met alle mensen die getroffen zijn door corona. Maar zelf vind ik het leven mooi en interessant en een overwegend positieve exercitie. We zijn zelfs nog getrakteerd op een nederlaag van Trump en een implosie van Forum voor Democratie. De silver linings zijn dus niet moeilijk te vinden voor mij. Een laatste positief gebeurtenis om het jaar mee af te sluiten is het verschijnen van ‘The Grand Biocentric Design’, het derde deel in de serie over biocentrisme van Robert Lanza, het boek dat mijn leven in 2017 heeft veranderd. Hierin wordt nog meer bewijsmateriaal gepresenteerd dat aantoont dat leven en de kosmos één zijn en dat de dood niet echt kan bestaan in een dergelijk bewustzijns-systeem.

Deze blog heet fragmenten omdat alle aspecten van mijn leven erin voorbij komen: films, mijn filosofie, boeken die ik gelezen heb, mijn persoonlijke leven… Samen vormen die wat ik beschouw als ‘ik’. Maar uiteindelijk bestaat er geen ik en maakt deze illusionaire verschijning onderdeel uit van een veel grotere entiteit. En ik ben er helemaal oké mee om een oneindig klein element te zijn van iets veel groters. Ik zou zelfs niks anders willen. Een gevolg is dat je er nooit uit kan stappen. En dus is de actie van Alex niets meer geweest dan een reset. Een hoofdstuk in het boek heet ‘Quantum Suicide and the Impossibility of Being Dead’. Let wel, dit is een boek over natuurkunde en geen filosofie.

Voor de familie van de overledene blijft zo’n gebeurtenis overigens wel heel naar, want vanuit hun perspectief is die persoon permanent vertrokken. Vanuit het perspectief van de overledene kan er echter geen sprake zijn van ‘weg zijn’. Het gaat allemaal door en door en door en door. Ook corona is maar een heel klein streepje op een oneindig lang toneelstuk. Laat die volgende lock down dus maar komen. ‘Ik’ houd het nog wel even uit.