Closing chapter: Terugblik op dramatisch 2020

Zeg me dat het niet zo is.
Zeg me dat het niet zo is.
Zeg me dat het niet waar is…

In de kerstvakantie neem ik altijd twee weken vrij om op te laden. Ik herbekijk dan altijd een van mijn favoriete filmseries, zoals The Lord of the Rings, The Hobbit of de originele Star Wars trilogie. Dit jaar ben ik bezig met een herkijk van The Sopranos, mijn favoriete serie ooit. Ik heb hem bijna tien jaar niet gezien en het is zelfs nog beter dan ik me herinner. Het is zo goed geschreven en gespeeld. Waanzinnig goed. Ik ben bezig met een e-book over de show. Dat verschijnt waarschijnlijk volgend jaar; er liggen al veel teksten klaar. Ik geniet ook van het nieuwe album van Paul McCartney, ‘McCartney III’. En over Paul gesproken: In 2021 komt Peter Jackson, een van mijn lievelingsfilmmakers en hardcore Beatles-fan, met de documentaire Get Back. Ik heb vijf minuten materiaal gezien op Disney Plus en het ziet er waanzinnig uit. Intiemere beelden van The Beatles heb ik zelden gezien. En dus, als er één film is waar ik naar uitkijk volgend jaar is deze het wel. En als ik er nog eentje mag noemen is dat The Many Saints of Newark, een prequel van The Sopranos, gerealiseerd door Sopranos-bedenker en schrijver David Chase. Met in een van de hoofdrollen Michael Gandolfini, zoon van de legendarische James Gandolfini die overleed in 2013, maar onsterfelijk werd door zijn vertolking van Tony Soprano. Nu stapt zijn zoon in zijn voetsporen. 2021 wordt een heel goed filmjaar.

Qua films was 2020, net als in vele andere opzichten, juist een waardeloos jaar. Ik heb een filmpje in mijn hoofd, waarin het liedje ‘It was a very good year’ van Frank Sinatra speelt en we beelden zien van verlaten straten, mondkapjes, begrafenissen, dramatische toestanden op de IC’s en sombere toespraken van politici. Ik heb zelf niet te klagen overigens. Toen in maart de eerste lockdown werd aangekondigd vond ik het stiekem wel spannend. Een ongekende gebeurtenis. Een hele lichte versie van een zombie apocalypse, zoals in Dawn of the Dead. Het had wel wat: verplicht thuis met toch alle luxes van het moderne leven: speciaalbier, wijn, een koelkast vol met eten, een enorme collectie films en boeken en via het internet verbonden met de hele wereld. Maar ik begrijp natuurlijk dat corona heel veel mensen in de ellende heeft gestort met verliesgebeurtenissen, financiële problemen en gevoelens van eenzaamheid.

Van mijn persoonlijke vrienden is de eigenaar van het bedrijf waar ik sinds 2008 voor werk getroffen. Hij kon niet verdragen dat zijn levenswerk ten gronde ging en stapte op 1 juli uit het leven. Net voordat hij zijn aandelen zou overdragen aan een overnemende partij. Voor de rest van ons (werknemers) was de overname een redding, een veilige haven. Maar voor Alex voelde dit helemaal anders. Wat er precies in zijn hoofd heeft afgespeeld zullen we nooit weten, maar de aanhoudende paniek veroorzaakt door corona heeft vrijwel zeker een doorslaggevende rol gespeelt in zijn dramatische actie. Onze directeur Melle wist het rampjaar onlangs goed onder woorden te brengen. “Stel dat iemand in december vorig jaar gezegd had; ‘er komt in 2020 een dodelijk virus waardoor er niemand meer naar onze events en trainingen komt en dan maakt Alex er een einde aan’, dan hadden we gezegd: wat een slecht filmscenario.” De werkelijkheid is soms uiterst vreemd en onvoorspelbaar. Als een Zwarte Zwaan.


Voorwoord Quote, editie oktober, 2020

Maar los van deze misère waar ik nog dagelijks aan denk, ben ik er tot nu toe goed doorheen gekomen. Ik kijk documentaires over wat de mensen uit Syrië is overkomen en kan deze lockdown makkelijk relativeren. Ik zit in een fijne bubbel. Wat betreft 2021 ben ik voorzichtig positief. Het kan nog wel een tijdje gaan duren, maar ik hoop dat we in de zomer het sociale verkeer weer redelijk op de rit hebben. Mijn professionele leven ziet er ondanks corona goed uit: een groter bedrijf, meer mogelijkheden, nieuwe collega’s. En ik heb een fantastisch team met Charles, Willem, Jan, Yilmaz, Henk en Tomer. De mensen waar ik problemen mee had zijn allemaal weg. 2021 wordt op werkgebied ongetwijfeld een heel goed jaar. Persoonlijk gaat het ook goed. Rosa ontwikkelt zich als een heel sociaal en vrolijk meisje. En Loesje blijft worstelen met chronisch pijnsyndroom en (andere) psychologische issues, maar ervaart veel succes op werkgebied als begeleidster van jongeren en om een of andere reden vindt ze het ook met mij ook nog steeds leuk en dat is geheel wederzijds.

De reden dat ik dramatisch boven deze blog heb geschreven is dus eigenlijk puur de dood van Alex en omdat ik meeleef met alle mensen die getroffen zijn door corona. Maar zelf vind ik het leven mooi en interessant en een overwegend positieve exercitie. We zijn zelfs nog getrakteerd op een nederlaag van Trump en een implosie van Forum voor Democratie. De silver linings zijn dus niet moeilijk te vinden voor mij. Een laatste positief gebeurtenis om het jaar mee af te sluiten is het verschijnen van ‘The Grand Biocentric Design’, het derde deel in de serie over biocentrisme van Robert Lanza, het boek dat mijn leven in 2017 heeft veranderd. Hierin wordt nog meer bewijsmateriaal gepresenteerd dat aantoont dat leven en de kosmos één zijn en dat de dood niet echt kan bestaan in een dergelijk bewustzijns-systeem.

Deze blog heet fragmenten omdat alle aspecten van mijn leven erin voorbij komen: films, mijn filosofie, boeken die ik gelezen heb, mijn persoonlijke leven… Samen vormen die wat ik beschouw als ‘ik’. Maar uiteindelijk bestaat er geen ik en maakt deze illusionaire verschijning onderdeel uit van een veel grotere entiteit. En ik ben er helemaal oké mee om een oneindig klein element te zijn van iets veel groters. Ik zou zelfs niks anders willen. Een gevolg is dat je er nooit uit kan stappen. En dus is de actie van Alex niets meer geweest dan een reset. Een hoofdstuk in het boek heet ‘Quantum Suicide and the Impossibility of Being Dead’. Let wel, dit is een boek over natuurkunde en geen filosofie.

Voor de familie van de overledene blijft zo’n gebeurtenis overigens wel heel naar, want vanuit hun perspectief is die persoon permanent vertrokken. Vanuit het perspectief van de overledene kan er echter geen sprake zijn van ‘weg zijn’. Het gaat allemaal door en door en door en door. Ook corona is maar een heel klein streepje op een oneindig lang toneelstuk. Laat die volgende lock down dus maar komen. ‘Ik’ houd het nog wel even uit.

Reversal of Fortune

Mensen zijn ontevreden. De boze burger vind dat het heel slecht gaat met Nederland. En het komt door Den Haag. Het kabinet bestaat uit een stel slopers die alles kapot bezuinigen. Nu ben ik zeker niet de grootste fan van Rutte II, maar ik vind dat de rol van het kabinet schromelijk overschat wordt. Alsof ze zoveel macht en invloed hebben dat ze de zon kunnen laten schijnen wanneer ze dat willen. Niet dat hun keuzes onbelangrijk zijn hoor, maar ze zijn wel overschat. We zijn ook overgeleverd aan toeval en een onvoorstelbare hoeveelheid factoren die we niet eens helder in kaart kunnen brengen. Laat staan de invloed die deze factoren op elkaar hebben. Het kabinet heeft ook maar de troep te managen die ze aantreffen. In tijden van voorspoed krijgen we een slapend kabinet en in slechte tijden een sloopkabinet. Niet dat er niets valt aan te merken op de bezuinigingsmaatregelen van Rutte II hoor, maar de reactie van ‘het volk’ is buiten proportie.

De Nederlander is ook vergeten wat ellende betekent. Natuurlijk zijn er schrijnende gevallen, en die moeten geholpen worden, maar het merendeel van de mensen heeft het uitstekend vergeleken met een groot deel van de wereld. Hoe zouden mensen in Syrië vinden dat het nu in Nederland gaat? Misschien wordt het tijd dat we hier oorlog krijgen. Gewoon om de mindset te veranderen.

Ondertussen pleiten een aantal ‘slimme denkers’ voor het afschaffen van het kabinet. We kunnen het lokaal allemaal wel regelen, denken zij. Ik geloof er niks van. Ik zou willen dat iemand als ik zelf de politiek bedrijft, maar die persoon moet er wel volledig zijn handen vrij voor hebben. Ik zou niet weten waar ik de tijd vandaan zou moeten halen, dus wil ik een volksvertegenwoordiger die er met passie induikt. Die ondanks al het gezeik dat het oplevert toch nog het gevoel heeft landelijk iets voor elkaar te kunnen krijgen. Ik geloof, kortom, nog altijd in een sterke centrale regering. Helemaal tevreden zullen we er nooit over zijn, en straks een keuze maken tussen die 333 partijen zal ook niet meevallen, maar het is nog altijd beter dan het alternatief.

Wilders doet eigen achterban tekort

‘Fear is the antidote to progress’
Peter Diamandis & Steven Kotler in ‘Bold’

De inschatting van de peilingen is dat Wilders bij de volgende verkiezingen zo’n 25 procent van de stemmen gaat pakken. Als andere partijen dan niet met hem willen samenwerken, zullen zijn stemmers op vreedzame wijze een revolte beginnen, aldus de heer Wilders.

Wilders gaf onlangs bij wijze van uitzondering een interview. Hij vindt alle journalisten sukkels, maar voor Playboy maakte hij graag een uitzondering (logisch, want voor de betere journalistiek moet je inderdaad bij Playboy zijn).

Ik was wel benieuwd naar een iets diepere uitleg van zijn standpunten, want normaliter krijg je alleen de provocerende uitspraken mee, zoals dus van die revolte laatst. Twitter is met een maximum van 140 tekens het ideale medium voor Wilders. In het Playboy interview begint hij met dezelfde ongefundeerde uitspraken als altijd, onder meer over ‘testosteron bommen’, maar verderop in het stuk gaat hij op een paar zaken wat dieper in. Zoals over zijn uitspraken over ‘minder Marokkanen’ en meer recentelijk ‘geen asielzoekers meer’.

‘Als uit onderzoek blijkt dat een groot deel van hen voor overlast en ongewenste toestanden zorgt, dan wil ik er graag minder van’, aldus Wilders. Ook pleit hij voor strengere straffen voor criminelen: ‘Ik wil voorkomen dat mensen die zich schuldig hebben gemaakt aan een geweldsdelict of een verkrachting, wegkomen met een taakstraf, zoals nu nog te vaak gebeurt.’

Bovenstaande klinkt redelijk, zeker voor Wilders zijn doen. Nou weet ik dat het niet is wat het lijkt. In een recente interviewserie met rechters van Coen Verbraak, vertelde de rechter uit de strafzaak tegen Wilders dat de blonde politicus hem heeft bedreigt. ‘Als jij me veroordeeld zal ik je wel krijgen.’ Iets in die trant. ‘Dat is echt heel erg’, zei de rechter en gelijk heeft hij. We leven in een land met onafhankelijke rechtspraak, dus niet van politiek afhankelijk godzijdank. Als dat ooit verandert hebben we echt een heel groot probleem.

Nog een hele kwalijke zaak van Wilders en de PVV is het standpunt ‘grenzen dicht’. Los ervan dat het niet kan en mag, heeft de partij geen enkel alternatief te bieden voor oorlogsslachtoffers uit Syrië. Als het aan de PVV ligt laten we het volledig aan andere landen over om op te lossen. Het zou niet minder dan misdadig zijn als we als Nederland iets zouden doen wat hier ook maar in de buurt van zou komen.

Wilders
Het Wilders interview via Blendle

Maar even terug naar de ‘redelijke’ standpunten van Geert. Minder geld naar immigratie en de EU, en minder Islamieten binnenhalen moet leiden tot een welvarender en veiliger Nederland. Klopt dat zo’n beetje PVV? Dit is het standpunt dat hij – mits op de juiste manier geformuleerd – best waar zou kunnen maken voor zijn kiezers, maar dat gaat nooit gebeuren. Never nooit niet.

Dale Carnegie heeft de beïnvloedingstechnieken van succesvolle leiders al lang geleden vastgelegd (ik schreef dit artikel over de 9 belangrijkste technieken) en Wilders maakt van geen enkele van deze technieken gebruik. En dat betekent dat hij ook nooit echt iets gaat realiseren. Dat kan niet op de manier waarop hij het nu doet.

De kracht van Wilders is dat hij staat voor zijn boodschap en het opneemt voor zijn gehoor (dat hij gemakshalve ‘het volk’ noemt, ook al is het in een worst case scenario slechts 25 procent van het volk). Daarbij heeft de voorzitter van de Partij van de Vrijheid zijn eigen vrijheid levenslang opgegeven. En het is dieptriest dat dat nodig is. Hij zou mogen zeggen wat hij wil binnen de grenzen van de wet, inclusief forse kritiek leveren op de Islam.

Maar de Partij van de Vrijheid is niet de Partij van de Waarheid. De waarheid is dat de PVV veel van haar populariteit dankt aan het keihard blijven hakken op de door velen gehate elite. In de eindeloos herhaalde standpunten zit geen enkele nuance. Hij vindt dat zijn stemmers aan alle kanten ‘gepakt’ worden door de VVD/PvdA en zijn stemmers zijn het er roerend mee eens. Het is niet voor niks dat Wilders aan de zijnen vaak als worden beticht van slachtofferschap en zelfmedelijden. Er is altijd een zondebok: Brussel, het Kabinet, Marokkanen, Syrische vluchtelingen, enzovoorts. Het is helemaal zwart-wit. Dat is de politiek van Wilders en hij is er buitengewoon succesvol mee. Blijkbaar zijn veel Nederlanders teleurgesteld om tot de twee procent welvarendste burgers ter wereld te behoren.

Maar hoe gaat hij zijn doelen bereiken? De enige manier om iets voor elkaar te krijgen – in politiek, bedrijfsleven of waar dan ook – is samen te werken met anderen, verbinding te zoeken, concessies te doen… En dat kan Wilders niet. Het vorige kabinet waar Wilders inzat is niet voor niets omgevallen.

Wat Wilders vooral doet is een nachtmerriebeeld schetsen: ‘We worden overspoeld door Moslims en raken ons land kwijt.’ Is er geen probleem? Jawel, de vluchtelingencrisis is een groot probleem. En de tegenstelling tussen de Islam en het Westen moet zeker hoog op de politieke agenda komen te staan (maar nogmaals, alleen verbinding en samenwerking kan bijdragen aan een oplossing). Tot slot gaan er inderdaad miljarden naar immigratie, maar zou daarmee stoppen slechts voor een heel klein deel toekomen aan ‘het volk’ van Wilders.

De problemen waar we mee te maken hebben zijn een miljoen keer complexer dan Wilders ze schetst. En wat is zijn reële stip aan de horizon? Heeft hij een werkbare oplossing klaar voor als hij straks de buit binnen heeft? Nee. En daarmee doet hij zijn achterban tekort. Tenzij die achterban gewoon op een relletje uit is, en het de ‘elite’ even flink lastig wil maken. In dat geval komen ze met Wilders nog ruimschoots aan hun trekken de komende 10/15 jaar. Maar er komt een moment dat ze beseffen dat er niks veranderd is en met de koers van Wilders ook niks gaat veranderen, behalve dat het land steeds verder verdeeld raakt. En dat is het echte nachtmerriebeeld dat nu snel werkelijkheid aan het worden is.