The Hateful Eight (recensie)

The Hateful Eight

In de aankondiging van ‘Kill Bill: Vol II’ in 2005 werd gesproken van ‘the fifth film by Quentin Tarantino’. Een marketing dingetje, want het was natuurlijk nog steeds zijn vierde film. Nu komt hij met: ‘the 8th film by Quentin Tarantino’ en op het moment dat deze titel in beeld kwam wist ik het al: dit wordt een topfilm. En die verwachting kwam 100% uit. Ik hoorde in de bioscoop om me heen wat klachten – en ook veel recensies hadden de nodige kritiek – maar ik vond het de beste Tarantino in tijden. De klagers hebben het duidelijk niet begrepen.

Ik houd van mooie introscenes en Tarantino heeft er verschillende van op zijn naam staan (‘Reservoir Dogs’, ‘Kill Bill: Vol I’ & ‘Inglourious Bastards’). ‘The Hateful Eight’ mag direct aan dit rijtje toegevoegd worden. Het is heel minimalistisch: simpele titels tegen kale bomen in een ruig sneeuwlandschap, prachtig geschoten (Oscar nominatie), en een waanzinnig goede muzikale score (ook Oscar nominatie) van Ennio Morricone (ik dacht dat de maestro nu wel te oud zou zijn voor dit werk, how wrong I was). Van de muziek gaat grote dreiging en spanning uit. Er staat iets gigantisch te gebeuren…

Dan verschijnt een koets in beeld met premiejager John Ruth (Kurt Russell) aan boord. Hij vervoert de bloedlinke gevangene Daisy Domergue (Jennifer Jason Leigh) die 10.000 dollar waard is. Ruth is van plan deze beloning te incasseren. Waarom hij haar niet gewoon doodschiet terwijl de beloning voor dead or alive geldt, is omdat hij niet graag de beul van zijn brood berooft. Een man met principes dus. Onderweg pikt hij aarzelend twee lifters (Samuel L. Jackson en Walter Goggins) op, paranoia dat ze er met zijn beloning vandoor willen gaan. Dan stranden ze in een loge en moeten ze met vier andere gevaarlijk ogende reizigers een sneeuwstorm uitzitten. Vanaf dat moment is de vraag wat de echte motivaties van deze mensen zijn en wie in deze slangenkuil het eerste gaat bijten. Hoeveel van de acht zouden levend het pand gaan verlaten? Weinig, Tarantino kennende.

‘The Hateful Eight’ doet in meerdere opzichten denken aan ‘Reservoir Dogs’, Tarantino’s veelgeprezen debuutfilm van alweer 24 jaar geleden. Het speelt zich grotendeels op één locatie af alsof het een theater is, bevat veel horrorachtig geweld waarbij liters bloed worden vergoten en komt op gepaste momenten met een flashback waarin we meer te weten komen over de achtergrond van sommige personages. In de 24 jaar dat zijn carrière nu duurt is Tarantino volwassen geworden als regisseur. Oké, er zit een ontploffend hoofd in, maar het is misschien wel zijn meest volwassen film sinds ‘Jackie Brown’. Hij heeft nu zoveel vaardigheid opgebouwd dat hij met enorm veel bravoure en zelfvertrouwen de gebeurtenissen in de loge laat voltrekken. Hij neemt de tijd – bijna drie uur – maar de opbouw en stijl zijn zo meesterlijk dat het bijna ongemerkt voorbij gaat.

Tarantino houdt van groepen: the Reservoir Dogs, the Deadly Viper Assassination Squad, the Inglourious Basterds. Daar mag nu the Hateful Eight aan worden toegevoegd. Een gelegenheidsformatie bestaande uit echte rouwdouwers die elkaar voortdurend naar het leven staan. Dit is weliswaar een noodzaak in dit tijdperk van doden of gedood worden, maar behalve noodzaak genieten zij ook van elkaars pijn en zijn daarmee inderdaad ‘The Hateful Eight’, Tarantino’s versie van ‘The Magnificent Seven’.

Zoals we van hem gewend zijn, zijn de dialogen fantastisch (en vaak hilarisch). Tarantino heeft zich echt diepgaand verdiept in de tijden waarin dit verhaal zich afspeelt, waardoor hij de karakters echt tot leven weet te wekken. Toch bleef een Oscarnominatie voor beste screenplay uit en ook voor beste regie. Vreemd, vreemd, vreemd. Ook de acteurs – die zonder uitzondering geweldig zijn – moeten het zonder nominatie stellen, behalve Jennifer Jason Leigh voor beste vrouwelijke bijrol. De Academy en een deel van het publiek mogen deze film dan niet voldoende credits geven, van mij krijgt de achtste film van Tarantino een dikke negen. Dit is een western zoals alleen een meesterregisseur hem kan maken.

Advertenties

5 marketinggeheimen van Grand Theft Auto

GTA V
Afgelopen week ging GTA V in première, een gegarandeerde miljoenenhit. Op de eerste verkoopdag, woensdag 18 september, bracht het spel al 800 miljoen dollar op. Niet slecht voor een spel met een budget van ‘slechts’ zo’n 165 miljoen dollar.

Voor wie het nog niet kent, Grand Theft Auto (GTA) is een interactieve misdaadgame. In een open stedelijke omgeving heb je als speler de vrijheid om allerlei activiteiten te ontplooien. Daarnaast kun je missies voltooien, waardoor je geleidelijk een groot misdaadimperium opbouwt.

De lancering van een GTA-spel heeft veel weg van de première van een James Bond film. De entertainmentbladen schrijven over niets anders, hongerige fans speuren het internet af naar nieuwe informatie en winkels blijven op premièredag langer open om de duizenden gamers te bedienen die het spel direct willen hebben. Wat verklaart het succes van deze misdaadserie?

GTA biedt spelers:

1. Product leiderschap
Een nieuwe GTA-game staat garant voor het beste wat je kunt krijgen op gaming-gebied. De makers bij Rockstar North melken geen voorgangers uit, maar benaderen ieder deel alsof het de eerste is. De gebruikte technieken zijn altijd state-of-the-art zodat ook verwende gamers nog verast worden op het gebied van gameplay en graphics. Ook op het gebied van scripts en stemacteurs nemen de makers alleen genoegen met ware excellentie. Een GTA-game spelen staat garant voor een unieke interactieve spelervaring. Er is geen spel dat zoveel vrijheid en mogelijkheden biedt.

2. Waar voor je geld
Behalve de technische en verhaalsaspecten, zitten er zoveel activiteiten in een GTA-game, dat spelers er gemakkelijk 100 uur aan kunnen besteden zonder dat het saai wordt. Auto’s stelen, helikopters vliegen, motorracen, daten met mooie vrouwen, overvallen plegen, ingame games spelen, pizza’s bezorgen, base jumpen, een bendeoorlog beginnen…. Het houdt niet op.
Daarnaast is de stad helemaal volgestouwd met verassingen voor spelers die alle hoeken en gaten willen verkennen. In Grand Theft Auto: Vice City – het op Scarface gebaseerde deel – is bijvoorbeeld in een huis de douche te vinden waar de beruchte kettingzaag scene van Scarface zich afspeelde. Gamers die het spel kopen, worden dus meer dan voldoende beloond voor hun aankoop.

3. Een cult sausje
De misdaadwerelden van GTA waarin je je als speler bevindt, zijn doordrenkt van popcultuur. De muziek, de kleding, de fictieve merken… het zou allemaal uit een Tarantino-film kunnen komen. De fans van GTA, houden doorgaans van de misdaadfilms die aan de basis staan van deze games. Zo is GTA: Vice City gebaseerd op Scarface, één van de populairste cult films aller tijden. De acteurs die in de spellen de stemmen verzorgen, zijn ook vaak afkomstig uit gangster klassiekers. Denk aan Ray Liotta, Samuel L. Jackson en Michael Madsen. Hiermee heeft Rockstar North een grote groep fans weten te binden.

Het succes van GTA wordt verder vergroot door:

4. Verhalen delen
Zodra je klanten verhalen gaan uitwisselen over je producten, heb je het beste marketinginstrument ter wereld in handen. De interactieve wereld van GTA, maar ook de missies die je als speler uitvoert, bieden hier alle mogelijkheden toe. ‘Er stond een mannetje te pissen bij die ene missie, en toen heb ik met een machete zijn hoofd afgehakt’. Gamers delen graag hun gewelddadige prestaties met elkaar, en de nieuwste GTA-spellen bieden hier ook nog eens vele online opties voor, zoals het filmen van je gruwelijkste misdaden en waanzinnigste stunts.

5. Anticipatie creëren
Een uitgekiende marketing campagne, zorgt er steeds voor dat gamers al lang van te voren lekker worden gemaakt. In korte trailers worden hints gegeven voor karakters en verhaallijnen, terwijl de fans zien wat voor prachtige en realistische omgevingen de makers nu weer hebben samengesteld. De trailers gaan uiteraard direct viral. Hoe dichter bij de release datum, hoe meer er wordt weggegeven. Gevolg: liefhebbers kunnen niet meer wachten het spel te kunnen spelen en de nieuwe mogelijkheden te verkennen.

En dat kan nu! Maar alleen op de Playstation 3 en X-Box 360. PC-gamers (zoals ik, snik) moeten nog een tijdje wachten.

Icon 4 - V

Bullet to the Head – Stripreview

Er wordt een hoop bloed vergoten in Bullet to the Head, een misdaadstrip van de Nieuw-Zeelandse artiest Colin Wilson en Franse schrijver Matz (The Killer). Het grafische driedelige boek is oorspronkelijk uitgebracht in Frankrijk in 2004-2006 onder de titel Du Plomb Dans La Tete en is nu voor het eerst in het Engels verschenen. Het eerste pluspunt is dat de dialogen prettig gestoord zijn en doen denken aan Tarantino films. Twee huurmoordenaars discussiëren over schoenen, terwijl ze op weg zijn naar een klus; het omleggen van een senator. Na de moord waarbij ook twee honden en een minderjarige prostituee om het leven komen, raken verschillende andere personages betrokken bij het politieke spel en vallen de lijken al snel bij bosjes. Het stijlvolle geweld en verassende verhaal, trok actieregisseur Walter Hill aan, die de strip in 2012 verfilmde met Sylvester Stallone in de hoofdrol. De 5,8 op IMDb doet vermoeden dat dit geen meesterwerk is geworden, maar de strip is zeker de moeite waard… Check it out…

- 3 star

Bullet to the Head

Existentialisme

Existentialisme. Een prachtig woord vind ik dat; existentialisme. Natuurlijk is er een woordenboek/wikipedia uitleg van, maar ik wil het hebben over mijn subjectieve benadering van de term. Allereerst moet ik vaak denken aan de film Vanishing Point, een bekende roadmovie uit de jaren 70’ waarin de hoofdpersoon rondrijdt in een Dodge Challenger. Hij heeft geen doel; hij rijdt gewoon om het rijden.

Als ik het betrek op mijn eigen leven, denk ik vooral aan Griekenland, 2007. Ik was hier met Loesje dierenwelzijnwerk aan het doen bij wijze van onze huwelijksreis. Dit kwam veelal neer op het schoonmaken van honden en kattenhokken, maar we hebben ook een hoop reddingsmissies uitgevoerd. We zijn bijna heel Kreta doorgereden in onze reis van drie maanden. Tijdens deze tochtjes had ik vaak dat existentialistische gevoel; rondrijden, niet altijd met een heel duidelijk doel, slechts een richtlijn. De ene sigaret na de andere rokend. Een heerlijk gevoel waarin ik echt stilstond bij het moment in tijd. Hier leef ik in het nu.

Existentialisme

In het ‘normale’ leven van afwisselend werken en weekend is er minder vaak sprake van zulke momenten. Tijdens reizen waarbij je ‘niet echt iets hoeft’ komt dat gevoel toch het sterkste naar voren. Maar toch klopt dit niet helemaal. In Schermerhorn voelt het altijd wel een beetje als vakantie. Vooral in de zomer wanneer ik het Konijneneiland onderhoud, krijg ik vaak sterk dat ‘plaats en tijd’ gevoel. Afgelopen zomer had ik een houten mini-piertje gebouwd om gemakkelijker bij het water te kunnen. Dit was duidelijk zo’n moment waarin ik dacht; dit is het hier en nu. Misschien zijn er nog restanten van dit piertje te vinden over 100 jaar, maar nu beleef ik dit moment in dit specifieke ruimte-tijdsvacuüm. Een heel prettig gevoel.

Wat betekent zo’n moment in het hele universum? Het leven van een mens is misschien een potloodstreepje op The Empire State Building, maar toch voelt het relevant op zo’n moment, terwijl je gewoon iets simpels aan het doen bent waarvan de impact op de wereld minimaal is. Existentialisme, een prachtig begrip waar je met een beetje bewustwording volop van kunt genieten.

Ik zou dat gevoel wel vaker willen hebben. In het dagelijks leven ben ik altijd bezig met doelen; zorgen voor het gezin, targets halen op het werk, klusjes doen, toch voldoende vrije tijd genieten, uitstapjes maken, die laatste film van Tarantino (Django Unchained) zien, me verder verdiepen in mijn vakgebied, lezen, et cetera. Kun je die existentialistische gevoelens niet plannen? Nee, spontaniteit is een noodzakelijk component. Je kunt het wel helpen door bijvoorbeeld te mediteren en je hoofd leeg te maken. Ook reizen maken helpt mee, maar omdat dat er financieel niet in zit zal ik vaker in mijn bootje moeten stappen. Varen zonder doel, gewoon om het varen. Het bestaan is een vreemd iets, we doen het iedere dag, maar weten niet altijd zo goed hoe. ‘Gewoon’ maar leven, ook al is het verre van gewoon, lijkt het beste te werken.