Zo doe je dat!

Posted on 27 november 2013 by Jeppe Kleijngeld

Lange file A9 door ongeval bij Amstelveen

27 november 2013, 07:54

Een ongeluk op de A9 vanuit Alkmaar naar Amstelveen zorgt woensdagochtend voor veel vertraging. Tussen Aalsmeer en Amstelveen is alleen de vluchtstrook open. Rond 07:30 uur botsten er meerdere voertuigen op elkaar. De dagelijkse ochtendspitsfile vanaf Beverwijk is inmiddels versmolten met die achter het ongeval. In totaal staat er 10 kilometer verkeer stil. Het is nog niet duidelijk wanneer de rijbaan weer helemaal in gebruik is. Het ongeluk op de A9 is een van de weinig dissonanten tijdens de woensdagochtendspits. Verder is het in het hele land bijzonder rustig. Even voor 08:00 uur stond er slechts 50 kilometer file. Normaal gesproken staat er 100 kilometer file rond dat tijdstip.

Ik heb niet eerder in zo’n grote crash gezeten. Het is adrenaline verhogend, kan ik je vertellen. Ik zag voor me dat verschillende auto’s keihard in de ankers gingen. Ik volgde uiteraard. Toen ging het heel snel. In een luttele seconde wist ik dat als ik niet zo uitwijken, ik bovenop de auto voor me zou knallen. Ik wist er rechts langs te schieten, maar de combinatie met het remmen maakte dat ik slipte en tegen de vangrail opknalde.

De schade aan mijn auto viel mee vergeleken met de circa 10 andere betrokken auto’s. Die waren total loss. Samen met de andere ‘slachtoffers’ ben ik door een bergingsbedrijf afgevoerd, samen met de auto’s. Bij het bergingsbedrijf hebben we koffie gedronken en gezellig gepraat, allemaal nog behoorlijk high van de adrenaline.

De totale file die we veroorzaakt hebben leverde weggebruikers op de A9 zo’n 50 minuten vertraging op. Kicken om eens aan de andere kant te staan. 🙂

Dood aan de vleesverraders

Posted on 31 oktober 2013 by Jeppe Kleijngeld

Sinds ik geen vlees meer eet, merk ik dat we leven in een echte vleescultuur. Het gaat niet alleen om lekker eten – er zijn zat alternatieven en dat worden er steeds meer – maar het gaat om het willen vasthouden aan de status quo. Stoppen of minderen met vlees eten zal uiteindelijk economisch noodzakelijk worden. Mensen vinden dat confronterend. Immers, vasthouden aan al het oude is comfortabel. Het veranderen van bekend gedrag vinden mensen doorgaans erg moeilijk.

Als iemand die ‘geen vlees meer eet’ (ik kan mezelf geen vegetariër noemen, want ik eet nog wel vis) loop ik geregeld tegen confrontaties aan met de gevestigde, vleesetende orde. Iedere keer dat ik in een sociale situatie aangeef geen vlees meer te eten worden mijn gesprekspartners recalcitrant, militant of zelfs een beetje agressief. ‘Nooit, nooit, nooit zal ik stoppen met vlees eten’, heb ik al meerdere keren gehoord. Oké dan.

Misschien dat het woord ‘meer’ in ‘geen vlees meer eten’ deze reacties oproept. Alsof ik wil zeggen, ‘ik doe iets niet meer en jij zou hetzelfde moeten doen.’ Mijn eigen familie heeft het er erg moeilijk mee dat ik vegetarisch ben geworden (zij mogen die term wel gebruiken). Op Sinterklaas vorig jaar kreeg ik een Big Mac uit de vriezer. In het bijbehorende gedicht stond dat het onmogelijk is dat een fervent hamburger fetisjist als ik geen vlees meer zou eten. Sommige dingen horen nu eenmaal bij elkaar, zoals The Dude en zijn White Russian, was de redenering.

Ook de mensen van mijn werk vinden het een beetje bizar. Laatst zat ik met een groep werkrelaties in Japans restaurant Kokusai in Amstelveen, waar je gezamenlijk gerechten bestelt en opeet in vijf rondes. Ik heb aangegeven geen vlees te eten, maar wel vis. Ik denk dat dit gedurende de avond nog zo’n 30 keer herhaald is. ‘Jeppe eet geen vlees’, ‘Jeppe eet geen vlees’, ‘Jeppe eet geen vlees’, als een kapotte grammofoonplaat. Toen ik laatst op een receptie een bitterbal afsloeg, vroeg mijn relatie te heroverwegen. Immers, er zat toch nauwelijks vlees in zo’n ding? Alsof stoppen met vlees eten gaat om de hoeveelheid vlees, en het geen principe kwestie kan zijn.

Nu speelt hoeveelheid ook wel weer een rol. Als iemand vraagt waarom ik geen vlees meer eet antwoord ik 1.) dat ik een einde wil maken aan de bio-industrie en 2.) dat het eten van vlees niet duurzaam is. Met die laatste reden kun je misschien nog wel eens iemand overtuigen. Mijn collega Willem koopt en bereidt om die reden zelf geen vlees (hij eet wel wat hij krijgt aangeboden). Dierenleed speelt geen rol hierin. Het gaat hem puur om het feit dat de waardeketens van vlees uitermate inefficiënt zijn. Miljoenen tonnen eten worden jaarlijks omgezet in diervoeding, voedsel dat prima kan dienen voor directe menselijke consumptie. Dan heb ik het nog niet eens over de vervuiling van de megastallen en de megaruimte die vee inneemt. Kortom, er kunnen vele schakels uit de keten weggenomen worden, zodat de negen miljard mensen die binnenkort deze planeet bewonen allemaal nog wat te bikken hebben.

Dus, toch even een moralistische statement om af te sluiten: Over 20 jaar vinden mensen het eten van dieren hopelijk uiterst bizar en ouderwets. Hopelijk kijken mensen naar foto’s van vleesafdeling van supermarkten en kunnen ze er met hun hoofd niet bij. ‘Vroeger kwamen vleesproducten niet uit het laboratorium, maar van dieren. De plakjes dierenkadaver lagen toen nog in plastic zakjes op tafel, jongen. Echt waar, je opa heeft het nog meegemaakt.’ Een mooi toekomstbeeld wat mij betreft. Maar dat is alles wat het is; een toekomstbeeld. Realiteit is het helaas nog allerminst.

De cochin is dood

Posted on 28 oktober 2013 by Jeppe Kleijngeld

In 2010 kregen Loesje en ik zes kuikentjes. We hebben ze op mijn kamer – de FilmDungeon – grootgebracht onder warmtelampen. Ontzettend bijzonder om te doen (al was de strontlucht soms niet te harden). Nog bijzonderder was het eindresultaat: zes prachtige krielkippen, die rondliepen door onze tuin. En later op het Konijneneiland 1.0.

Van de zes zijn er nu nog drie over. Er zat namelijk een extreem agressieve haan tussen het stel die niet te handhaven was: Bertje. We hebben toen een advertentie op Marktplaats gezet: ‘100 euro voor wie onze haan Bertje een mooi huisje wil geven’. Ik kan vertellen dat er aardig wat reacties binnenkwamen. Uiteindelijk hebben we gekozen voor een schitterende boerderij in Zuid-Holland waar ze wel kippen hadden, maar nog geen haan. Ik heb Bertje zelf weggebracht. Een minuut nadat hij uit zijn doos kwam had hij alle aanwezige kippen al verkracht. Bertje was nogal een mans haantje.

Eerder dit jaar overleed Lolita, de mooiste kip van het stel aan een ziekte. En afgelopen weekend is een van de zusjes Cochin verdwenen, de grappigste twee kippen van de clan. Ik vermoed dat ze door slecht zicht – ze had last van haar ogen door een virus – in het water is gevallen. Kippen die in het water vallen, weet ik van mijn ervaring met Brave Hendrik, blijven zo’n vijf dagen onder water voordat ze weer boven komen drijven. Ik zal haar naar verwachting nog wel terug vinden dus.

De zusjes Cochin als kuikens

De zusjes Cochin volwassen

2013 is niet alleen een beroerd jaar vanwege de chronische pijn die Loesje moet doorstaan, maar ook door de hoeveelheid dieren die het loodje leggen. Vorig weekend overleed ook konijn Witje, die terminaal ziek was. Dat brengt het totaal op zes dieren die zijn overleden in 2013:
– Brave Hendrik
– Lolita
– Heksje
– Fiep
– Witje
– Cochin

Hopelijk is de cochin echt de laatste. De overleden dieren krijgen uiteraard allemaal een plek op de begraafplaatsen op Konijneneiland 1.0. en 2.0. Vaarwel cochin, je hebt in je driejarige leven een onuitwisbare indruk op ons achtergelaten. Voor je zusje zullen we uiteraard goed zorgen.

De wereld stopt niet met draaien

Posted on 1 augustus 2013 by Jeppe Kleijngeld

Amstelveen, een saaie kantoordag. En moordend heet bovendien. Ik heb net een bak patat weggewerkt en moet weer aan de slag om de schade van afgelopen week in te perken. Week 31 staat nu te boek als minst productieve week van 2013, dus wie weet kan ik daar nog wat aan doen. Daarna racen naar de kinderopvang op Rosa op te halen.

Maar ik moet deze blogpost beginnen met een overlijdensbericht. Onze prachtige Lolita is niet meer. En collega-hen Heksje is ook dood. Nog geen twee maanden na het tragische overlijden van Brave Hendrik is onze kippenclan gereduceerd van 8 naar 5. En het besmettingsgevaar is nog niet geweken.

Op de avond van 29 juli waren Lolita en Heksje niet op komen dagen voor het eten. De volgende dag zat Lolita ’s ochtends wel in het hok, maar veel slomer dan normaal. De andere kippen waren verspreid over het eiland, dus ik dacht dat Heks daar ook wel bij zou zitten. Toen ik ’s avonds terugkwam lag Lolita dood in het hok en vond ik Heksje in de bosjes, aangevreten door de ratten. Volgens de dierenarts duidde mijn beschrijving op een besmettelijke bacterie die de luchtwegen aantast.

Gisteren heb ik een ‘Painted Veil’-stijl epidemiebestrijding uitgevoerd. 3 uur lang schrobben, boenen, de overige kippen inenten en de doden begraven. Nu hopen dat de overige vijf het gaan halen… Zondag weet ik meer…

Slachtoffers

Kippen kunnen wel 13 jaar worden, dus Lolita en Heksje zijn met 3 en 2 niet oud geworden. Ze hebben wel een heerlijk vrij buitenleven gehad, duizend keer beter dan de gemiddelde plofkip. Verdriet voelen we vooral voor Lolita omdat we die als piepkuiken hebben grootgebracht. Het was de tamste kip ter wereld, die zelfs een keer bij Loesje op schoot kwam zitten. Heksje was erg schuw, maar ook een schatje. Ze krijgen een mooi plekje op het dierenkerkhof van het eiland (dat overigens binnenkort niet meer van ons is, maar daarover later meer). Vanuit ons huis kunnen we het plekje zien liggen. We zullen nog vaak terugdenken aan de mooie glanzend bruine Lolita en zwarte Heksje die relaxed over het eiland struinden, zoekende naar een worm of andere kippensnack.

Wat betreft deze week, Jezus christus. Ik was vooral afgeleid door de eeuwige discussie op IMDb over of Tony Soprano dood is. Het antwoord is ‘nee’ (ja, de acteur die hem speelt, James Gandolfini, wel, maar dat terzijde). Verder is het gewoon een typisch geval van een zomerdip. Een professioneel internetredacteur als ik kickt op wekelijks minstens één mooie headline uit eigen hand, maar het tempo ligt nu lager. Net als het aantal lezers trouwens. Maar net als een topsporter kom ik binnenkort wel weer in vorm. Het beste is om hier op een beetje goede oude ‘Dudeism’-manier naar te kijken: ‘I can’t be bothered by that shit… life goes on, man.’