Nieuwe tophit voor Rovio

Het Finse bedrijf Rovio, verantwoordelijk voor het smart Phone spelletje ‘Angry Birds’, is terug. Het succes van ‘Angry Birds’ zal weinigen zijn ontgaan. Speelgoedwinkels hebben nu zelfs eigen schappen met merchandise van het gekleurde gevogelte. Hun nieuwe spel heet ‘Bad Piggies’ (‘The Piggest Game Ever’). De hoofdpersonen zijn de groene varkentjes die in ‘Angry Birds’ voortdurend onder vuur worden genomen door de vogels, vanwege de diefstal van hun eieren.

Rovio is dankzij het succes van ‘Angry Birds’ uitgegroeid tot misschien wel een van de succesvolste app ontwikkelbedrijven ter wereld. Vooral dankzij ‘Angry Birds’ boekte Rovio in 2011 een omzet van 75,4 miljoen euro. Het bedrijf werkt dan ook momenteel aan een beursgang volgens de Zweedse zakenkrant Dagens Industri. De beursgang zou gepland staan voor de tweede helft van 2013 en het zou het gaan om een notering aan de New York Stock Exchange of technologiebeurs Nasdaq, maar ook de beurzen van Hongkong en Singapore worden niet uitgesloten.

Eerlijk is eerlijk, ‘Bad Piggies’ is een geweldige nieuwe game van het bedrijf. Het verhaal draait om de stoute varkentjes die een kaart naar een schat aan eieren willen bemachtigen. Ze zijn gek op eieren namelijk. Waar je in ‘Angry Birds’ een katapult hanteert moet je in ‘Bad Piggies’ je technische vaardigheden aanwenden om voertuigen te bouwen waarin de varkens zich over de heuvel- en rotsachtige gebieden kunnen verplaatsen. In level 1 ‘Groundhog Day’ bouw je rijdende voertuigen en in leven 2 ‘When Pigs Fly’ vliegtuigen, helikopters en luchtballonnen. Dit is minstens zo verslavend als het sloopwerk in ‘Angry Birds’ kan ik uit eigen ervaring vertellen.

Met het verdienmodel van ‘Bad Piggies’ zit het ook wel snor. Het spel zelf kost slechts 0,79 eurocent. Een bescheiden bedrag voor zoveel pret. Echter, als je er niet uitkomt met het bouwen van je voertuig moet je de hulp van een monteur inhuren. En dat komt nog wel eens voor bij een a-technisch persoon als ikzelf. Weet ik veel of je een motorblok wel of niet bovenop een voertuig kan plaatsen… Het inhuren van een monteur mag drie keer gratis. Daarna moet je een 10-klussenkaart kopen voor 1,59 eurocent. Twee keer de prijs van het spel zelf dus! Dat is een interessant model. Stel je koopt een televisie voor 800 euro, en als je een storing wilt laten verhelpen kost dat je 1599.-. Ik denk dat Rovio de omzet gaat verhogen in 2013… Petje af voor deze Finnen, die na de bijna ondergang van Nokia wel weer een succesje kunnen gebruiken.


Zie de trailer van Bad Piggies hier..

McMarketing

McDonald’s behoort op het gebied van marketing tot de groten der aarde. Van de week drong hun sluwe marketingstrategie nog maar weer eens tot me door. Op tv werd met veel kabaal de McDeluxe aangekondigd en in mijn hersens gingen verschillende stofjes aan het werk die de boodschap ‘Big Mac’ rondstuurde. In plaats van dat ik trek kreeg in de geadverteerde burger, kreeg ik trek in een ander product van de Mac…

Ik weet uit ervaring dat je NOOIT een speciale burger bij McDonald’s moet bestellen; die dingen zijn gewoon niet te eten. Als ze zo lekker zijn, waarom staan ze dan niet op het vaste menu? Zelfs de McBacon hebben ze maar zelden, terwijl dat de enige ‘Special’ is die wel te eten is.

De McDonald’s eters van generatie Y – zoals ik, die zijn opgegroeid met de snackketen, hebben allemaal wel hun favoriete Mac-product. Voor mij is dat de Big Mac, gevolgd door Franse frietjes met hun speciale frietsaus. Ik eet nauwelijks vlees, maar af en toe sta ik mezelf toe een Big Mac menu weg te werken, waarna ik me elke keer minstens een dag lang impotent voel.

Door wekelijks met een ‘Special’ aan te komen zetten – de 1955, de McGriekenland (nu even niet), de McDeluxe, et cetera – worden in de hersenen van de hamburgerjunk stoffen aangemaakt die zorgen dat hij trek krijgt in McDonald’s eten. Gevolg: de volgende keer dat de junk zich in de buurt van een Mac-restaurant bevindt, loopt hij naar binnen voor een McFix. In de buurt komen van de Mac gebeurt tegenwoordig vaak genoeg. Sterker nog, ontsnappen aan de Mac kan in feite niet meer. Zo wordt in China momenteel elke 24 uur een McDonald’s restaurant* geopend…

Die specials dienen dus puur als marketing tool. Het bewijs? Wie bestelt er nu een appel-peer milkshake, terwijl je ook vanille of chocola kan kiezen? Elke keer als een nieuwe speciale burger of andere snack met veel bombarie wordt aangekondigd, krijg je trek in hun junk food. McDonald’s heeft in alle 31 jaar van mijn bestaan haar menu nog nooit aangepast. Na ja, behalve bij de invoering van de McKroket; een andere strategie van de hamburgerketen om in te spelen op de lokale keukens van de landen waar ze zitten. Zo heb je in Egypte de McFalafel, in India de Vegetable McCurry Pan en in Japan de Teriyaki McBurger.

Volgens de documentaire ‘Super Size Me’ uit 2004 van Morgan Spurlock is McDonald’s een heroïneverkoper die hamburgers verkoopt met een clowngezicht. Ik denk dat hij gelijk heeft. Lichamelijk zijn de 58 procent van de wereldbevolking die gevoelig zijn voor de vetten en suikers uit McDonald’s producten, verslaafd. En als ze op tv die gezellige McDonald’s kleuren zien wordt hun verslaving opgeroepen en loopt het water ze in al de mond. Ook al weten ze dat ze zich niet écht beter zullen voelen van Mac eten. Eerder slechter. En de ‘Specials’ geven de McDonalds een reden om voortdurend op tv te zijn. Vanuit marketing oogpunt kan ik alleen maar zeggen; absoluut geniaal!

* Hier nog een bewijs voor hun marketingkracht; iedereen noemt het restaurants terwijl het gewoon grote snackbars zijn.

Bedrijfsleven Nederland is braaf (geworden)

Toen ik begon in de business journalistiek, bijna 4 jaar geleden, had ik nog een heel ander beeld bij het bedrijfsleven. Ik zag mezelf wel conferenties en kantoorpanden afstruinen, zoekend naar excessen in drugs, vrouwen of onbehoorlijk gedrag. Nou ja, niet echt dat natuurlijk, maar meer opvallend en opmerkelijk gedrag binnen de zakenwereld had ik toch wel verwacht, ja.

Geïnspireerd door Hunter S. Thompson, uitvinder van de Gonzo journalistiek – een werkwijze waarbij de journalist alles vanuit eigen perspectief vertelt en al zijn ruwe materiaal onbewerkt publiceert – zou ik de zakenmensen en gebeurtenissen beschrijven. Misdragingen voorzien van subtiele kritiek. Lekkere journalistiek waar we toch al weinig van zien deze dagen.

Inmiddels kan ik stellen dat de heren bedrijfsleven zich in Nederland keurig netjes gedragen. Af en toe een foute opmerking over Chinezen of Indiërs tijdens een rondetafeldiscussie over outsourcing, maar daar is het wel grotendeels mee gezegd. Het ruwe materiaal publiceren zou ook weinig onthullends opleveren (nu gaat alles keurig langs corporate communications). Vorige week toen ik een verslag van collega Michiel uitwerkte stond er in zijn aantekeningen over een recente bijeenkomst voor CFO’s waar hij bij was geweest:

Main dude: “ha ha, stropdas in de auto laten liggen, ik ben duidelijk in de minderheid.”

Niet heel onthullend, nee. In de afgelopen vier jaar en kredietcrisis zijn er wel degelijk wat ‘mooie’ verhalen geweest in Nederland over excessen en onethisch gedrag. Het eerste wat me zo te binnen schiet is Dirkje Scheringa en zijn DSB Bank. Maar, inmiddels anno 2011, wordt het braver en braver. Onlangs op een enorme conferentie voor financiële toplui stond het onderwerp duurzaamheid op het programma. Duurzaamheid!! Vier jaar terug was het nog ‘What leads to high performance’, oftewel keiharde winst ($$$) maken.

In Het Financieele Dagblad van afgelopen week riep Feike Sijbesma, CEO van DSM, op om massaal geld te doneren aan Oost-Afrika. Wat is er gebeurd met de inhalige wolven die corporate Nederland ooit domineerden? Of komen die alleen in de VS voor?

De wereld is echt aan het veranderen. En er lijkt iets goeds uit te gaan komen, of tenminste iets beters dan er was. Niet om melancholisch te klinken, maar waar zijn de dagen dat bankiers de samenleving van miljoenen beroofden? De American Psycho days? Misschien is het allemaal van korte duur en kan ik alsnog onthullende rapportages gaan maken over boeven in maatpak. Maar met een betere wereld neem ik ook wel genoegen.