The world was on fire and no one could save me but you.
It’s strange what desire will make foolish people do.
I’d never dreamed that I’d love somebody like you.
And I’d never dreamed that I’d lose somebody like you.
No, I don’t want to fall in love (this girl is only gonna break your heart).
No, I don’t want to fall in love (this girl is only gonna break your heart).
Wicked Game
Chris Isaak (1989), Heart Shaped World
Since the 17th century, the march of science has swept all before it. The route mapped out by Copernicus, Newton, Darwin and Einstein is dotted with numerous significant milestones along the way giving hope that, in time, even the remotest regions of the universe and the innermost secrets of the atom will be exposed by science…
Or will they? There is at least one mystery that has so far resisted the best efforts of scientists and philosophers alike: the human mind. This mind/body problem is arguably the thorniest of all philosophical issues.
We are all immediately conscious of our consciousness. We have thoughts, feelings, desires that are subjective and private to us. In stark contrast, science is triumphantly objective. So how can something as strange as consciousness conceivably exist in the physical world that is being exposed by science?
As in epistemology, the philosophy of knowledge, so in the philosophy of mind, the Frenchmen René Descartes made an impact in the 17th century that has reverberated through Western philosophy till this present day. Descartes’ refuge in the certainty of his own self naturally lead him to give an exalted status to mind in relation to everything in the world outside it. In metaphysical terms he conceived mind as an entirely distinct entity as mental substance whose essential nature is thinking. Everything else is matter or material substance whose defining characteristic is spatial extension a.i. filling physical space. Thus he envisioned two distinct realms; one of immaterial minds with mental properties such as thinking and feeling. Another of material bodies with physical properties such as mass and shape.
Problems for dualism
A desire to drink causes my arm to lift the glass. A drawing pin in my foot causes me pain. Mind and body interact. Mental effects bring about physical ones and vice versa. But the need for such interaction immediately casts doubt on the Cartesian picture. It is a basic scientific principle that a physical effect requires a physical cause. But by making mind and matter essentially different, Descartes appears to have made interaction impossible. Descartes himself recognized the problem, and realized it would take God’s intervention to enable the necessary causal relationship. But he did little else to resolve the issue.
Descartes younger contemporary and follower, Nicolas Malebranche, accepted the duality and took it upon himself to tackle the problem. His surprising resolution was to claim that interaction did not in fact occur at all. Instead, on every occasion when a conjunction of mental and physical interaction was required, God acted to make it happen. So creating the appearance of cause and effect. The awkwardness of this doctrine, known as occasionalism, got little support and serves mostly to highlight the seriousness of the problem it was intended to fix.
Idealism & physicalism
The obvious response to the difficulties facing the substance-dualism of Descartes, is to adopt a monistic approach to claim that there is only one kind of stuff in the world, either mental or physical. A few – most notably George Berkeley – have taken the idealist path claiming that reality consists of nothing but minds and their ideas. But the great majority – certainly amongst modern day philosophers have opted for some form of physicalist explanation. Driven on by the undeniable successes by science in other areas, the physicalist insists that the mind too must be brought within the purview of science and since the subject matter of science is exclusively physical, the mind must also be physical. The task then becomes to explain how mind – subjective and private – fits into a purely physical account of the world; objective and publically accessible.
Physicalism has taken a number of different forms. What they have in common is that they are all reductive. They claim to show that mental phenomena can be analyzed, fully and exhaustively, in purely physical terms. Advances in neuroscience have left little doubt that mental states are intimately related to states of the brain. The simplest cause for the physicalist is thus to claim that mental phenomena are actually identical to physical events and phenomena in the brain. The most radical versions of such identity theories are eliminative. They propose that – as out scientific knowledge advances – folk psychology, our ordinary ways of thinking and expressing our mental life in terms of believes, desires, intensions and so on, will disappear. They will be replaced by accurate descriptions and concepts drawn principally from neuroscience.
Physicalist solutions to the mind-body problem brush aside many of the difficulties of dualism at a stroke. Predictably, critics of physicalism complain that its proposers have brushed aside too much. That its successes have been achieved at the heaviest cost: a failing to capture the essence of conscious experience, its subjective nature.
Source: 50 philosophy ideas you really need to know, Ben Dupré
(Resolved)
Fast forward to present day 2017. Quite a few scientists have become frustrated with the failure of science to give an explanation for mind though the general public is not aware of this failure. Also, there is a growing body of evidence for consciousness existing separate from the physical brain and being continually present in the cosmos. This correlates precisely with cutting-edge physics, which posits that things in our time and space are not intrinsically real, but are manifestations of a hidden dimension where they exist in the forms of superstrings, information fields, and energy matrices.
I am personally convinced that the mind-body problem has already been resolved, and the exception amongst Western philosophers – George Berkeley – got it right. It will take a long time before the general paradigm is shifted though. This is a ‘the world is not flat’ type of turnaround that takes time for the science community and general population to digest.
See also: Free-Consciousness.com
I keep hearin’ you’re concerned about my happiness.
But all that thought you’re givin’ me is conscience I guess.
If I was walkin’ in your shoes, I wouldn’t worry none.
While you ‘n’ your friends are worried about me I’m havin’ lots of fun.
Countin’ flowers on the wall.
That don’t bother me at all.
Playin’ solitaire till dawn with a deck of fifty-one.
Smokin’ cigarettes and watchin’ Captain Kangaroo.
Now don’t tell me I’ve nothin’ to do.
Flowers on the Wall
The Statler Brothers (1965), Flowers on the Wall
Lees ook:
– Lessen in scenarioschrijven #1 – De basis
– Lessen in scenarioschrijven #2 – Inspiratie
– Lessen in scenarioschrijven #3 – Gebruik van symboliek
We sluiten de serie over scenarioschrijven af met het mentale proces van schrijven. Zoals ik al schreef in de eerste les; een goed script schrijven is moeilijk, heel moeilijk. Tenzij je een natuurtalent bent, zoals Quentin Tarantino die naar verluidt het script van ‘Reservoir Dogs’ in drie weken afrondde, kost het jou waarschijnlijk jaren van je leven. Waarmee ik niet wil zeggen dat QT geen harde werker is. Hij steekt waarschijnlijk meer tijd in zijn obsessie film dan wie dan ook.
Als je klaar bent om deze missie aan te gaan, met alle pijn en frustratie die het je waarschijnlijk gaat kosten, neem dan deze zeven laatste tips ter harte…
1. Stop je ziel erin
“Creation by its very definition is a reflection of some aspect of the creator’s soul.”
—Kurt Vonnegut (denk ik)
Je kunt nog zo goed de structuur op orde hebben, de karakters hebben uitgewerkt en boeiende plotwendingen bedacht hebben, zonder intensiteit zul je niet in staat zijn een deel van jezelf in het script te leggen. Emotie is belangrijker dan wat dan ook. Denk aan de beste speech die je ooit gehoord heb of het beste muzikale optreden. Wat maakte die zo goed? Dat de uitvoerder je diep wist te raken; het kwam uit zijn/haar hart. Zoek die intensiteit op om de spark te vinden die je script écht doet werken. Zie het schrijven van een scenario als een performance. Dat is het namelijk.
George Lucas: “I think that anyone who goes to the movies loves to have an emotional experience. It’s basic – whether you’re seven, seventeen or seventy. The more intense the experience, the more successful the film.”
2. Train je hersenen
“Do not think that what is hard for you to master is humanly impossible; and if it is humanly possible, consider it to be within your reach.”
—Marcus Aurelius
Hoe meer tijd je in een schrijfproject steekt, hoe meer zenuwbanen in je brein je aanmaakt en traint die gespecialiseerd zijn in het schrijven van jouw script. In het boek ‘Mastery’ rekent auteur Robert Greene af met het idee van ‘genieën’. Volgens zijn uitgewerkte theorie over meesterschap – gebaseerd op neuro- en cognitieve wetenschap en talloze biografieën van uitblinkers – zijn bijzonder bekwame mensen, zoals Mozart, Da Vinci en Darwin, zo goed geworden omdat ze hun roeping hadden gevonden en in de gelegenheid kwamen om heel veel te oefenen. In het bereiken van meesterschap volgden zij allemaal hetzelfde pad, betoogt Greene.
Wat mensen onderscheidt van dieren is het vermogen om tijd in ons voordeel om te buigen. Om vaardigheden te bekwamen, zodat het uiteindelijke resultaat veel beter is dan wanneer we direct actie zouden ondernemen. Meesterschap begin altijd bij passie. Stel vervolgens leren centraal. Kies altijd de plek waar je het meeste kunt leren en ga nooit voor het geld. Greene adviseert verder om multidisciplinair te leren, zoals bijvoorbeeld Leonardo Da Vinci deed. Hij verdiepte zich niet alleen in schilderkunst en beeldhouwen, maar ook in architectuur, scheikunde en natuurkunde. De kennis die hij opdeed in het ene gebied versterkte hem weer in de andere gebieden. Vervolgens: Oefenen, oefenen, oefenen. 10.000 uur is het magische getal. Wanneer je zolang oefent bereik je meesterschap in een vaardigheid.
Onze hersenen vermijden het liefste onprettige prikkels, maar doorzetten leidt tot beheersing van de skill. Leg niet de gangbare leerweg af, maar creëer de eigen leerroute. De beloning die je krijgt als je door de onprettige fase heen komt is vaardigheid. Om meesterschap te bereiken, beargumenteert Greene, moet je een beetje een masochist worden.
3. Ken de wereld die je creëert door en door
“It’s not that I’m smarter. I just spend more time on a problem than anyone else.”
—Albert Einstein
Als scenarioschrijver ben je een architect. Je bent een kathedraal aan het bouwen: de karakters, de hoofdstukken, de thema’s, het zijn allemaal onderdelen van de fundering en die moet ijzersterk zijn. Tijdens de constructies kom je duizenden kleine problemen tegen; welk materiaal ga ik hier gebruiken? Hoe zorg ik dat deze pilaar niet instort? Moet hier wel of geen raam komen? Je passie voor het verhaal moet wel reusachtig zijn om hier niet gek van te worden.
Je kunt alleen slagen als je aan elk stukje aandacht besteedt. Kennis van de wereld die je aan het ‘bouwen’ bent is cruciaal. Of je verhaal nou fictie of non-fictie is maakt niet uit, het moet écht worden; alsof het allemaal echt heeft plaatsgevonden. De beste schrijvers zijn geobsedeerd de wereld die ze aan het construeren zijn en kennen alle details. J.R.R. Tolkien kon je waarschijnlijk vertellen in welk jaar Gandalf voor het eerst haar op zijn ballen kreeg. Je vertelt een geschiedenis; behandel het ook zo.
4. Denk na over het verkoopproces
Het doel van een script schrijven is uiteindelijk om het te verkopen of zelf te ontwikkelen tot film als regisseur. In beide gevallen heb je een producent nodig. In het eerste geval verkoop je alleen je script, en in het tweede geval verkoop je ook jezelf erbij. Dit is iets om heel goed te overwegen: ben jij de juiste persoon om de klus als regisseur te klaren? Waaruit blijkt dat? Een producent wil dat weten. De eerste gouden regel voor succesvolle investeerders is: wat heeft deze persoon in het verleden gedaan waaruit ik kan opmaken dat hij nu weer een fantastische job gaat doen? Ook Tarantino had al van alles gedaan voor hij financiering kreeg voor ‘Reservoir Dogs’.
‘My Best Friend’s Birthday’: Stiekem de eerste film die Tarantino maakte.
Ikzelf heb besloten mijn script (als het ooit af komt) te willen verkopen aan Hollywood. Ik vind mezelf niet geschikt als regisseur, al zou ik wel betrokken willen zijn als bijvoorbeeld adviseur of uitvoerend producent en een piepklein rolletje willen spelen. Maar dit is geen absolute voorwaarde; ik zou het ook verkopen zonder mezelf erbij. Met de opbrengst zou ik me terugtrekken in een klein huisje in het bos en meer scripts gaan schrijven….
5. Denk na over de rol van toeval
Dat terugtrekken is direct een probleem als ik wil slagen in mijn missie. Schrijver-filosoof Nassim Nicholas Taleb (van o.a. ‘Misleid door toeval’) heeft een diep begrip over de rol die toeval speelt in onze levens. En die rol is veel groter dan veel mensen denken. De meeste acteurs en scenarioschrijvers in Hollywood werken als ober of serveerster. We hebben de neiging het succes van geslaagde mensen te verklaren door de keuzes die ze gemaakt hebben, maar we negeren alle mislukte ondernemers die precies dezelfde keuzes maakten en even hard werkten. Oftewel, we negeren de rol die geluk heeft gespeeld. Is er niks wat je kunt doen om je kansen op geluk te vergroten? Zeker wel, ontmoet mensen. Ga op de plaatsen wonen waar het gebeurt (ik zou naar L.A. moeten verkassen). Waar woont Tarantino? In Los Angeles. Waar had hij anders per toeval de producent van zijn echte regiedebuut ontmoet kunnen hebben?
Lees hier meer over kansen op Zwarte Zwanen.
6. Verplaats je in de lezers van je script
Stel je voor wat een producent zou denken en ervaren als hij jouw script zou lezen. Zou hij verder komen dan de eerste pagina of al snel denken; amateur night? Ik weet nog dat ik van mijn vader het gepubliceerde script van ‘Pulp Fiction’ kreeg voor de film uitkwam en het in één avond uitlas. Bij veel amateurscripts die ik heb gelezen, was mijn aandacht al na drie zinnen ergens anders. Als je indruk wilt maken met je script neem dan ‘Reservoir Dogs’ als benchmark. Het scenario van de misdaad klassieker belandde via via bij Harvey Keitel die zichzelf als acteur en producent aan het project verbond, zodat Tarantino en kompaan Lawrence Bender 1,5 miljoen dollar konden ophalen voor de productie. Zou Harvey Keitel dat ook hebben gedaan na het lezen van jouw scenario?
Beeld je in dat anderen je script lezen: producenten, acteurs, regisseurs. Probeer je dit echt zintuiglijk voor te stellen. Wat denken ze, voelen ze, ervaren ze? Doet het ze überhaupt iets met ze? Wat je wilt dat ze ervaren:
– Producent: Dit wordt de grootste hit van mijn carrière!
– Acteur: Wat een geweldige personages zitten hierin; ik zou ze allemaal wel willen spelen.
– Regisseur: Ik zie deze scène helemaal voor me…
In onderstaand citaat kruipen we in het hoofd van Ewan McGregor:
“There’s many different factors in films. The script, I always believe, is the foundation of everything. And if you don’t connect to that foundation, if you don’t believe in that and feel that you wanna spend three, four months of your life exploring it, then all of the other elements are secondary. But if you’ve got a great foundation in the script, and you like the story… Sometimes it’s the story, sometimes it’s the atmosphere in the script, the world that you’re gonna create. There’s many different things that hook you in, and then, on top of that, you have who’s directing, who are the other actors, who’s lighting-those creative elements that come in. Everyone’s tied to the script. I think the script is the key. Regardless of how great everybody else is working on a film, if you’re working on a script that you don’t think is great, you’re not gonna be able to make a great film. Whereas if the script is great, then you can.”
7. Committeer je aan het pad, niet de uitkomst
“I was a kid working at a local newspaper. I loved the novel ‘the Lord of the Rings’ and hoped that somebody would make a film out of it someday.”
—Peter Jackson
De laatste tip: Als je echt gepassioneerd bent hiervoor, jaag het doel dan na, maar laat de uitkomst los. Het leven pakt toch anders uit dan je verwacht. Committeer je aan het pad. Fantaseren over de toekomst kan af en toe geen kwaad, maar de dagelijkse realiteit is anders. Je hebt niet elke dag zin om te schrijven, maar het proces vereist dat je elke dag iets van vooruitgang boekt. Als je gecommitteerd bent aan het pad, dan vind je het niet erg om honderden of zelfs duizenden uren ergens in te steken zonder de zekerheid dat je ervoor beloond gaat worden.
Denk aan Mike (Matt Damon) in ‘Rounders’. Hij studeert rechten, maar in zijn hart wil hij professioneel pokerspeler worden. Op het einde van de film heeft hij definitief zijn keuze gemaakt om zijn passie te gaan najagen. Hij stapt in de taxi en rijdt weg richting vliegveld, op naar het wereldkampioenschap poker in Las Vegas. Staat zijn naam op de prijzenpot van 1 miljoen dollar? Hij weet het niet, maar hij gaat erachter komen. Hij is gecommitteerd aan het pad, niet de uitkomst.
Bedankt voor het lezen van mijn artikelenreeks over scenarioschrijven. Hopelijk heb je de nodige inspiratie opgedaan. Ik wens je veel succes en geluk bij het najagen van je dromen.
FRAGMENTEN UIT HET SCHEMERLAND 