Tagarchief: Drugs

Bedrijfsleven Nederland is braaf (geworden)

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Toen ik begon in de business journalistiek, bijna 4 jaar geleden, had ik nog een heel ander beeld bij het bedrijfsleven. Ik zag mezelf wel conferenties en kantoorpanden afstruinen, zoekend naar excessen in drugs, vrouwen of onbehoorlijk gedrag. Nou ja, niet echt dat natuurlijk, maar meer opvallend en opmerkelijk gedrag binnen de zakenwereld had ik toch wel verwacht, ja.

Geïnspireerd door Hunter S. Thompson, uitvinder van de Gonzo journalistiek – een werkwijze waarbij de journalist alles vanuit eigen perspectief vertelt en al zijn ruwe materiaal onbewerkt publiceert – zou ik de zakenmensen en gebeurtenissen beschrijven. Misdragingen voorzien van subtiele kritiek. Lekkere journalistiek waar we toch al weinig van zien deze dagen.

Inmiddels kan ik stellen dat de heren bedrijfsleven zich in Nederland keurig netjes gedragen. Af en toe een foute opmerking over Chinezen of Indiërs tijdens een rondetafeldiscussie over outsourcing, maar daar is het wel grotendeels mee gezegd. Het ruwe materiaal publiceren zou ook weinig onthullends opleveren (nu gaat alles keurig langs corporate communications). Vorige week toen ik een verslag van collega Michiel uitwerkte stond er in zijn aantekeningen over een recente bijeenkomst voor CFO’s waar hij bij was geweest:

Main dude: “ha ha, stropdas in de auto laten liggen, ik ben duidelijk in de minderheid.”

Niet heel onthullend, nee. In de afgelopen vier jaar en kredietcrisis zijn er wel degelijk wat ‘mooie’ verhalen geweest in Nederland over excessen en onethisch gedrag. Het eerste wat me zo te binnen schiet is Dirkje Scheringa en zijn DSB Bank. Maar, inmiddels anno 2011, wordt het braver en braver. Onlangs op een enorme conferentie voor financiële toplui stond het onderwerp duurzaamheid op het programma. Duurzaamheid!! Vier jaar terug was het nog ‘What leads to high performance’, oftewel keiharde winst ($$$) maken.

In Het Financieele Dagblad van afgelopen week riep Feike Sijbesma, CEO van DSM, op om massaal geld te doneren aan Oost-Afrika. Wat is er gebeurd met de inhalige wolven die corporate Nederland ooit domineerden? Of komen die alleen in de VS voor?

De wereld is echt aan het veranderen. En er lijkt iets goeds uit te gaan komen, of tenminste iets beters dan er was. Niet om melancholisch te klinken, maar waar zijn de dagen dat bankiers de samenleving van miljoenen beroofden? De American Psycho days? Misschien is het allemaal van korte duur en kan ik alsnog onthullende rapportages gaan maken over boeven in maatpak. Maar met een betere wereld neem ik ook wel genoegen.

Meth dealende huisvader

Posted on by Jeppe Kleijngeld

Mijn uitdaging momenteel: continu zoeken naar nieuwe TV-series die de moeite waard zijn. Loesje en ik verslinden series en het wordt steeds lastiger iets van enige kwaliteit te vinden. Kort geleden ontdekte ik de Amerikaanse serie Breaking Bad en na het zien van seizoen 1 en 2 kan ik constateren dat dit de beste ontdekking sinds tijden is geweest. Het lijkt nog het meeste op Dexter qua concept, namelijk een ogenschijnlijke gewone man kampt met een geheim tweede leven wat hij verborgen moet zien te houden voor de buitenwereld anders draait hij levenslang de bak in of wordt hij vermoord.

De brave huisvader en scheikundeleraar Walter White krijgt te horen dat hij dodelijke longkanker heeft. Om zijn vrouw en gehandicapte zoon toch wat geld na te laten – wat natuurlijk niet gaat lukken met zijn schamele lerarensalaris – besluit hij Methamphetamine (ofwel Crystal Meth) te gaan produceren. Verrassing: Hij is er meesterlijk goed in. Natuurlijk heeft Walter niet de juiste kanalen om het spul gedistribueerd te krijgen. Dus schakelt hij oud-leerling Jesse in. Samen vormen ze een onwaarschijnlijk duo die de straten van Albuquerque, New Mexico voorzien van de beste meth ooit. Hun product wordt razend populair, ze krijgen te maken met levensgevaarlijke criminelen en Walt kampt tegelijkertijd met de uitdaging om alles geheim te houden van zijn familie. Niet in de laatste plaats omdat zijn zwager bij de Drugs Enforcement Agency (DEA) werkt.

Al vanaf de slimme en vermakelijke Pilot weet Breaking Bad te boeien. Nooit voorspelbaar en goed uitgewerkte karakters en verhaallijnen zorgen ervoor dat de serie erin gaat als zoete koek. Walter’s personage wordt wel steeds onsympathieker, maar dat is de bedoeling ook, ‘breaking bad’ betekent immers het slechte pad opgaan. Het zal boeiend worden om de verdere transformatie te aanschouwen.

Seizoen 1 is slechts zeven afleveringen lang vanwege de schrijversstaking in Hollywood, maar Seizoen 2 is een volwaardig seizoen met dertien knallers. Ik kijk uit naar het verschijnen van seizoen 3 op DVD. Tot die tijd ga ik Damages proberen waar ik wisselende verhalen over lees. Mocht iemand tips hebben voor meer onbekende, maar toffe series houd ik me aanbevolen (graag reactie hieronder plaatsen). Breaking Bad is in ieder geval een aanrader; een beetje weird allicht, maar bijna zo verslavend als meth.

King of New York (1990)

Posted on by Jeppe Kleijngeld


‘Not everyone who runs a city is elected’

Directed by:
Abel Ferrara

Written by:
Nicholas St. John

Cast: Christopher Walken (Frank White), David Caruso (Dennis Gilley), Larry Fishburne (Jimmy Jump), Victor Argo (Roy Bishop), Wesley Snipes (Thomas Flanigan), Janet Julian (Jennifer), Joey Chin (Larry Wong), Giancarlo Esposito (Lance), Paul Calderon (Joey Dalesio), Steve Buscemi (Test Tube)

The Godfather meets Black Caesar in Abel Ferrara’s violent 90’s gangster tale. Christopher Walken plays the disturbing and eccentric gang lord Frank White, who is characterized by a short fuse temper, a Robin Hood-like attitude and a pretty cool haircut.

When White is released from prison he starts effectively wiping out all his competitors whom he views as the real scum of New York because they take money from the poor and weak. He is different: he uses his drug money to finance schools and hospitals. For him, this easily justifies the killing of some vermin, but a small group of Irish cops look at the matter entirely differently. They hate the idea that a drug dealer can get away with murder and so they start a war with Frank and his gang.

Ferrara and his regular screenplay writer Nicholas St. John show the viewer that crime is dirty. There is nothing glamorous about King of New York, not even the sex and coke parties. In the world these characters live in, death and betrayal could come any time. Frank knows this. In one scene he expresses his desire to stay around for just two more years, so he can finish his charity work. Death could come soon and it is hardly a heroes’ death waiting for him. Still, he has the makings of a hero.

King of New York is easily Ferrara’s most accessible movie. There is hardly any complex subtext like in basically all of his other works, but it does contain some criticism on society as can be expected from an artist like Ferrara. Basically, it is a modern day morality tale, but the message is certainly delivered in an entertaining fashion. Apart from Walken’s excellent performance, many other cast members shine as well, most notably Larry Fishburne in scene stealing form. Also contains a fair amount of violent action.

Rating:

Quote:
LARRY WONG: “You know something Frank…this conversation made me realise how fucking crazy you really are.”

Trivia:
The work of real-life friends David Caruso and Wesley Snipes in this film helped them get casted in, respectively, NYPD Blue (1993) and New Jack City (1991) each of which launched both actors into stardom.