Miniserie van HBO over een Pakistaanse jongen die na een wilde avond met een borderline-meisje wakker wordt in haar huis en haar doodgestoken aantreft. Niet veel later wordt hij opgepakt met het moordwapen op zak. Dit is het begin van zijn helse tocht door het Amerikaanse rechtssysteem. Via een New Yorks politiebureau naar de gevangenis op Riker’s Island naar uiteindelijk de rechtbank waar een jury moet besluiten of hij het meisje wel of niet vermoord heeft. Advocaat John Turturro – in een rol die oorspronkelijk geschreven was voor de in 2013 overleden James Gandolfini – staat hem bij. De werking van het Amerikaanse rechtssysteem, dat voor een veel te groot deel berust op toeval, economische principes en raciale vooroordelen, wordt zeer helder getoond in ‘The Night Of’. Echte gerechtigheid is er slechts voor de rijken en zeer gelukkigen. De serie heeft voorbij de helft wat zwakkere wendingen, maar begint en eindigt subliem. Met memorabele rollen voor Riz Ahmed, John Turturro en seriefavoriet Michael Kenneth Williams (o.a. Omar Little in ‘The Wire’).
Tagarchief: James Gandolfini
5 Must See TV-shows Before You Die
In this age of distraction a.k.a. entertainment, a lack of time is always a factor. There are way too many great TV-shows out there to see them all, so which ones should you pick? Many are great to watch, but which ones are truly essential and epic? I assassinated my darlings and wrote down the absolute best. Before you die, you should definitely see these shows in their entirety. I calculated this will take you about 13.263 minutes of your life (or 221 hours). Trust me, it is worth every second.
1. The Sopranos

The greatest drama series of all time about a small Mafia family in modern New Jersey. While ‘The Godfather’ shows the highest level of the mob hierarchy, and ‘GoodFellas’ shows us the everyday life of street level wiseguys, ‘The Sopranos’ has the psyche of the mobster as a central theme. Brilliantly complex, layered and beyond entertaining, ‘The Sopranos’ is the best thing to ever hit the small screen. With writing and a cast you can only dream off, led by the now legendary James Gandolfini, may he rest in peace.
2. Breaking Bad

A chemistry teacher with lung cancer steadily transforms into a crystal meth kingpin… and ruthless murderer. This philosophically charged odyssey through the dark corners of the human mind is an unforgettably tense and emotional rollercoaster ride. One of the rare series that is consistently brilliant throughout its running time. Absolutely unmissable.
3. I, Claudius

BBC-adaptation of Robert Graves novels’ about the reign of four Roman emperors: the mighty Augustus, the bloodthirsty Tiberius, the insane Caligula, and finally the wise Claudius who lived through all periods and serves as the navigator/protagonist of the mini-series. ‘I, Claudius’ is dialogue heavy and is almost completely filmed in the studio, but… the dialogues and acting are to kill for. Watching ‘I, Claudius’ is like having front row tickets for the greatest theatre in the world. Every minute you are longing for more and can’t wait to find out what will happen next. An immortal classic.
4. The Wire

The major problems of an American city (Baltimore) experienced through all corners of society: drug dealers, police, politicians, school staff, high school kids, junkies, dock workers and media men. David Simon’s reinvention of the cop genre is a prime example of superior storytelling that – despite of all the street legends – always feel authentic and above all… human. It’s all in the game, yo.
5. Twin Peaks

David Lynch, in collaboration with writer/producer Mark Frost, captured the imagination of audiences worldwide with one of the most legendary television series to emerge in the nineties: ‘Twin Peaks’. What starts as a slightly offbeat whodunit, evolves into a complex and superbly intriguing mystery thriller. ‘Who murdered the high school beauty queen Laura Palmer?’, is the original premise. But with all sorts of supernatural stuff going on, new and bigger questions arise, such as: ‘what is the Black Lodge?’. The plot in ‘Twin Peaks’ often takes a backseat to just let the many bizarre characters interact with each other. The show often feels like a platform for all the crazy ideas that Lynch, Frost and other collaborators could come up with.
What makes the final result so great is the seamless integration of genres. With delicious black humour and countless fantasy elements such as dwarves, giants, aliens and demons, the viewer will get hooked in no time. It is constantly absorbing, even during long stretches in which basically nothing significant happens. ‘Twin Peaks’ is an endlessly fascinating show that took dramatic television into an entirely new realm.
And good news for the fans. In 1991 when the show aired, Laura Palmer made a creepy prediction:
So that means that in 2016? Yes, it does. ‘Twin Peaks’ will return.
De markante televisie carrière van Steven Van Zandt
Door Jeppe Kleyngeld
Hij viel me direct op in ‘The Sopranos’: Steven Van Zandt, die de memorabele rol vertolkte van Silvio Dante, Tony’s consiglieri en eigenaar van de Bada Bing stripclub. Hij had geen enkele acteerervaring toen hij werd gecast. Van Zandt was decennialang de vaste gitarist in Bruce Springsteen’s E Street Band en droeg bij aan vele andere muzikale projecten voordat zijn carrière als acteur begon. Ook had hij een tijdje zijn eigen band: ‘Little Steven and the Disciples of Soul’.
Van Zandt groeide op in New Jersey, waar hij al op jonge leeftijd in bandjes ging spelen. Van 1969 tot 1971 maakte hij als gitarist deel uit van Steel Mill, een vroege band van Bruce Springsteen. In 1972 was hij betrokken bij de oprichting van de E Street Band, Springsteen’s vaste achtergrondband die gedurende het al 40 jaar durende bestaan ook voor vele andere befaamde artiesten optrad waaronder; Bob Dylan, The Rolling Stones, David Bowie, Sting, The Grateful Dead, Santana, Tracy Chapman, Lady Gaga, and Aretha Franklin.
Van Zandt is van Italiaanse afkomst. Hij werd geboren als Steven Lento, maar zijn moeder hertrouwde toen hij jong was, en hij nam de achternaam van zijn stiefvader aan die een Nederlandse achtergrond heeft. Als lid van de E Street Band was de zeer muzikaal begaafde Van Zandt niet zomaar een achtergrondgitarist en zanger, maar een artiest die daadwerkelijk bij het creatieve werk betrokken was. Springsteen heeft hem zelfs credit gegeven als medebedenker van de beroemde gitaarlijn in ‘Born to Run’.
In 1997 zou de carrière van Steven een flinke wending krijgen. Sopranos-bedenker David Chase (ook een Italiaan, zijn oorspronkelijke achternaam is DeCesare) zag Van Zandt op televisie toen hij The Rascals in de Rock and Roll Hall of Fame mocht inlijven. Chase vond Van Zandt erg grappig en charismatisch. Toen zei hij tegen zijn vrouw: hem moeten we hebben voor onze show!
Chase was destijds bezig ‘The Sopranos’ van de grond te krijgen en hij nodigde Van Zandt uit voor een gesprek. Deze had toevallig zelf een script geschreven waarin hij de rol zou vertolken van een nachtclubeigenaar in Atlantic City genaamd Silvio Dante. In het script was het de rol van deze Dante om bandjes te boeken voor de club. ‘Zoiets hebben we niet in onze show’, antwoorde Chase toen. ‘Maar er moet toch een manier zijn dit in de show te verwerken.’ Zo gezegd, zo gedaan en de ongewone casting van de acteur zonder acteerervaring was een feit.
Het karakter Silvio Dante is wat mij betreft de beste toevoeging aan ‘The Sopranos’ op de hoofdpersoon Tony Soprano na. En in het geval van ‘The Sopranos’ zegt dat wel wat. Van Zandt is zeker niet de beste acteur uit de show, en wat dat betreft is het goed dat de rol van Tony Soprano – waarvoor Van Zandt ook auditie deed – niet naar hem is gegaan, maar naar de briljante acteur James Gandolfini. Net zoals Silvio de tweede man is voor Tony werd Stevie dat voor James. Silvio’s uitspraak ‘Some people are better at being number two’s’ klopt dan ook als een bus.
Wat maakt Van Zandt nou zo’n goede toevoeging aan de serie? Hij heeft gewoon wat, noem het de X-factor. Zijn manier van praten, zijn ingetrokken nek, zijn humor, zijn toupet dat elk seizoen hoger lijkt te worden…. Hij is op internet wel eens omschreven als maffia karakter dat zo uit Mad Magazine is weggelopen, en dat is zeker een terechte observatie. Maar hoewel hij in de eerste seizoenen vooral als komisch bijfiguur dient, wordt zijn rol in latere seizoenen wat zwaarder en serieuzer. Vooral wanneer hij zich als brute, misogyne moordenaar ontpopt in de voorlaatste aflevering van het vijfde seizoen. Sopranos liefhebbers weten direct over welke scene ik het hier heb…
Zijn acteer carrière had gemakkelijk kunnen eindigen met het einde van ‘The Sopranos’ in 2007, maar in 2012 was daar ineens de Noorse (!) serie Lilyhammer met in de hoofdrol … jawel Good Old Stevie Van Zandt. De serie gaat over maffiabaas Frank ‘The Fixer’ Tagliano die in het getuigenbeschermingsprogramma gaat na een aanslag op zijn leven, en wordt geheralloceerd in het Noorse Lillehammer, een plaatsje dat hij kent van de Olympische Winterspelen van 1994. ‘Lilyhammer’ is de eerste exclusieve content aangeboden door Netflix.
Het is natuurlijk geen Sopranos, maar dat is geen enkele serie. Maar het is wel een komische en zeer vermakelijke show met een fantastische hoofdrol voor Van Zandt! Feitelijk speelt hij gewoon opnieuw Silvio, en daar is absoluut niks verkeerds aan. De humor zit vooral in de pogingen van de Noorse maatschappij om Tagliano te integreren in de samenleving, maar als maffiosi schrijft hij zijn eigen regels, dus verloopt het integratieproces vaker andersom. Hij opent een populaire nachtclub en weet de zaakjes prima naar zijn hand te zetten. En hij boekt ook nog de bandjes en artiesten voor de club. Dit keer wel.
Het eerste en tweede seizoen van de serie was een groot succes en onlangs werd ‘Lilyhammer’ al weer vernieuwd voor een derde ronde. Een mooie kans om nog wat langer te genieten van het komische talent van Van Zandt.
De wereld stopt niet met draaien
Amstelveen, een saaie kantoordag. En moordend heet bovendien. Ik heb net een bak patat weggewerkt en moet weer aan de slag om de schade van afgelopen week in te perken. Week 31 staat nu te boek als minst productieve week van 2013, dus wie weet kan ik daar nog wat aan doen. Daarna racen naar de kinderopvang op Rosa op te halen.
Maar ik moet deze blogpost beginnen met een overlijdensbericht. Onze prachtige Lolita is niet meer. En collega-hen Heksje is ook dood. Nog geen twee maanden na het tragische overlijden van Brave Hendrik is onze kippenclan gereduceerd van 8 naar 5. En het besmettingsgevaar is nog niet geweken.
Op de avond van 29 juli waren Lolita en Heksje niet op komen dagen voor het eten. De volgende dag zat Lolita ’s ochtends wel in het hok, maar veel slomer dan normaal. De andere kippen waren verspreid over het eiland, dus ik dacht dat Heks daar ook wel bij zou zitten. Toen ik ’s avonds terugkwam lag Lolita dood in het hok en vond ik Heksje in de bosjes, aangevreten door de ratten. Volgens de dierenarts duidde mijn beschrijving op een besmettelijke bacterie die de luchtwegen aantast.
Gisteren heb ik een ‘Painted Veil’-stijl epidemiebestrijding uitgevoerd. 3 uur lang schrobben, boenen, de overige kippen inenten en de doden begraven. Nu hopen dat de overige vijf het gaan halen… Zondag weet ik meer…
Kippen kunnen wel 13 jaar worden, dus Lolita en Heksje zijn met 3 en 2 niet oud geworden. Ze hebben wel een heerlijk vrij buitenleven gehad, duizend keer beter dan de gemiddelde plofkip. Verdriet voelen we vooral voor Lolita omdat we die als piepkuiken hebben grootgebracht. Het was de tamste kip ter wereld, die zelfs een keer bij Loesje op schoot kwam zitten. Heksje was erg schuw, maar ook een schatje. Ze krijgen een mooi plekje op het dierenkerkhof van het eiland (dat overigens binnenkort niet meer van ons is, maar daarover later meer). Vanuit ons huis kunnen we het plekje zien liggen. We zullen nog vaak terugdenken aan de mooie glanzend bruine Lolita en zwarte Heksje die relaxed over het eiland struinden, zoekende naar een worm of andere kippensnack.
Wat betreft deze week, Jezus christus. Ik was vooral afgeleid door de eeuwige discussie op IMDb over of Tony Soprano dood is. Het antwoord is ‘nee’ (ja, de acteur die hem speelt, James Gandolfini, wel, maar dat terzijde). Verder is het gewoon een typisch geval van een zomerdip. Een professioneel internetredacteur als ik kickt op wekelijks minstens één mooie headline uit eigen hand, maar het tempo ligt nu lager. Net als het aantal lezers trouwens. Maar net als een topsporter kom ik binnenkort wel weer in vorm. Het beste is om hier op een beetje goede oude ‘Dudeism’-manier naar te kijken: ‘I can’t be bothered by that shit… life goes on, man.’






